86 Tita en een welverdiend zen-momentje

Een vrije middag. De zon straalt aan de hemel. Alleen thuis. Klinkt zalig, niet?

Een takenlijstje! Klinkt iets minder zalig.

Hmm! Takenlijstje uit het geheugen verbannen! Ligstoel in de tuin gezet. Lekker warme jas aan. Een goed boek in de hand. Een kat die komt knuffelen op schoot. En genieten maar!

Ik vond dat ik het verdiend had.

Advertenties

85 Tita en de nadelen van het single bestaan

WARNING: dit is een klaag-en-zaagpost!!!

Ik ben het even beu. Het single zijn. ’t Is te zeggen. Op zich heb ik er niet zo’n mega-groot probleem mee om single te zijn. Het heeft zo ook wel zijn voordelen. Zoals daar zijn: met niemand rekening moeten houden en mijn goesting doen zonder dat een lief daar nadelen van ondervindt.

Maar het heeft dus ook nadelen. En één daarvan ligt me momenteel nogal zwaar op de maag. Mijn vriendinnen hebben een relatie. Gaan samenwonen. Trouwen. Krijgen kindjes. Onze levens veranderen. Gaan verschillen. We zijn met andere dingen bezig. We groeien uit elkaar. En dat vind ik erg.

Sommige vriendinnen zie ik gewoon helemaal niet meer sinds ze mama zijn geworden. Ze spreken alleen nog maar af met bevriende koppels die ook kindjes hebben. Omdat ze dan een gemeenschappelijk onderwerp hebben? Nochtans spreek ik even graag over kindjes. Ik ben namelijk helemaal hoteldebotel van kindjes. Soms mag ik dan wel opdraven als babysit. Wat ik graag doe. Maar ik spendeer niet alleen graag een avond met het kindje. Liefst ook wel eens met de mama.

Op deze manier verlies ik binnenkort één van mijn beste vriendinnen. Ze ligt me zeer nauw aan het hart. We hebben elkaar jaren 2 tot 3 keer per week gezien en gesproken door gemeenschappelijke hobby’s. Ik wist dat dat zou minderen doordat ik stopte met de ene hobby en zei met het lesgeven in de andere. Maar dat het helemaal zou verdwijnen? Nee, dat had ik niet gedacht.

En ik mis haar. Ik mis de vrolijke babbels, de lachbuien tot tranen toe, de gesprekken over emotionele dingen, over dingen die ons nauw aan het hart liggen. Ik mis haar felle, maar toch lieve karakter. Ik mis het om samen iets te gaan eten in het zonneke. Of om samen naar een concert te rijden en in het terugrijden midden in de nacht te moeten stoppen bij een frituur omwille van een hongertje. Ik mis de grapjes over onze lijn (die we niet hebben). En ik mis haar.

En soms denk ik. Zeg het haar gewoon. Bel haar op. Mail haar. Stuur haar een lief kaartje. Maar ik durf het niet.

83 Tita en maandaglijstje 10

Tita doet een poging om te vermageren. Nee, we zijn niet aan het soep-, kool- of sap-diëten. Meneer Montignac is dood. En het Dukan-dieet lijkt toch niet zo gezond te zijn met die parafine-olie (laxeermiddel). Neenee, Tita volgt het … Tita-dieet. En dat houdt het volgende in:

– VEEL water drinken
– een hongergevoel of zin in een knabbeltje? rijstkoeken (met mais) knabbelen
– maar 1 keer per week op de weegschaal gaan staan, kwestie van dan een groot verschil te kunnen zien tegenover
de vorige week en dat motiveert
– na een zondige dag gewoon weer opnieuw beginnen
– meer fruit eten
– de snoepkast zoveel mogelijk negeren, maar jezelf af en toe ook iets lekkers (ongezonds) gunnen, anders is’t geen leven
– geen dubbele boterhammetjes eten, maar enkele
– bij een lekkere warme maaltijd, niet meer bij opscheppen
– niets eten na 20 u
– VOLHOUDEN!!!

En zo is er toch al 1,6 kg af op 3 weken tijd.

Nog iemand ideetjes?

81 Tita en een gênant momentje

Mijn buurvrouw belde. Of ik mijn buurjongetje van school wou halen. En vermits ik nogal vertederd ben door dat kereltje zei ik ja.

En passant ging ik nog even boodschappen doen voor ik hem oppikte. En nadat ik hem had opgehaald, gingen we samen naar de treinen kijken. Vanop het perron. Zoals altijd. En zoals altijd moesten we wachten tot er een trein kwam.

En tijdens dat wachten had hij plots geen zin meer om in zijn buggy te zitten. Dus kwam hij naast mij staan. En zag mijn boodschappentassen. Hij begon er in te rommelen.

En toen… zag ik bijna mijn pas gekochte slipjes door de lucht vliegen. Over het PERRON dus. Terwijl daar VEEL MENSEN op hun trein stonden te wachten. Ah ja, want de school was net uit. Gelukkig kon ik het nog NET voorkomen.

En toen kreeg ik de volgende vraag:

“Zijn dat sloefen?”

80 Tita en de lente

De bewijzen zijn in het land. De lente is in aantocht. Er komen stilletjesaan al wat knopjes aan de bomen. Het is al wat vroeger licht. En de zon gaat ook al wat later onder. En wanneer de zon schijnt, geeft ze een heerlijk warm gevoel.

Ik snak naar een beetje warmte. Naar de zon op mijn huid. Naar zonder jas te kunnen rondlopen. Naar buiten in de tuin een boekje te lezen met de kat op schoot.

Ik wacht op de lente. Dat ze er maar gauw is.