238 Tita en opruimactie

– “Naakt doe ik de afwas” (Jelle Cleymans) in de cd-speler
– een vuilbak vol papieren zakdoekjes
– maandverband op het boodschappenlijstje gezet
– smoelenboek helemaal opgekuist (byebye overbodige vrienden)
– de administratiestapel zien groeien
– benen ontharen op de planning zetten
– oorbellen terugvinden op de gekste plaatsen
– overal papierschilfers en papierbollekes vinden van de lekkerste Milka-Crispy-paaseitjes van de wereld
– kousen zonder “tweelingbroertjes/zusjes” tegenkomen
– kleerkast opruimen op mijn “to do”-lijst zetten
– toch nog een volle doos Kleenex tegenkomen: OEF!
– papieren zakdoekjes op het shoplijstje zetten
– het geboortecadeautje (ingepakt en al) tegenkomen dat voor baby M. bedoeld is  (geboren in september): dringend de mama eens sms-en!
–  voorleesboek klaarleggen (beloofd aan Thor)
– op de “to do”-lijst: handtas opruimen
– suikerboontjes snoepen
– de “tweelingbroertjes/zusjes” vinden en bij elkaar brengen
– plots een hele stapel oud papier hebben terwijl het vrijdag pas allemaal is opgehaald
– een stapeltje uit te zoeken tijdschriften
– alle kleren in de kast, maar te weinig kleerhangers (morgen eens zoeken)
– die paraplu zou beter standaard in mijn fietstassen steken
– puntje op de “to do”-lijst: fietstassen uitmesten
– me afvragen of ik echt iets ga hebben aan die deleizekaart en dus dat papier ga invullen of niet
–  hatsjie!
– pot uiercrème op het nachtkastje zetten om mijn rode snotneus in te vetten voor het slapengaan
– bibliotheekbezoek van morgen in het rood in mijn agenda: anders boete!
– dringend een afspraak maken met de oogarts: bijna door de lenzen-voorraad heen
– oef, van opruimen krijg je ’t warm
– zin krijgen om morgen veel te doen
– door een boekje over Stockholm bladeren en spontaan beginnen te glimlachen
– morgen niet vergeten te stofzuigen

En… tijd voor mijn bedje!

Advertenties

237 Tita counts her blessings

De laatste 2 weken heb ik er met mijn pet naar gegooid en geen blessings gecount. Normaal gezien schrijf ik die op in een notitieboekje dat tegenwoordig altijd in mijn handtas zit, maar ik was een beetje te lui.

Het hoogtepunt uit die 2 weken is dat ik een neefje kreeg.

Het dieptepunt (waar ik normaal nooit over schrijf, want lowpoints tel ik niet) was wat iedereen in België (en vele andere landen) zo diep heeft geraakt: het busongeval in Zwitserland.  Het doet je beseffen dat dat counten van blessings niet zo stom is.

En daarom doe ik het vanaf volgende week weer trouw.

#wijvenweek 236 Tita over stoefen en multitasken

Volgens mij is iedereen wel een schuldig aan stoefen. Ik betrap er mezelf alleszins af en toe wel eens op. Zoals begin deze week toen ik op bezoek was bij een vriendin waarvan ik weet dat ze vaak moeite heeft om haar oudste zoontje in de hand te houden. Dat komt eerst en vooral omdat ze hem te strenge regels oplegt zoals dat hij met zijn speelgoed op ZIJN speelplek moet blijven (terwijl iedereen weet dat kinderen de nabijheid van hun mama opzoeken en daar komen spelen) en dat hij telkens hij met iets gespeeld heeft dat onmiddellijk moet opruimen (dat kind is volgens mij een hele dag aan het opruimen). Uiteraard wil haar zoontje liever spelen dan opruimen en gehoorzaamt hij niet. Tot ik hem deze week vroeg of hij sneller kon opruimen dan ik tot 10 kon tellen. En ja, hoor. Hij ruimde in een wip op en zijn mama en papa zaten met hun mond open te kijken. En ik was vanbinnen enorm trots op mezelf. ’t Was een subtiele manier van stoefen, van “kijk eens, ik krijg dat WEL gedaan van hem omdat ik trucjes ken door mijn babysitervaring”.

