113 Tita en de onzichtbare lijn

Aaaargh!

Mijn mama maakte een mooi, groen t-shirtje voor op mijn nieuwe, vrolijke rokje. Ik zag het al helemaal voor mij hoe ik daarmee kon flaneren in het zonnetje. Daarstraks kon ik het eindelijk aantrekken en… het is VEEL TE klein. Ik wou absoluut niet dat ze het een maat groter zou maken, want ik wil absoluut en zeker weten iets aan mijn (onzichtbare) lijn doen. Ik werd ZOOOOO kwaad op mezelf!

De weegschaal geeft trouwens hetzelfde aan. Moest er een alarm opstaan, de hele buurt stond al lang op zijn kop.

Enfin, ik moet dus dringend op zoek naar wat motivatie (en HOPEN groenten en fruit) om er nu eindelijk eens iets aan te doen. En ik vrees dat de motivatie om in dat t-shirtje te kunnen niet genoeg is.

Maar eerst ga ik straks tijdens het babysitten mijn verdriet opvreten, in de vorm van een GROTE zak chips! DE LAATSTE!!!

112 Tita en een geslaagd babysit-avondje

Remember mijn vorige babysit-avontuur met een huilende baby die maar bleef huilen omdat ze haar pap niet kon drinken?

Vrijdagavond deden we nog eens een poging. Eerst ging Liv met mama en papa mee naar de winkel. Zo kon ik mijn aandacht volledig over haar 2 grote broers verdelen. Want het was lang geleden dat ik er geweest was. En de deugnieten keken er naar uit. Ik deed hen een bellenblazer cadeau en dat vonden ze geweldig. Gek doen in bad en mij natspetteren was nog leuker. Daarna waren ze één en al aandacht voor hun verhaaltje. En ik kreeg ze nog nooit zo gemakkelijk in hun bed. Voorbeeldige kindjes! Zalig!

En toen werd Liv thuis afgezet. Ze sliep, maar even later opende ze haar mooie oogjes. Ze lag in mijn armen te lachen en te brabbelen. En toen kreeg ze honger. Dus ging ik haar melk opwarmen. Alleen begrijpen kleine babytjes die nog borstvoeding krijgen niet dat melk in een papflesje eerst nog moet worden opgewarmd en dat dat dus ietsje langer duurt. Liv werd boos en lag te trappelen en huilen in haar box van woede. Toen ik haar in mijn armen nam en de papfles in haar mondje stak, bleek ze nog niet door te hebben dat je van een papflesje anders moet drinken. Dus ook deze keer raakte ze gefrustreerd. Rondlopen, wiegen, zingen, tegen haar babbelen: het hielp allemaal niet. Uiteindelijk heb ik haar lekker warm ingeduffeld in haar slaapdekentje en haar even laten zuigen op mijn vingerkootje. Waarna ik onmiddellijk de papfles weer in haar mondje stak en ze het plots doorhad en heel haar papfles leegdronk. Daarna gingen haar “blaffetuurkes” vanzelf toe en viel ze in slaap in mijn armen. Na een tijdje heb ik haar dan in haar box gelegd en ik heb ze niet meer gehoord.

Ik ben blij dat het gelukt is deze keer. Het maakte mijn hele dag goed.

111 Tita en een boekenverslagje

Ja, ik ging dat niet meer doen: boekenverslagjes maken. Er kruipt best wel wat tijd in zo’n verslagje. En vermits ik zo’n 52 boeken probeer te lezen per jaar, zouden dat dus ook nog eens heel veel verslagjes worden. Bovendien vind ik het ook heel moeilijk om een boek een quotatie te geven. Maar soms moet een mens een uitzondering maken.

Mikkel Birkegaard: Letter voor letter

In het kort: Frank Fons is een schrijver. Hij schrijft thrillers. En hij beschrijft de moorden in zijn verhalen heel gedetailleerd. Door het schrijven van zijn boeken probeert hij een beetje zijn persoonlijke problemen te verwerken, door personages te verzinnen op basis van mensen in zijn omgeving. En op een dag gebeurt één van ZIJN moorden in het echt. En even later ook een volgende. Frank gaat op zoek naar de moordenaar en de reden waarom die zijn moorden nabootst.

