375 Tita en haar piano (dag 118)

Piano leren spelen. Daar droomde ik al heel lang van. Dus 2 jaar geleden schreef ik mezelf in voor pianolessen.

Die eerste leraar (jep, er volgden er nog) was wel vriendelijk maar nam het niet zo nauw met de tijd en leerde me eigenlijk niets bij: zijn oefeningen waren te moeilijk en hij legde te weinig uit. Aan het einde van dat jaar kon ik nog steeds geen 1 stuk spelen.

Toch begon ik aan het 2e jaar, bij diezelfde leraar. Ik wou hem namelijk nog een kans geven en moest toegeven dat ik ook te weinig had geoefend (af en toe ontbreekt het me serieus aan zelfdiscipline). Na enkele maanden werd hij ontslagen en kreeg ik een nieuwe leraar. Toffe kerel en een goede leraar. Ondanks dat we veel zwansden tijdens de les, kon ik tegen het einde van het jaar toch al wat stukjes spelen. Tijd maken om te oefenen kwam er nog altijd niet genoeg van, maar ik kreeg wel echt plezier in het piano spelen. Helaas kreeg de leraar op het einde van het schooljaar een beter aanbod om les te geven aan de andere kant van Vlaanderen.

Tijdens de voorbije zomer lag het piano spelen volledig stil. De Paps was kasten aan het maken voor de zussen en deed dat in de ruimte waar de piano stond die dus helemaal gebarricadeerd was. En dat gebruikte ik graag als uitvlucht om niet te spelen.

Toch wil ik absoluut leren spelen, want ik vind het een prachtig instrument. Dus schreef ik me weer in en kreeg ik dus weer een nieuwe leraar. Met een bang hartje trok ik donderdagavond naar de les. En het viel me honderd procent mee: een hele rustige mens die me onmiddellijk verplichtte me te ontspannen en te genieten van het spelen en fouten maken was het laatste waar ik me druk om moest maken. Zijn uitleg was ook heel duidelijk en ik kreeg heel veel zin om weer te beginnen oefenen.

Dus we zijn weer vertrokken voor het komende jaar. En ik hoop deze keer toch veel te oefenen zodat ik er tegen komende zomer ietsje meer van terecht breng en echt kan gaan genieten.

Advertenties

374 Tita en 9-11-13 (dag 117)

Ik kwam daarstraks thuis en de Mams vertelde me dat ze me iets moest laten zien. Een doos met koekjes versierd met de getallen 9, 11 en 13 en een hartje in glazuur.

Helle, mijn jongste zusje, was samen met haar vriend komen eten en hadden een filmpje laten zien. De Mams zei dat ze al direct bij het begin wist wat er gaande was. En ja hoor, op 9 november 2013 trouwen Helle en haar Prins.

Nu wil ik wel heel erg graag nog wat kilo’s afvallen om mooi in een leuk kleedje te passen. Gelukkig heb ik dus nog een jaartje.

Ik plaagde de Paps trouwens door hem te zeggen dat hij nu toch wel eens een plastron of een strikje zou moeten dragen, wat hij dus nooit draagt. Waarna hij mij begon te plagen dat ik dan misschien eens met een lief moest afkomen. Tja.

373 Tita en een pretverderver (dag 116)

Op mijn jogronde kom ik af en toe klanten tegen uit de winkel. Meestal geeft dat geen problemen: ze zeggen vriendelijk goeiedag en zijn dan weer gepassseerd. Sommige onder hen moedigen me zelfs aan (vandaag daagde een klant me trouwens uit om mee een stratenloop te gaan doen volgende week, maar ik vind het nog te vroeg en ben vrij zeker dat ik nog geen 5 km loop hoewel ik wel een half uur loop) wat ik eigenlijk wel leuk en lief vind.

Maar er is dus 1 klant die ik ook af en toe tegenkom en die mij uitermate ergert. Die mens is de arrogantie ten top! Als ik meneer bedien aan de toog en hij al zijn bestellingen heeft gevraagd en ik hem die heb gegeven, antwoordt hij vaak met “Nu ben ik tevreden” op een degoutant toontje. Nikske van “dank u”. Die mens is ergens rond de 50 en al jaren aan het rentenieren. Hij verveelt zich zo hard dat hij vaak met zijn vrouw boodschappen komt doen en hij brengt zijn zonen van ongeveer 13 en 16 jaar nog naar school met de fiets en gaat hen vaak ook ophalen. Op zondagochtend doet heel hun gezin (waaronder de zoon van 24!) samen een wandeling. De boebels krijg ik van die mensen.

Maar die vent kom ik dus af en toe tegen tijdens mijn jogronde en die lacht mij dan vierkant uit. Ofwel begint hij “Goeiemorgen, morgen, goeiedag” te zingen, ofwel roept hij gewoon “goeiemorgen”. Maar daarna lacht hij altijd. En nee, ’t is echt geen vriendelijke lach, het is echt uitlachen. Ik reageer nooit en negeer hem straal. Maar ik merk in de winkel dat hij mij op dat joggen wil aanspreken. Alleen heb ik hem tot hier toe daar nog niet de kans toe gegeven (ik kan ontzettend goed mensen vermoorden met mijn blik, haha). Maar op een dag zal hij het waarschijnlijk toch wel eens doen. En ik heb me voorgenomen om hem dan lik op stuk te geven. Ik denk zelfs dat mijn bazen me dat niet kwalijk zouden nemen, want die kunnen hem ook niet uitstaan.

