430 Tita en het weekend (dag 173)

Het weekend startte op zaterdagmiddag om 14 u en beloofde rustig te blijven. Buiten een koorrepetitie (zondagochtend), een bezoek aan de tandarts (maandagochtend) en een avondje babysitten (maandagavond) stond er niet veel op de planning.

Omdat ik nog achter stond met mijn to do-lijst, ging ik me daar maar eens op storten.

Toen ik zaterdagmiddag thuis kwam zat het huis vol met tantes en nonkel om te vergaderen over de Lieve Bomma (die mag vandaag (woensdag) terug naar huis en is van plan om terug op haar hometrainer te kruipen!). Vermits ik nog moest eten heb ik mij daar nog een tijdje bijgezet.

Daarna trakteerde ik mezelf op een uurtje lezen in een heel goed boek (tegen ’s avonds had ik 200 bladzijden verslonden). Maar dat werd gevolgd door een uurtje klussen. Vermits ik tijdsdruk nodig heb en mijzelf nogal gemakkelijk laat afleiden, gebruikte ik de timer van mijn gsm. Maar uiteindelijk deed ik nog een half uurtje extra door: poetsen, opruimen, documenten in kaften steken,…

Na het avondeten las ik weer een uurtje en daarna was ik nog een uurtje Kabouter Klus. En toen ontdekte ik mijn cd van “The Sound of Music” en was ik vertrokken voor een uurtje gekweel. Zalig! Daarna dook ik mijn bed in. Met boek natuurlijk!

Zondagochtend had ik koorrepetitie en toen kreeg ik plots een smsje waardoor de komende 2 weken bomvol kwamen te zitten en ik besefte dat ik een strakke planning zou moeten maken.

’s Middags ging ik even met de Mams en de Lieve Bompa langs de Lieve Bomma. Maar dat even werd een hele middag. Het maken van mijn planning werd in de late namiddag opgestart, onderbroken door lekkere pannekoeken, en er werd voortgedaan na het avondeten. Maar na een uurtje vond ik dat ik mijn boek wel weer verdiend had.

Maandagochtend moest ik naar de tandarts. Terwijl daarna de verdoving uitwerkte waagde ik mij aan het controleren van mijn uitgaven en het achterovervallen van de grote bedragen (leve tandartskosten!). ’s Middags trok ik naar “het dorp” om te shoppen: postzegels, een nieuw spiegeltje voor in mijn handtas, enveloppen, kaartjes uit de Oxfam-winkel en ik bracht een bezoekje aan de Kringwinkel (vangst: een drinkbekertje, een kaartje, 2 sjaals voor de Mams (nieuwjaarscadeau), 1 sjaal voor mezelf, 1 gezelschapsspel waar ik de onderdelen van wil gebruiken voor iets en 3 boeken). En ’s avonds was het babysittime!

En ik ben heel tevreden over mijn weekend want het was heel vruchtbaar op klusgebied! Content van mezelf!

Advertenties

429 Tita en een paniekmomentje (dag 172)

Gisteren vertelde de jongste zus van de Mams mij dat zo’n verstuikte enkel heel traag geneest. Dat het wel een jaar kan duren. Een JAAR!

Ik sloeg even in paniek. Mijn ganse lijf snakt naar een toerreke lopen. Naar het gedachten verzetten terwijl luisterend naar goede muziek. Naar de geur van het bos en het zonneke door de taken van de bomen heen.

Maar toen zij Tante ook dat als ik heel voorzichtig begin en me niet forseer het geen kwaad kan om stilletjes aan terug te starten met joggen. Alleen is luisteren naar mijn lijf de boodschap.

428 Tita en een drukke tijd (dag 171)

Gisteren twitterde ik nog dat ik mij binnen 14 dagen in een lekker drukke periode stort.

Vanmorgen ontving ik 1 smsje, stuurde ik er 1 terug en toen stond gelijk mijn hele agenda vol voor de komende 2 weken.