Op gebied van multitasken ga ik dan weer zeker NIET stoefen, want ik ben eigenlijk niet zo’n multitaskend topwijf zoals i. en Lilith dat zo mooi omschrijven. Ik raak niet verder dan lezen tijdens het eten en strijken tijdens het tv kijken. Voor de rest moet ik alles apart ondernemen. Maar dat heeft grotendeels met mijn chaotische kantje te maken waarschijnlijk. Ik ga nu trouwens NOG wat multitasken: een goed muziekje opzetten en terwijl een opruimactie houden. Want vanaf morgen wil ik nog eens van goede voornemens doen en mij weer eens (de zoveelste poging) aan een planning houden.

#wijvenweek 235 Tita en zelfcensuur

Zelfcensuur. Het onderwerp van deze week waar ik het meeste “schrik” voor had. Ik schrijf namelijk over de dingen die mij bezighouden, mij interesseren en de rest kan ontploffen.

Daarom een postje over zelfcensuur op-een-ander, namelijk op smoelenboek.

Ik vind mijn anonimiteit op mijn blog heel erg belangrijk en ik gebruik zelfs een anoniem email-adres. Maar op smoelenboek ben ik “bevriend” met mensen die ik bijna van haar noch pluim ken. ’t Is te zeggen: ik weet wel wie die mensen zijn, maar velen zijn al lang uit mijn leven verdwenen en ik converseer totaal niet meer met hen.

Toen ik pas op smoelenboek zat, was ik niet zo bezig met wie wat allemaal kon lezen en bekijken. Maar ondertussen vind ik dat juist heel belangrijk. Ik ging al een tijd kritischer om met wat ik postte: ik vermijd het om negatieve berichtjes te posten en af en toe zorg ik dat bepaalde mensen mijn bericht niet kunnen lezen.

Maar nu heb ik me echt voorgenomen dat ik er korte metten mee ga maken. Nee, ik verwijder mijn account niet want ik vind smoelenboek een heel gemakkelijk communicatiemiddel. Maar ik ga wel snoeien in mijn “vrienden”, ze indelen in groepen en er op letten om bij elk bericht te checken wie wat mag lezen. En uiteraard ga ik nog meer waken over wat ik post.

#wijvenweek 234 Tita droomt

Dromen. Ik heb er een heleboel. Grote zoals ooit een gezinnetje hebben en kleine zoals een daguitstapje doen naar een leuke stad.

Eén van mijn dromen komt binnenkort trouwens uit. Als kind had ik al iets met Zweden. Door Pippi Langkous en “De kinderen van Bolderburen”. Of nee, eigenlijk moet ik Astrid Lindgren daar dankbaar voor zijn: de schrijfster van al die prachtige jeugdboeken.  Ooit zag ik ook “De kinderen van de Zoutkreek” (een tv-serie van vroeger, gebaseerd op een boek van… u raadt het nooit… Astrid Lindgren again) en het leek me zooooo heerlijk om daar te wonen.

Om één of andere reden is het gevoel dat ik daar ooit wou komen blijven hangen. En als ik eens wat Zweedse taal opving, in folkliedjes vooral, dan werd ik daar helemaal gelukkig van: die taal klinkt zo heerlijk zangerig en heeft zo’n mooie warme klanken.

En toen, op 19 juni 2010, stapte de Zweedse kroonprinses Victoria in het huwelijk en werd dat huwelijk live uitgezonden op tv. Ik keek mijn ogen uit en niet alleen naar haar prachtige jurk, maar ook naar die prachtige stad Stockholm met zoveel water en groen. Sindsdien stond Stockholm echt op mijn lijstje met “places I really want to go to”.

De echte klik die me deed beslissen om effectief naar Stockholm te reizen en zelfs in 2012, was mijn reis naar mijn tante in Spanje. Die vakantie was een flop, maar het gaf me ergens ook wel een zelfzekerder gevoel waardoor ik de stap durf te zetten om helemaal op mijn eentje een dikke week naar Stockholm te gaan.

