52 Tita en oorbellen

Als klein meisje vond ik oorbellen al prachtig. Was stiekem een beetje jaloers op vriendinnetjes die gaatjes in hun oren hadden.

Maar de mama en de papa waren er tegen. Spraken over hoge koortsaanvallen van een tante die ooit gaatjes liet schieten. En over verkeerd schieten en voor eeuwig en altijd verlamd zijn. Zagen hielp niet.

Jaren later. De zussen zaagden sinds een tijd over oorbellen. Maar de mama en de papa waren nog steeds tegen. Tot ik van een vriendin oorringen kreeg voor mijn 17e verjaardag. 2 weken later hadden 3 zusjes gaatjes in hun oren.

En sindsdien ben ik een oorbellen-addict. Ik draag ze altijd. En overal. Behalve wanneer ik slaap. En ik zou er wel elke dag kunnen kopen. En niet één paartje. Maar vele. Hopeloos verslaafd.

By the way, de mama is nu ook om: sinds een half jaartje heeft ze ook gaatjes in haar oren.

Advertenties

51 Tita vs. de snotebellen: 0-1

Ja, de bacterieën hebben het hier toch gehaald van de oplapmiddeltjes. Vrijdag kwamen de snottebellen. Gelukkig werd kerstavond zelf hier niet echt gevierd, de zussen vierden dat namelijk bij de families van hun lieven, en kon ik, na het lekkere eten en een Monopoly-spel met de mama, op tijd in mijn bedje kruipen.

Op kerstdag voelde ik me redelijk lamlendig. Tot een uur of 11 in mijn pyjama rondgehangen. De douche waarvan ik had gehoopt dat die deugd zou doen en even de luchtwegen zou openzetten (ah ja, pepermuntdouchegel), deed niet wat ze moest doen. Dan maar wat tv gekeken tot we naar het kerstfeest bij mijn grootouders moesten.

Verjaardagscadeautje gekregen: een leuke “happy birthday”-wc-rol met centjes erbij. Mijzelf vol thee gegoten. Lekker eten. Leuke “fop”-cadeautjes (ik vind mijn vaas best ok). Leuke quiz.

En toen was mijn pijp uit. Na het dessert, dat ik aan mij voorbij liet gaan, liet ik mij naar huis voeren door de papa. Me nog net realiserend dat ik vanalles vergeten ben bij de grootouders: mijn extra paar schoenen, mijn reservevoorraad papieren zakdoekjes, mijn verjaardagscadeau, mijn vaas,… Maar ik kon me er niet meer druk om maken. En misschien is het toch nog allemaal thuis geraakt.

20u: bedje in
20u 30: mij op mijn rug draaien omdat bij buikslaap constant het snot uit mijn neus liep en ik daar wakker van werd
21u: droge mond, muntje
21u30: mama, papa en zus komen thuis: voetstappen op de trap
22u 15: slokje water drinken
23u: eens op de klok kijken
23u30: woelen
00u: nog eens een slokje water drinken en iets innemen voor de keel
01u: rechtop gaan zitten in bed en zien dat bij de achterburen er nog een feestje aan de gang is want alle lichten zijn nog aan
01u15: dan nog maar eens op mijn zij gaan liggen
01u45: het opgeven, mijn laptop aanzetten en computeren
04u45: NU, toch nog maar eens een nieuwe poging gaan doen om te slapen

48 Tita in gevecht

– saliepastillekes
– sloten thee
– propolisdruppeltjes
– druppeltjes om de weerstand te verhogen
– druppeltjes om de sinussen open te houden
– een groot pak papieren zakdoekjes (voorlopig uit voorzorg)
– lagen kleren
– een warm dekentje
– veel slapen

en hopen dat de keelpijn dan weg is tegen Kerstmis.

47 Tita en de eindejaarsvragen: deel 2

het beste boek, de beste film, het beste toneelstuk/concert en de beste cd van 2010:

boek: Ik heb eigenlijk bijna geen boeken gelezen die uitgekomen zijn in 2010, behalve “Eten Bidden Beminnen” van Elizabeth Gilbert. En dat vond ik heel goed. Maar de beste boeken die ik dit jaar heb gelezen, zijn “Een schitterend gebrek” van Arthur Japin, “Vingervlug” van Sarah Waters (een blufboek, waarover later meer), “Alleen op de wereld” van Hector Malot, “De dochter van de alchemist” van Katherine McMahon en “Het lelietheater” van Lulu Wang.

film: Ik ben dit jaar weer eens amper in de cinema geraakt. Alleen van “Eat Pray Love” (ja, de verfilming van) kan ik me nog iets herinneren. Allé, ik vond hem goed, de beelden waren prachtig en ik kreeg er ongelooflijk veel zin van om een citytrip te maken naar Rome en pizza met veel olijfkes te eten op een zonnig terraske.

toneelstuk/concert: Geen idee waarom, maar ik ga eigenlijk nooit naar het theater. Dat komt er eigenlijk nooit van. Waarschijnlijk ook doordat mijn vriend(inn)en daar niet zo in geïnteresseerd zijn. Maar ik vind het echt wel leuk. Maar toch geen toneelstukken gezien dit jaar. En op concerten ben ik ook niet veel geraakt. Ik ben naar 2 concerten geweest. Het eerste was van de BigBand waar ik tot voor een jaar in speelde. En dat was goed, maar jazz is niet echt mijn genre (vraag me niet waarom ik dat dan jaren speelde). Het 2e vond ik schitterend: “Baobab” van de C-koren. De C-koren zijn heel gekende koren hier in de buurt en ze hebben al radio-prijzen gewonnen en zo. Het concert was dan ook enorm indrukwekkend en helemaal in de Afrikaanse sfeer.

cd: Ik heb een paar leuke cd’s gekocht dit jaar, maar die ene waar ik ALTIJD naar teruggrijp is “Sigh no more” van Mumford & Sons. Die riedeltjes vind ik heerlijk, de melodieën prachtig en ik vind het zalige meezingnummers. Dat album heeft echt alles wat een goed album voor mij moet hebben. En vreemd genoeg staat er zelfs geen één nummer op dat ik minder vind dan de rest.

46 Tita en de eindejaarsvragen: deel 1

het beste en het slechtste radio- en/of tv-programma van 2010:

radio

– naar het slechtste heb ik niet geluisterd (bovendien ben ik een zapper)
– het beste: Ornelis en Rogiers, de Apejaren, het boekenprogramma van Friedl’ Lesage en Music for life

televisie

– het slechtste: Komen eten
– het beste: Ergens onderweg, Dubbelleven, Thuis, Benidorm Bastards, Ella, De Laatste Show, De allerslimste mens ter wereld, Goeie vrijdag, Bouwen aan geluk, De kinderpuzzel,…