De drukte begint dus dinsdag al: mijn dagelijkse job, werken op de ijspiste (binnen 14 dagen) en veel babysitten (de eerste 14 dagen), een paar vergaderingen, to do’s,… En dan moet ik ook nog ergens kerst- en nieuwjaarscadeaus versieren en een verjaardagscadeau voor de Paps.

O ja, en liefst zou ik ergens daartussen ook nog willen proberen om terug te starten met joggen. Op ’t gemakske om niets te forceren. Maar misschien stel ik dat beter uit tot de 2e helft van januari.

Mijn houvast worden mijn agenda en een goede STRAKKE planning. En af en toe een crashdagje en mijn bed!

427 Tita en de winter (dag 170)

Alice had een stokje over de winter en toen borrelde de inspiratie in mij naar boven.

1) Wat is je favoriete winter-lipproduct?

Ik ben met periodes verslaafd aan de Labello met munt. Ik vind hem niet te vettig en aangenaam ruiken. Voor die zoete geurtjes heb ik het namelijk niet. En hij geeft geen kleur af. Met van die knalroze lippen sta ik namelijk echt niet.

2) Welke kleur nagellak draag je het liefst in de winter?

Ik heb het zowel in de zomer als in de winter nogal voor knallende kleurtjes. Dus oranje, rood, groen, blauw en paars vind ik allemaal kunnen om mijn outfits op te frissen.

3) Wat is je favoriete winterdrankje van Starbucks?

Ik drink zelden of nooit koffie dus ik ben ook geen vaste klant bij Starbucks en weet dus niet welke smaken ze zoal hebben. Ik drink wel heel graag verse muntthee in de winter. Of een appelthee.

4) Wat is je favoriete geurkaars voor in de winter?

Geurkaarsen brand ik eigenlijk nooit. Ik verdamp meestal etherische oliën. Mijn favoriet op dit moment is schil van zoete sinaasappel. Als ik verkouden ben ga ik uiteraard voor pepermunt of een ademhalingsmix.

5) Welke sjaal of accessoire draag je het liefst in de winter?

Ik heb 2 jaar geleden een groene sjaal gehaakt. Als versiering haakte ik een aantal bloemen die ik er op bevestigde. De Lieve Bomma heeft me geleerd hoe ik die bloemen moest haken en daarom heeft die sjaal een speciaal plekje in mijn hart.

6) Wat is je favoriete kerstfilm?

Ik ben helemaal weg van “The Holiday”. Waarschijnlijk haal ik hem eind december nog wel eens boven. Mijn favoriete Sinterklaasfilm is trouwens een twijfelgeval: “Zot van A” (de Vlaamse versie) of “Alles is liefde” (de Nederlandse (originelere) versie). Ik vind ze eigenlijk beide leuk.

7) Wat voor snoepgoed eet je het liefst tijdens deze periode?

Chocolade. Altijd chocolade!

8) Wat draag je het liefste tijdens de winter?

Kousenbroeken en kleedjes of rokjes en een dikke trui.

9) Wat vind je het leukst aan de winter?

Het onder een dekentje kruipen met een boek of een filmpje kijken terwijl de regen langs de ruiten stroomt. En ook wel de kleuren van de lucht ’s ochtends of ’s avonds of ’s nachts als er sneeuw ligt en alles een roze schijn heeft.

426 Tita en groepsles piano (dag 169)

Groepslessen. Daar heb ik zo direct niets mee eigenlijk. Ik vind het verschrikkelijk om dan je eigen kunnen (of NIET kunnen) aan anderen te moeten laten zien/horen. Want ik denk altijd dat ik niet goed genoeg ben. Of dat die zich meer bezig houden met hoe ik er uit zie dan met wat ik aan het doen ben. Onzekerheid: een lastige eigenschap!

Deze week had ik groepsles piano. En ik zag er weer met bergen tegen op. Een hele week liep ik lichtjes zenuwachtig rond, de dag zelf was ik gewoonweg ambetant.

