105 Tita en een dagje met een dubbel gevoel

Pffff! Zucht! Ik ben een beetje jaloers. ’t Blijft een gezonde jaloezie hoor. Maar toch…

Ik kreeg vandaag te horen dat S. terug zwanger is. En ik ben ontzettend blij voor haar want enkele maanden geleden verloor ze haar eerste kindje. En al die tijd zat ik enorm met haar in. Ik hoop van harte dat het deze keer goed gaat en dat ze binnenkort een gezond babytje in haar armen mag houden. Maar toch fluistert er een klein duiveltje in mijn oor dat ik dat ook wil. Als ik zo’n babytje zie dan smelt ik helemaal. En af en toe krijg ik het echt wel moeilijk omdat ik dat allemaal moet missen en omdat het er voorlopig niet naar uitziet dat dat er gauw zit aan te komen bij mij.

Een uurtje geleden kwamen mijn ouders dan weer thuis met het nieuws dat mijn jongste zus en haar vriend een huis hebben gekocht. Nu hebben ze met hun huurappartementje al ongelooflijk veel geluk gehad qua kosten en zo. En nu vinden ze nog eens bijna hun droomhuis, volledig in orde, voor een prijs: een kans van once in a lifetime. En ja, ook hen gun ik dat wel. Maar zelf ben ik al zo lang op zoek naar een betaalbaar huurappartementje.

’t Zit trouwens ook een beetje tegen op ’t werk. Eigenlijk doe ik dat niet graag. En ik besef het meer en meer. Daardoor ben ik er vaak niet met mijn hoofd bij en vergeet ik dingen (ik ben sowieso trouwens nogal een vergeetachtige). En dat begint mijn bazin een beetje op haar zenuwen te werken. Dus ik vrees dat ik binnenkort terug werk kan beginnen zoeken en dan zijn we terug bij af.

Ik heb zo hard het gevoel dat mijn leven al jaren “on hold” staat.

Advertenties

104 Tita en de leukste dingen van de dag

– soldatenkoeken eten: pure nostalgie
– ’s middags een rauwe rode paprika verorberen in het zonnetje bij een goed boek (Saskia De Coster: Dit is van mij)
– een klant die zegt dat ik op mijn moeder lijk, terwijl zij denkt dat mijn bazin mijn moeder is, EN terwijl ik helemaal niet op mijn moeder trek (qua uiterlijk alleszins)
– thuiskomen en ontdekken dat de mama “u vraagt, wij draaien” heeft gedaan: gevulde paprika’s met tarwe als avondmaal
– het konijntje van de buren dat een wortel eet uit mijn hand
– een heerlijke douche nemen en me terug proper voelen na een dag zweten op het werk
– bijna in slaap vallen onder mijn dekentje voor de pc

103 Tita en de belangrijke dingen

Als we nog eens een keertje met het ganse gezin (dat ondertussen nog maar uit 3 personen bestaat: mama, papa en ik) aan tafel zitten. Met de radio aan. En het nieuws begint. Dan moeten we zwijgen. Want dan wilt papa naar het nieuws luisteren. Ik dacht dat praten belangrijk was.

Een mens zit vaak heelder avonden voor tv tegenwoordig. Vroeger hadden de mensen geen televisie. En toch hielden ze zich bezig ’s avonds. Ze speelden spelletjes, ze praatten, ze lazen een boek.

Als ik nadenk over later. Over mijn toekomstige kinderen opvoeden. Dan wil ik dat ze ook andere dingen kennen dan televisie. Dan zou ik graag hebben dat ze lezen. Dat ze spelletjes spelen. Dat ze praten. En ik bedenk dan dat er een beeldscherm-loze (ah ja, de computer dient ook gestraft) avond moet zijn per week. Waarop al die andere dingen kunnen.

Tja, ik heb mijn roze bril op.

102 Tita en de deugnieterij van kleuters

De buurvrouw hoorde een vreemd, maar toch bekend geluid en ging kijken wat er aan de hand was. Om de hoek van de kamer stond haar 4-jarige zoontje met zijn broek naar beneden. Hij kleefde er een maandverband in en trok zijn broek terug op. “Voilà!” En toen mijn buurvrouw vroeg waarom hij dat deed, antwoordde hij: “Maar mama, gij doet dat toch ook!”

************************************************************************************************

Als Liv (mijn kleine buurmeisje) weent gaat haar ene broer haar altijd troosten. Hij legt haar popje bij haar, stopt heel voorzichtig haar tutje in haar mond en zegt dat ze toch niet moet wenen, waarna hij haar een kusje op haar hoofdje geeft. De andere broer zegt heel droog: “Mama, Liv maakt wel veel lawaai, hè.”

101 Tita is een beetje beschaamd

Ik ga al meer dan 10 jaar babysitten. Allé ja, ik ga na 10 jaar NOG altijd babysitten. Ik ben er mij van bewust dat op u 27e nog gaan babysitten niet echt hip is. Maar ik babysit eigenlijk alleen nog maar op de kindjes van een vriendin en op mijn buurkindjes. En ik neem geen nieuwe babysitgezinnen meer aan. Maar ik heb dus na 10 jaar toch redelijk wat ervaring opgedaan met kindjes en ’t één en ’t ander meegemaakt.