Sommigen verschieten van het feit dat ik helemaal alleen ga. Ze vinden dat heel flink en straf van mij. Maar er is niemand die zin heeft om mee te gaan en ik ben ook niet echt het type voor groepsreizen. Bovendien wil ik daar echt MIJN goesting kunnen doen: cultuur en natuur zien en een beetje (let wel: een BEETJE) shoppen.

In afwachting van die reis heb ik nog het een en ander te doen: vliegtickets en hotel boeken, me informeren over de bezienswaardigheden en alles een beetje plannen, de nodige documenten in orde maken,…  Normaal zou ik daar allemaal enorm tegen op kijken, maar nu heb ik er ontzettend veel zin in. Ik ga me dus nog amuseren de komende maanden.

O, en ik heb nog een droom voor de zeer nabijzijnde toekomst. Namelijk voor morgen: niet meer ziek zijn. Koorts, keelpijn, hoofdpijn en spierpijn dwingen mij nu om nu, onmiddellijk, stante pede, mijn bedje op te zoeken.

233 Tita en een zwarte dag

Vanmorgen op het werk ving ik maar vaag een paar flarden op van het ongeval in Zwitserland op. Ik besefte nog niet hoe serieus het was. Maar toen ik thuiskwam en mijn internet opstartte werd ik omver geblazen door het verschrikkelijk droeve nieuws. Ik kreeg er koude rillingen van en het zit nog steeds vlak onder mijn huid.

Mijn gedachten zijn bij de overleden jonge mensen en hun nabestaanden.

#wijvenweek 232 Tita en haar mening

Vrouwen en kinderen: het is iets heel speciaals. En die drang naar kinderen is bij sommigen enorm groot. Zo groot dat ze er dingen voor gaan doen, die misschien niet helemaal juist zijn, die ik wel kan begrijpen maar niet kan goedkeuren.

Zo heeft een vriendin van mij 2 zoontjes. Beide keren is ze via keizersnede bevallen en daardoor mag ze nu nog maar 1 keertje zwanger zijn. Al jaren droomt ze van een meisje. Ze heeft al een naam, een uitgewerkt idee voor het geboortekaartje en een grote doos met roze kleertjes. Binnenkort vertrekt ze samen met haar man naar Amerika om een meisje te laten inplanten. Ze weet dat de kans klein is dat het lukt. Maar pas nadat ze het geprobeerd heeft en een eventuele mislukking, wil ze zich er bij neerleggen dat er geen meisje zal komen. Persoonlijk vind ik dit een beetje “God” spelen. Ik begrijp best dat ze droomt van een meisje en ik weet ook dat de adoptiewetgeving verstrengd is waardoor je nu het geslacht niet meer mag kiezen, maar toch gaat dit boven mijn principes. En aan de andere kant hoop ik voor haar dat het lukt, want ik wil niet liever dan dat ze gelukkig is.

Een andere vriendin is single en heeft een sterke kinderwens. Ze zou liever gisteren dan vandaag een kindje krijgen. Enkele jaren geleden heeft ze al info opgevraagd over spermadonatie en nu blijkt dat je minstens 28 moet zijn voor je op je eentje aan een kind mag beginnen. Als oplossing duikt ze dan maar met mannen in bed voor een one night stand, zonder condoom en zonder pil. Eerst en vooral vind ik dat ze die mannen bedriegt ook al wil ze niet dat de “vader” later opdraait voor haar kind (hoewel ik wel verwacht dat ze dat wel zal willen als haar kind een ongeneeslijke ziekte heeft en alleen door de familie van de vader kan geholpen worden). Ten tweede vind ik het levensgevaarlijk, want door onveilige seks kan je Hiv oplopen en dat wens ik niemand toe. Ik kan me daar ongelooflijk kwaad in maken en ik tel af naar de dag dat ze 28 wordt en het allemaal via de officiële weg kan gaan regelen.