423 Tita en verkeerd inschatten (dag 166)

Dan moet je operatief tanden laten trekken in een ziekenhuis in de stad en ben je zo zot om dat met het openbaar vervoer te doen.

Dat wil dus ook zeggen dat je op de terugweg een paar keer moet overstappen van tram op tram op bus. En dat alles met een paar watten in je mond die het bloed moeten stelpen. Terwijl hoop je heel hard dat er niet per ongeluk een druppel bloed uit je mond sijpelt en van je kin druipt.

Verkeerde inschatting dus!

Advertenties

8 thoughts on “423 Tita en verkeerd inschatten (dag 166)

  1. Vreselijk meisje om helemaal alleen naar het ziekenhuis te moeten, en met het openbaar vervoer te moeten terugkeren! Arme Tita! Ik ben wel blij dat ik indertijd een dag vrij heb genomen om met mijn dochter naar het ziekenhuis te gaan voor dezelfde ingreep! Maar ze heeft ze dan wel alle vier laten doen en was helemaal verdooft, ze moest zelfs vervoer hebben vooraleer ze mocht vertrekken.

    • Ik heb het overleefd hoor, Christa! Ben een grote meid (allé, als je niet in centimeters rekent ten minste)! ’t Waren er trouwens ook 4, maar niet mijn wijsheidstanden en ’t was onder plaatselijke verdoving: na een half uur stond ik al weer buiten.

    • Ik ga er van uit dat ik niet meer moet. 1 keer was wel genoeg! ’t Doet niet echt pijn, maar het trekt wel een beetje en als ik in de lach schiet, voel ik een pijnscheut. That’s it! Alleen heb ik ongelooflijk veel zin in lekkere dingen, maar eten lukt nog niet zo goed.

  2. In april dit jaar heb ik mijn wijsheidstanden laten trekken in het ziekenhuis. Dan steken ze ook zo van die watten vanachter in je mond waarop je moet bijten om het bloed te stelpen. Ik kreeg wat papieren en instinctief deed ik mijn jas aan en als een zombie liep ik naar buiten, de parking op en op zoek naar mijn auto.
    Toen ik aan de slagboom kwam van de parking werkte mijn kaartje niet. “Natuurlijk” dacht ik, “mijn kaartje vergeten betalen aan de automaat”. Ik allerlei manoeuvres uitgehaald om achteruit slalommend tussen de auto’s die ondertussen achter me stonden aan de slagboom en me toch ergens opzij kunnen zetten. Dan te voet naar de betaalautomaat wanneer ik een raar gevoel kreeg. Ik begon te braken op die watten in mijn mond. In een struik ergens gaf ik die watten over met een lading bloed. Met mijn zakdoek tegen m’n mond mijn kaartje betaald en terug buiten herinnerde ik me dat de assistente me ‘reservewatten’ had meegegeven. Ik probeerde die er terug in te stoppen, maar enkele seconden later begon ik opnieuw te braken er op. Deze dan in de vuilbak gedeponeerd op weg naar de wagen, en zonder watten in de mond naar huis gereden. Hoe ik gereden heb (langs waar) kan ik me niet meer herinneren want ik heb gereden in een automatisme volgens mij. Nu ik het bekijk levensgevaarlijk om een ongeval te veroorzaken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s