439 Tita en ondankbaar (dag 182)

Ik vind het zelf heel ondankbaar van mezelf, maar ik heb een cadeau gekregen voor mijn verjaardag waar ik echt niets mee kan doen.

Mijn collega en ik kopen altijd een cadeautje voor elkaars verjaardag. Omdat ik haar smaak niet zo goed ken, probeer ik telkens iets nuttigs te kopen. Koffiebekers in de kleuren die bij haar keuken passen of zo. Zij doet telkens ook heel veel moeite om iets leuks te vinden. Ik kreeg al eens een cd-bon. En vorig jaar kreeg ik echt een prachtige sjaal waar ik nog altijd superblij mee ben.

Vorige week had ze mijn cadeautje bij en ze begon met te vertellen dat ze zo had staan twijfelen, maar dat ze wel dacht dat het echt iets voor mij zou zijn. Aan de vorm van het pakje zag ik al dat het een boek was. Een heel dik boek zelfs. En ik verheugde me al want met boeken kan je me eigenlijk altijd wel plezieren. Ah ja!

En toen scheurde ik de verpakking open en zag ik gouden letters verschijnen en toen al begon er iets te dagen. Even later zag ik een prentje van een koppel in een omhelzing en toen begon ik te vrezen. En toen las ik de achterflap en ik dacht “HELP”! Het is een chicklit-boek van het ergste soort, genre stationsromanneke, maar dan 5 keer zo dik. Ik heb het al niet zo voor chicklit, maar aan dit boek heb ik gewoon helemaal geen zin om in te beginnen. Het spreekt me echt totaal niet aan.

Maar mijn collega zat daar zo te blinken en ik kon het echt niet over mijn hart krijgen om haar te zeggen dat ik het maar niets vond. Dus ik heb het aangenomen, haar bedankt en het weggestoken. Maar ik voel me er toch wel een beetje schuldig over.

Het is trouwens dit boek, moest er iemand geïnteresseerd zijn.

Advertenties

6 thoughts on “439 Tita en ondankbaar (dag 182)

  1. Oei, ik moet er zelf mee lachen, sorry. Waar heeft ze dat nog gevonden. Dan kun je toch beter een boekenbon kopen. Maar goed, ik wens je voor de rest nog prettige eindejaarsfeesten en veel leesplezier. 🙂

  2. Dat is geen gewone chicklit, dat is chicklit van het ergste soort, het leunt idd tegen het stationsromannetje aan! Arme jij! Waarom zijn jullie ooit begonnen met elkaar cadeautjes te geven, als jullie elkaar blijkbaar niet goed genoeg kennen om een beter cadeau te geven?

    • Zij kocht mij de eerste keer een cadeau voor mijn verjaardag. Zomaar. En daarom vond ik dat ik niet achter kon blijven. Dus sindsdien geven we cadeautjes. Maar zij leest zelf nooit, dus ze kent niets van boeken.

      • Niet slim van haar om dan zomaar een boek uit te kiezen… Dan zou ik eerder voor een bon gaan. Love boekenbons!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s