Beveiligd: 137 The real Tita: het schokkende nieuws

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

Advertenties

135 Stempel-weggever: ik ben fan!

Karen is jarig en geeft daarom één van haar geweldig leuke, mooie en vooral originele stempels weg! Kijk hier maar eens! Daar wordt ge toch stante pede, direct, onmiddellijk, meteen, terstond stapelverliefd op!

Ik zou dus heel graag zo’n mooie stempel hebben. Gewoon omdat ik ze zo prachtig vind. En omdat ik het als kind vroeger al geweldig vond als ge een stempelke op u blad kreeg als ge een mooie tekening had gemaakt. Of als ge al uw sommen juist had!

Dus allemaal duimen voor mij! En bij Karen eens gaan kijken naar al dat moois! Wat doet ge hier eigenlijk nog? Ge moest al weg zijn! Knipogen

134 Blogpauze

Ja, het ligt hier al een maandje stil. Weinig energie en zin om te schrijven ligt aan de oorzaak daarvan. Maar ik beloof dat ik mijn leven zal beteren en dat ik er terug wat meer tijd in ga steken. Want ergens mis ik het wel. En ik vind het ook zo leuk om dingen uit het verleden te herlezen.

Maar eerst… trek ik een weekje naar Spanje! Vrijdagmorgen stap ik het vliegtuig op. Voor de eerste keer in mijn leven. En dat helemaal alleen. Stillekes aan begin ik dat te beseffen: dat ik dan echt wel helemaal alleen ben (zoals in: zonder bekenden om mij heen). En dat ik dat toch wel een goede reden vind om zenuwachtig te worden. Voorlopig valt het nog mee, maar die laatste momenten voor ik afscheid neem van mijn mams, gaan zwaar worden, denk ik: van emoties (ja, ik ben een emo-kip) én van de zenuwen.

Ik ben gewapend met een stapel ongelezen Flairs, een stapel boeken en een mp3-speler vol goede muziek. En met zonnecrème voor een jaar, een zonnebril, een zonnehoedje (dat ik waarschijnlijk niet durf opzetten: te belachelijk, haha) en veel zomerkleedjes en rokjes. Ja, want in Spanje, daar schijnt de zon WEL!

Nu nog het goed gezelschap! Daar hangt trouwens nog een verhaalke aan vast. Ik ga op logement bij mijn tante die daar ergens op een berg woont. Haar man is er een maandje niet en ze was heel blij dat ze gezelschap kreeg. Maar dan… vroeg ze plots of ik het erg zou vinden om op mijn eentje het Alhambra (een fort, naar het schijnt echt de moeite om te gaan bekijken) te gaan bezichtigen, want ja, als zij dat met iedereen moet meedoen… En dan zei ze dat ze daar nog een meisje kende van mijn leeftijd waar ik ook wel eens mee op stap zou kunnen gaan, zonder haar. En tegen mijn vader zei ze deze week dat ze wel na 13u ’s middags echt niet buiten komt bij DEZE (°35) temperaturen. Kortom, ik heb een beetje de indruk dat ze niet veel zin heeft om iets met mij te ondernemen. Maar we gaan met een positieve ingesteldheid naar daar (én genoeg boeken)!

Achteraf breng ik hier een reisverslagske: beloofd! Pen en papier zitten trouwens in de valies. Om op de ouderwetse manier een dagboek bij te houden. Want internet en gsm-bereik is er niet op “den berg”. Dat wordt afkicken!

Tot gauw!

Tita