Vanavond ging ik babysitten op mijn buurjongetjes en hun zusje. Mijn buurmeisje is net 2 maanden en het was de eerste keer dat ik ook op haar moest passen. Maar ik was er gerust in. Alleen bleek ze vlak na het vertrek van haar mama al weer honger te hebben terwijl ze net had gegeten. Dus warmde ik haar flesje op en begon ze te drinken. Maar na een paar slokjes lukte dat niet meer (ze dringt nog grotendeels aan de borst dus ze kent het flesje nog niet zo goed) en raakte ze helemaal gefrustreerd met een serieuze huilbui tot gevolg. Ik vond het nogal erg om mijn buurvrouw terug naar huis te laten komen. Dus belde ik mijn mama. Die kwam af, nam Liv van mij over en Liv werd onmiddellijk stil, dronk onmiddellijk (weliswaar niet veel) en viel in slaap in mijn mama haar armen. En de rest van de avond heb ik haar niet meer gehoord.

Mijn moeder is dus een babysit-interventie moeten komen doen. En dat was de allereerste keer in heel mijn babysit-carrière. Ik heb altijd mijn plan kunnen trekken en heb af en toe creatief moeten zijn. Maar ik heb nooit de ouders moeten bellen en ook nooit mijn eigen mama. Tot vandaag dus blijkbaar. En ik ben er eigenlijk wel een beetje beschaamd over.

PS: Mijn buurvrouw zei achteraf wel dat Liv vaak doet alsof ze honger heeft zodat ze zuigend aan de borst in slaap kan vallen. En aan zo’n papflesje moet ze veel harder zuigen, dus dat zal ze niet zo ontspannend hebben gevonden om in te slapen.

100 Tita geeft een pluim aan zichzelf

Ik ben er eindelijk aan begonnen. Aan dat goede voornemen om wat meer te bewegen. De stappenteller laten we toch maar achterwege. Echt nodig hebben we die niet. Zolang we maar regelmatig bewegen. En verder ben ik van plan om een degelijke mp3-speler te kopen, want met een streepje muziek als begeleiding is alles veel leuker. Maar ook mijn mama gaat me af en toe gezelschap houden.

Vanavond hebben we zo’n anderhalf uur gewandeld, mijn mama en ik. Aan een vlot tempo waarbij je toch nog een babbeltje kan doen. Een stukje door de rustigste straten hier in de buurt en een stukje door het bos. We roken een verse mesthoop. Jeuj! Maar we zagen ook een prachtige blauw-oranje-roze zonsondergang. Achteraf was ik niet echt moe van het stappen op zich, op vermoeide voeten na, wel van de buitenlucht.

De bedoeling is om toch een stuk of 4 keer per week een uurtje te gaan wandelen. Vermits ik op dinsdag en woensdag meestal nog een activiteit heb (zang- en pianoles), zal ik dan niet wandelen. Bovendien fiets ik al naar die lessen en dat is telkens minstens 40 minuten heen en terug. Dat kan al tellen qua beweging, niet? Zondag en maandag zullen zeker wandeldagen worden omdat ik dan vrij heb. Deze maandag is het er trouwens niet van gekomen, maar daar had ik een goede reden voor: ik werd plots opgebeld door een vriendin die een depressie heeft en ben haar wat gaan peptalken. En waarschijnlijk zullen donderdag en vrijdag de andere wandeldagen worden. Ik had het liever iets meer gespreid, maar dat blijkt praktisch niet zo haalbaar.

Ik ben nu ook een boek aan het lezen over wandelen. Blijkbaar is het echt wel gezond voor je hart. Zeker voor mensen met overgewicht (mensen zoals ik dus). En je vermagert er van. Maar dan moet je natuurlijk ook nog op je voeding letten en echt wel regelmatig bewegen. Er staan ook schema’s in het boek.

Ik ben benieuwd of ik het volhou en of ik er resultaat mee haal. Wonderen verwacht ik niet, maar toch wel een ietsje betere conditie.

By the way, jezelf een pluim geven kan deugd doen. Het geeft je zelfvertrouwen. En het werkt ongelooflijk motiverend. Zeker ook eens proberen!

99 Tita en dingen waar een mens vrolijk van wordt

– ontdekken dat het de 1e dag van de lente is
– fietsen in de zon MET zonnebril EN winterjas
– naar een vriendin fietsen en zo calorietjes verbranden
– absoluut geloven dat je door te babbelen ook calorieën verbrandt
– heel veel paaseitjes snoepen maar net op tijd stoppen voor je misselijk wordt
– het liedje “Pack up” van Eliza Doolittle luidkeels meezingen
– ontdekken dat vriendin E. WEL wist dat Pieter Embrechts DE looks heeft, maar NIET dat hij ook nog eens een sexy stem heeft
– je zomerkleren wassen en strijken wetende dat de lente in het land is
– onverwachts afspreken met een vriendin
– knuffelen met de kat