Mijn mening: Het verhaal leest heel erg vlot en is spannend. Maar het laatste hoofdstuk is indrukwekkend. Ik zat op het puntje van mijn stoel. Af en toe kreunend en puffend, fronsend, gespannen. Dat laatste hoofdstuk is zo goed geschreven, zo gruwelijk, zo echt. Echt een goed boek.

109 Tita en de boeken

De laatste tijd werd mijn “gelezen”-lijstje niet erg uitgebreid. Ik las wel. Maar ik worstelde vooral.

Soms lezen boeken als een trein. Een zalig gevoel vind ik dat. Dan kan ik de (literaire) wereld aan.

En soms is het echt zwoegen en worstelen om een boek uit te krijgen. Maar vaak loont het wel de moeite. Zoals met het “Beagle Dagboek” van Dirk Draulans. Een klepper van formaat! Maar heel duidelijk geschreven en over een heel interessant onderwerp. Ook liggen hier een paar boeken uit de lijst van de Standaard met “boeken die je moet gelezen hebben”. Ze lezen niet echt vlot, zijn een beetje ouderwets geschreven. Maar toch wil ik ze absoluut lezen. Dus lees ik er af en toe een paar bladzijden in en wissel tussendoor af met een vlotter boek. Gelukkig kan ik de verhaallijnen probleemloos uit elkaar houden.

Door al dat zwoegen en worstelen heb ik wel wat leesachterstand opgelopen (remember mijn 52 boeken per jaar), maar nu zitten we in de 16e week en ik ben bezig in mijn 16e boek. Ik heb dan ook vorige week tijdens mijn vakantie ettelijke uren met een boek in het zonnetje doorgebracht. Met dank aan de kat voor het warmen van mijn billen op frissere momentjes.

108 Tita en leuke dingen op de 2e vakantiedag

– mijn ouders uitgezwaaid die op vakantie vertrokken: rust in huis! Knipogen
– in het zonnetje zitten lezen tot de kat mijn aandacht kwam opeisen en zich voluit installeerde boven op mijn boek
– een bezoekje gebracht aan de Belgische Albert Heijn (leuke winkel!) en complimentjes gekregen van mijn ex-collegaatjes dat ik er goed uitzag
– de lekkerste paaseitjes ter wereld gekocht (Dank u LJ!)
– heerlijke fruitsla gemaakt
– penne meditterano gegeten
– nog eens een keertje een avondje tv gekeken (was lang geleden)

Ik ben benieuwd wat morgen zal brengen vermits het weer minder zal zijn.

107 Tita en de leuke dingen van haar eerste vakantiedag

Eigenlijk had ik zaterdag al om 14 u gedaan met werken, waarna ik mij met een boek in het zonnetje heb geïnstalleerd en mijn eerste beetje bruine kleur heb opgedaan. Maar mijn eerste volledige vakantiedag was gisteren.

Ik maakte een wandeling van zo’n 2 uur door de bossen hier in de omgeving en stond versteld van mezelf dat ik die afstand op amper 2 uur aflegde. Mijn conditie gaat er duidellijk op vooruit na 3 weken. Onderweg kwam ik 4 lagere school-meisjes tegen die aan de kant van de weg een kraampje hadden gezet met gratis koekjes en een drankje voor voorbijgangers. Van zo’n dingen word ik echt vrolijk. En mijn muntdrankje smaakte lekker fris.

Na een deugddoende douche vond ik dat ik wel wat rust verdiend had. Dus heb ik wat zitten prutsen op mijn computer en me daarna in het zonnetje geïnstalleerd met mijn boek. En ook de kat kwam erbij liggen om te knuffelen.

’s Avonds heb ik dan gekeken naar de film “Revolutionary Road”. Maar ik vond hem maar matig eigenlijk. Hij kon me niet echt boeien. Misschien wel omdat ik het boek ook al gelezen had. Deze week zag ik trouwens ook de film “Love happens” en daarbij rolden de tranen me over de wangen, maar dat kan ook wel te maken hebben met het feit dat ik nogal een emo-kip ben.