372 Tita en een grapje van de baas (dag 115)

Mijn baas had mij (en mijn collega) goed zitten woensdag. Toen ik donderdagmiddag op het werk arriveerde, bleken alle containers uitgepakt te zijn. Alle 15! Ik geloofde er niks van dat mijn collega er 9 op haar eentje had gedaan. Toen bleek dat de baas ons dat wijs had gemaakt en dat we er beide met open ogen waren in gelopen.

Ik vond het maar een flauw grapje want het was eigenlijk gewoon een trucje om ons sneller te doen werken. En dat is dus gelukt.

371 Tita en een smsje (vervolg) (dag 114)

Op maandagavond kreeg ik telefoon. Tijdens het schillen van een appel voor buurjongen Thor en het uitlepelen van een kiwi voor Anders.

Ik moest zelf vragen waar het juist om ging. En het bleek om een soort van enquête te gaan rond interieur en design. Persoonlijk is dat wel mijn dada. Maar een enquête dan weer niet. En ik had helemaal geen zin om mijn tijd daar aan te verspelen. Bovendien kon het niet telefonisch, maar zou X bij mij langskomen. Wat ik al helemaal niet zag zitten omwille van privacyredenen. Uiteindelijk kan zij dan ook gewoon hier thuis binnenkomen en rondkijken. De Mams en de Paps zouden dat niet echt appreciëren. Dus wimpelde ik het telefoontje af.

370 Tita en Kerst-en-aanverwanten (dag 113)

Ik weet dat het nog vroeg is, maar stilaan begin ik te denken aan kerstcadeautjes, kerstkaartjes en nieuwjaarsbrieven. Meestal komt de gedachte daaraan gigantisch te laat op in mijn hoofd. Maar door mijn notaboekje in mijn handtas word ik er nu toch al veel vroeger aan herinnerd.

Het juiste cadeautje vinden voor iemand, vind ik altijd zo moeilijk. Ze zeggen dat je iets moet kopen waar je zelf blij mee zou zijn. Maar dat geldt toch niet altijd, heb ik al gemerkt. Zo kocht ik begin dit jaar samen met de Mams een prachtig boek voor de Paps, voor vaderdag. Ikzelf vond het prachtig en zou er blij mee zijn geweest, de Paps vond het dan weer een klein beetje tegenslagen. Tja.

Ik probeer nu door het jaar heen het op te schrijven wanneer ik iets zie dat ik geschikt vind voor iemand. Zodat ik in de kerstperiode niet moet gaan zitten piekeren daarover. Maar toch, ik ben er nog niet uit. Gelukkig heb ik nog een paar maanden tijd om mijn ogen goed de kost te geven.

Kerstkaartjes vind ik dan weer helemaal geen probleem dit jaar. Ik heb er in januari hele leuke in de solden gekocht. Ik hoef ze enkel nog te schrijven en heb dat al ingepland in mijn agenda (net als het maken van de lijst met geadresseerden trouwens).

Een nieuwjaarsbrief maak ik ook nog elk jaar. Hoewel het niet meer echt een hele brief is, maar gewoon een leuk knutselfrutselwerkje. Vorig jaar maakte ik met post-its een kerstboom en schreef ik daar positieve woorden zoals warmte, liefde, zon, vriendschap,… op (het idee haalde ik uit de Flair). ’t Was een last-minute-ideetje en heel veel werk. Dit jaar wil ik er eerst en vooral op tijd aan beginnen en liefst van al iets simpelers. Ik zal eens op zoek moeten gaan op pinterest, denk ik.

Bij jullie al iemand met kerstideetjes?

369 Tita en de jaardrukte (dag 112)

Vanaf deze week gaat alles weer zijn gewone gangetje. De drukte is back in town! Ik ben wel heel blij dat ik 1 avondje extra voor mezelf heb in vergelijking met het vorige schooljaar. Want vorig schooljaar was er eigenlijk echt helemaal over.

Maandag is mijn vrije dag, maar zit meestal vol met klusjes. En maandagavond is mijn vaste babysitavond bij de buurkids.

Dinsdagavond is nu plots een vrije avond, maar zal regelmatig worden ingevuld door babysitopdrachten. Net als woensdagavond.

Op donderdagavond heb ik pianoles en daarna doe ik vrijwilligerswerk op het secretariaat van het muziekatelier. Vorig jaar deed ik dat vrijwilligerswerk op dinsdag en had ik pianoles op woensdag. Nu zit dat dus samen op 1 avond, wat mij wat meer tijd voor mezelf geeft.

Vrijdagavond is soms gewoon lekker thuis, soms eens afspreken en anders babysitten. Net als zaterdagavond. Zaterdagmiddag is ofwel werken, ofwel tijd voor mezelf of afspreken.

Zondag is koorrepetitie in de ochtend en tijd voor mezelf of om af te spreken of voor een bezoekje aan de grootouders. ’s Avonds is me-time!

 

Al bij al valt het dus nog mee dit schooljaar. Alleen aan het feit dat ik nooit kan uitslapen kan ik maar niet wennen.