De les zelf begon met een meditatie-oefening. Nu kan ik mij sowieso heel moeilijk ontspannen als er andere mensen bij zijn. Maar het feit dat ik al de hele dag lastig rondliep en ook nog eens mijn maandstonden had doorgekregen die dag, maakte het er alleen maar erger op. De meditatie-oefening draaide voor mij dus nergens op uit. Ik hield  er alleen pijn in mijn rug aan over van het stilzitten (en ik moet toegeven dat ik al rugpijn had want tijdens DIE week van de maand heb ik daar vaker last van).

Daarna moesten we tegelijk spelen op ons muziekinstrument zonder een partituur voor onze neus. En fouten spelen mocht. Nu ben ik heel kritisch voor mijzelf en zit ik bij elke noot die ik fout speel op mezelf te foeteren. Zo’n oefening is voor mij dus redelijk stresserend. Ik waagde mij er toch aan, maar leuk vond ik het niet. Er volgde nog zo’n oefening en ook die vond ik niets.

Maar toen moesten we ons bij de laatste oefening “winterweer” voorstellen en naar elkaar luisteren tijdens het spelen. En toen leek er wel een wonder te gebeuren. We begonnen in te spelen op elkaars spel en speelden een dikke 6 minuten samen muziek en het was best mooi. De leraar was zelfs onder de indruk en was ons bewust niet komen helpen (of de boel manipuleren) omdat hij het zo mooi vond.

En achteraf gezien vond ik het best wel een fijne les.

425 Tita en het weekend (dag 168)

Mijn weekend startte zaterdagavond maar ik had geen wilde plannen. Gewoon wat prutsen op de computer en wat lezen in een boek dat ik echt niet kon wegleggen.

Zondagochtend kon ik voor 1 keertje uitslapen. Eigenlijk had ik repetitie van het koor. Maar vermits ik om 13u had afgesproken in Leuven met LJ en Pineapple, moest ik om 11 u de trein hebben. En ik zou het veel te jammer vinden om na 30 minuten te moeten stoppen met zingen en weg te gaan. Dan nog liever helemaal niet gaan (en achteraf beseffen dat ik het toch gemist heb dit weekend: zingen). De treinrit vloog voorbij dankzij mijn boek. Tegen dat ik in Leuven aankwam had ik nog 3 hoofdstukken te gaan en was ik ongelooflijk nieuwsgierig naar het einde. Maar dat was dus voor op de terugrit.

LJ stond me op te wachten onder aan de trappen van het perron. En samen wandelden we door de stad op weg naar het restaurantje waar Pineapple op ons zat te wachten (met haar halve hebben en houden, had ik de indruk, maar ’t waren alleen maar haar op-weg-naar-mijn-kot-valiezen). We aten lekker, babbelden en vertrokken toen naar het kot van Pineapple dat op een leuke plek in Leuven ligt, maar wegens privacyredenen vertel ik uiteraard niet waar. Onderweg passeerden we een plein (mijn geheugen laat me in de steek) en plots riep LJ: “O, de kerststal! Nee, het paard van Sinterklaas!”. En effectief: daar stond een kerststal met daarin een witte schimmel en Zwarte Piet.

Op het kot van Pineapple aangekomen, keek ik mijn ogen uit. Het zag er heel gezellig uit en was veel groter dan ik had verwacht. Pineapple maakte het nog beter door frisdrank en koekjes boven te halen. En daarna werd er gebabbeld. Veel gebabbeld. Enfin, ik was uiteraard weer de aanvoerder van al dat gebabbel: ik kan echt niet zwijgen!

Rond 17u15 vertrokken we richting bushalte, waar LJ en ik afscheid namen van Pineapple. Met ons tweetjes reden we dan met de bus naar het station, waar LJ me nog even gezelschap hield tot mijn trein er was (en daardoor zat zij op de terugweg waarschijnlijk in een bomvolle bus met studenten: lief van haar, hè). Op de terugreis las ik mijn boek uit en vermits ik nog tijd over had ook de Libelle.

