384 Tita en haar weekend (dag 127)

Een weekendje op volle kracht, zoals ik al schreef.

Op zondagochtend trok ik om 9u50 de deur achter me dicht om me naar de koorrepetitie te reppen. Er stond een nieuwe song op het programma en eerder die week hadden we de partituur al doorgemaild gekregen: aartsmoeilijk maar geweldig leuk! Alleen had de dirigent er blijkbaar niet zo’n zin in om onze partij (de sopranen) in te oefenen, dus bleven we een beetje op onze muzikale honger zitten.

Daarna mochten we onze honger gaan stillen op een receptie die een medekoorgenootje had georganiseerd in haar tuin omdat we met het koor enkele weken geleden hadden gezongen in haar trouwmis. Zelden zoveel lekkers bij elkaar gezien. Er waren belegde broodjes, chips, groentjes met dipsausen, broodhapjes, pralines, chocomousse, koekjes, snoepjes (rode neuzen), kippebilletjes, taart… En uiteraard bubbels. Het was supergezellig. Toen ik er wou vertrekken bleek mijn fiets plots spoorloos te zijn. Eventjes was er paniek. Tot ik wat beter keek en hem terugvond in de bosjes. Hem er uit krijgen was nog geen sinecure: we hebben hem er met 2 moeten uittrekken, maar het is toch gelukt. En ik had al snel door wie me dat gelapt had. Eén telefoontje naar vriendin E. en ik had de bevestiging dat zij de dader was. En maar lachen, ja. 😉

Ik kwam thuis om 14u40, trok gauw andere kleren aan (want die stonken naar rook van de houtkachel op de receptie) en sprong om 14u50 alweer in de auto op weg naar een concert. Laïs speelde en ik ben al fan van hun muziek sinds mijn tienerjaren (o, nu klink ik plots oud). Ondanks dat hun muziek ondertussen compleet veranderd is. Het concert was heel goed: prachtige stemmen, geweldige muzikanten en je hoort dat ze hun stemmen heel goed kennen! Ik, als hobby-zangeres, was een beetje jaloers op hun kunnen.

Na het concert reden we naar het ziekenhuis om de vriend van Helle te bezoeken die vlak voor het weekend op spoed belandde en er gelijk mocht blijven logeren (ondertussen ligt hij er overigens nog). Het ging al iets beter, maar hij had nog veel pijn en was wel blij met ons bezoekje.

Thuisgekomen keken we naar The Spiral. En ik had veel meer verwacht van die laatste aflevering. Een beetje een teleurstelling dus.

Maandagochtend had ik zangles. Voor de zekerheid nam ik de nieuwe partituur van het koor maar mee om te vragen of mijn zanglerares het niet zag zitten om mij er mee te helpen. En ja hoor, tegen het einde van de les zat het er in en nu maar hopen dat het er ook in blijft en dat we het tempo nog een beetje kunnen opdrijven.

Het plan was om een paar uurtjes op te ruimen, te klussen en te gaan joggen voor ik ’s avonds ging babysitten. Maar de plannen wijzigden omdat mijn zanglerares na school een babysit nodig had voor een  paar uurtjes. Geen joggen dan maar, maar wel opruimen en klussen. Dat was nu eenmaal belangrijker.

En daarna dus de fiets op om 3 patéekes van school te halen, te entertainen, eten te geven en daarna over te dragen aan hun oma. 3 patéekes die trouwens tot de conclusie kwamen dat hun fiets altijd werd binnen gezet door kabouter mama. En vermits die er niet was, moesten ze het zelf doen. Achteraf hebben ze tegen hun papa gestoeft dat dat allemaal wel lukte, hoor. 😉

Als laatste opdracht van het weekend volgde nog een rustig avondje babysitten bij de buren. De kids lagen al in hun bedje, dus het werd een tv- (“Thuis” en “Boer zkt Vrouw”) en leesavondje en op tijd in mijn bed.

Advertenties

2 thoughts on “384 Tita en haar weekend (dag 127)

  1. Al dat babysitten ik word daar moe van alleen al door erover te lezen… Kruipt wel veel van je vrije tijd in precies he? Ik kan niet (goed) met kinderen omgaan en heb het vroeger ook nooit gedaan, vandaar dat het nooit een hobby zal worden.
    Hoop dat alles in orde komt met Helles vriend!

    • Tja, ’t neemt tijd in, maar ’t brengt ook extra centjes op, hè. En ik kan die goed gebruiken. Overdag is het inderdaad soms wel vermoeiend omdat de kinderen dan willen dat je met hen speelt en ik ben slecht in het verzinnen van activiteiten en bovendien ben ik geen gezelschapsspelletjesmens. Maar toch is dat spelen ook leuk, zeker als de kids zelf wat creatieve ideeën hebben. ’s Avonds valt het eigenlijk best mee want zodra de kinderen in bed liggen, kan ik lekker lezen zonder afleiding van het internet. ’t Vermoeiendste vind ik dat de ouders soms laat thuis zijn en ik de volgende morgen op tijd moet opstaan om te gaan werken. Goh ja, ik ben altijd zot geweest van kinderen en krijg toch vaak het compliment dat ik er ook goed mee om kan (vooral met de kleinsten trouwens: baby’s, peuters en kleuters).

      Helle’s vriend is terug thuis, maar mag nog een hele week niet gaan werken. En hij mag ook een maand niet fietsen. Maar verder komt alles goed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s