Thuis aangekomen plofte ik in de zetel en kwam er niet meer uit: ik keek naar de Nederlandse Boer zoekt vrouw.

Maandagmorgen stond ik redelijk op tijd op en blogde nog wat. Daarna was het tijd om naar het ziekenhuis te vertrekken voor een behandeling op de afdeling Mond- kaak- en aangezichtschirurgie (waarover ik al blogde).

Toen ik thuis kwam, hamerde de Mams er op dat ik me rustig moest houden. Moest ik zelfs niet even gaan liggen? Had ik geen pijn? Maar de verdoving zou waarschijnlijk nog niet zijn uitgewerkt. Ik moest het toch zeker rustig aan doen, hoor. Dus kroop ik maar achter de computer en deed ik wat klusjes die weinig inspanningen vroegen.

’s Avonds keek ik naar de Vlaamse Boer zoekt vrouw en kroop op tijd mijn bedje in.

424 Tita en een irritant ventje (dag 167)

Zaterdag had ik de sluit op het werk. Dat wil zeggen dat ik na het sluiten van de winkel om 17u nog mee moet poetsen en opruimen tot 18u. Eigenlijk moet ik mijn (afgebakend) deel doen en mag ik dan naar huis. Officieel is dat om 18u, maar als ik vroeger klaar ben mag ik eerder weg en als ik later klaar ben wordt er verwacht dat ik nog even blijf (tenzij ik echt weg moet om de 1 of andere reden).

Maar over deze zaterdag dus. Om 17u kwam de oudste dochter met haar vriend aan. Die mogen altijd etenswaren die over zijn komen halen (brood, groenten en fruit, yoghurt,…). Die vriend biedt aan mijn bazen aan om te helpen, dus mag hij beginnen stofzuigen. En hij doet dat ontzettend goed en grondig: volgens mij is er in geen jaren zo goed gestofzuigd in de winkel.

Mijn laatste taak na de berg afwas, het poetsen van de toog en het keren van de vloer is… u raadt het al… STOFZUIGEN: stofzuigen achter de toog zodat alle broodkruimels en kaasrestjes weg zijn en mijn baas er erna met de kuismachine over kan gaan.

En het zat me mee zaterdag: om 17u45 was ik al klaar met alles en kon ik beginnen stofzuigen. Dus ik vroeg aan het Vriendjevandedochter of ik even mocht stofzuigen achter de toog. Waarop hij antwoordde dat hij bijna klaar was en verder deed. Ik ging dan maar alle schotelvodden, handdoeken, schorten,… verzamelen en klaarleggen in de gang. En 5 minuten later wou hij de stofzuiger van stopcontact wisselen en vroeg ik weer of ik even achter de toog mocht stofzuigen. Maar weer antwoordde hij dat hij bijna klaar was. Even later ging hij zelfs stofzuigen in het wc (niet in de pot uiteraard!). Ik begon dan maar wat producten naar voren te zetten in de rekken. Toen, het was ongeveer 17u55,  wou hij weer naar een andere hoek van de winkel lopen en weer vroeg ik hem of ik even mocht stofzuigen. Maar weer zei hij dat hij bijna klaar was. En het was overduidelijk dat hij het irritant vond dat ik dat al voor de 3e keer vroeg. 3 minuten later vroeg mijn baas of hij achter de toog kon met de kuismachine. Waarop ik antwoordde dat ik alleen nog moest stofzuigen, maar dat ik nog op de stofzuiger wachtte. Gelukkig had mijn baas door dat ik al een tijdje daar op aan het wachten was en dat zijn schoonzoontje nogal fanatiek was, dus zei hij dat ik door mocht gaan en hij het wel zou regelen.

Maar ik heb daar dus een kwartier staan wachten, terwijl ik gewoon mijn werk wou doen en dan vroeger naar huis had gekunnen. ’t Is dat ik geen afspraak had daarna, want anders had ik wel wat kordater gereageerd (ik heb overwogen om de stekker uit te trekken, maar ik heb het toch maar niet gedaan).