476 Tita en totale chaos (dag 219)

Mijn kamer is echt een ramp momenteel! Rommel overal! Ik begrijp niet meer waar ze vandaan komt. Of ja, ik begrijp het wel, maar ik probeer het te verdringen.

Sinds een week voor het overlijden van de Lieve Bomma heb ik hier eigenlijk geen lap meer gedaan. Op dat moment had het eigenlijk niet veel te maken met het feit dat het niet goed ging met de Lieve Bomma. Toen ze overleden was wel omdat ik me toen heb beziggehouden met de muziek voor haar begrafenis en ik ook even niet te veel aan mijn hoofd wou. Maar ondertussen is het eigenlijk pure luiheid geworden in combinatie met toch ook een beetje een drukke agenda.

Ik moet me dus dringend gaan herpakken (op alle gebied eigenlijk: de kilo’s vliegen er aan en de loopschoenen blijven ook veel te vaak staan).

Om een idee te krijgen van wat er allemaal rondhangt-ligt-slingert in mijn kamer:
– (propere) onderbroeken op mijn bureau die nog moeten opgevouwen worden en in de kast gelegd
– gestreken kleren die over een stoel hangen en in de kast moeten worden gehangen
– een stapel ongelezen tijdschriften
– 2 lege colaflessen (ik had een suikershot nodig, maar voor de duidelijkheid: ik dronk die niet achter elkaar, hè)
– mijn badjas die in de kast hoort
– mijn oorbellendoos + verspreid over bureau en nachtkastje nog oorbellen
– een schaar en balpen los slingerend over mijn bureau
– een potje met schrijfgerief op mijn bed
– administratie gesorteerd op mijn bureau in een nestje die eigenlijk in kaften in de kast zou moeten zitten
– ongesorteerde administratie in mijn tijdschriftenbakje
– een pot confituur die in de ontbijtkast moet belanden
– een zak druiven en 5 appels (waarvan ik was vergeten dat ik die 1e appel nog had dus die moet dringend worden verorberd)
– een kaft met zangpartituren (ik moet nog oefenen voor de zangles)
– mijn pianoboek (ik moet nog oefenen en liefst elke dag)
– onopgevouwen fleecedekens
– een zak met rommel
– 2 zakken met ongesorteerd knutselgerief (er is geen plaats in de kast)

En dan moet ik ook nog een strijk doen. En mijn benen scheren voor ik morgen naar de huisarts ga om mijn enkel nog eens te laten checken (en dat document daarvoor moet ik ook nog zoeken).

We weten weer wat gedaan.

Maar daarna mag ik verder lezen in “Post mortem” (Peter Terrin). Als ik niet weer op pinterest beland.

Advertenties

475 Tita en knutselprojectjes 5 en 6 (dag 218)

Op 3 februari werd hier nog een laatste keer Nieuwjaar gevierd. En daarvoor maakte ik nog een paar knutselwerkjes. Alleen ben ik totaal vergeten om er foto’s van te trekken en ondertussen zijn ze natuurlijk al afgegeven. Maar ik wou jullie toch even vertellen wat ik gemaakt heb.

Allereerst maakte ik 2 bladwijzers. Ik knipte ze uit 1 A5-blaadje rood papier door het blad in de lengte door te knippen. Daarna vouwde ik ze elk dubbel en versierde ze. De ene versierde ik aan de ene kant  met groene uitgeknipte appeltjes (met zo’n uitdrukmachientje/soort perforator) en aan de andere kant zette ik er een spreuk uit over boeken. De andere werd aan de ene kant versierd met een uitspraak over de Paps (iets met stille persoonlijkheden die rake dingen zeggen, maar dan wat mooier en in het engels), aan de andere kant schreef ik allerlei italiaanse muziektermen. Binnenin kleefde ik aan beide kanten een stukje magneetstrip waardoor de beide zijden aan elkaar kleven terwijl de bladwijzer tussen je boek zit.

Dan versierde ik ook nog op een heel eenvoudige wijze een klein wit canvas doek dat ik gewoon kocht in Dekaaza. Ik knipte met zo’n uitdrukmachientje sterretjes uit tijdschriften en kleefde die op het doek. De sjabloontjes die hierdoor ontstonden gebruikte ik om met een gouden stift nog wat sterretjes te tekenen (zowel ingekleurde als open gelaten). En ten slotte vouwde ik een heleboel origami-sterretjes uit tijdschriftpapier die ik erbij kleefde om een 3D-effect te verkrijgen. Door de kleurtjes van de tijdschriften zag het er best mooi uit.

Nu broed ik nog op een idee voor een volgend knutselprojectje. Misschien iets met bakpapier en maskingtape om mijn muren te versieren.

474 Tita en een babysitdagje (dag 217)

Ik ging een hele dag babysitten. ’s Morgens enkel op Liv en ’s middags kwamen Thor en Anders er ook nog bij. Meestal heb ik ze enkel ’s avonds onder mijn hoede en dan kan er minder gespeeld worden omdat er dan ook nog eten moet gemaakt worden, met het huiswerk geholpen, pyjama’s aangetrokken, voorgelezen en in bedje stoppen. Ik dacht hen dus eens volop te entertainen en aandacht te geven.

Ik had de buurvrouw in de loop van de week al een smsje gestuurd om te vragen of ze oud brood wou opzij houden. Daarmee trokken Livje en ik naar de geitjes hier in de buurt. Onderweg zat Liv lekker luxueus ingeduffeld in 2 fleecedekens in de buggy met een zeiltje boven haar hoofd (tegen de sneeuw). Ze was helemaal happy want ze ging “Eitjes kijken” en riep bij elke auto die we passeerden “Auto! Jeuj!” of “Nog ee auto! Jeuj!”. En toen kwamen we bij de geitjes en riep ze vol overtuiging: “KOE!”.

Nu kwam daar nog een mevrouw brood brengen voor de geitjes en die hoorde mij bezig tegen Liv en hoorde plots dat ik haar naam zei. Ze reageerde dat het zo’n mooie naam was en dat haar dochter zwanger was van een meisje (na 2 jongens) en dat haar toekomstige kleindochter Liv (niet haar echte naam, maar wel een afleiding van haar naam) Grace ging heten. Ik heb maar even geglimlacht want ik vond het eigenlijk afgrijselijk klinken. 😉

Onderweg naar huis viel Liv in slaap en thuis stopte ik haar dan ook in haar bedje. Voor mij schoot er dan even wat tijd over om wat blogs te lezen en zo. En toen kwamen Thor en Anders thuis. Die hadden de hele ochtend hun eerste ski-les gehad en waren super-enthousiast! Maar Thor stond ook te springen om te gaan knutselen (de avond ervoor had ik een smsje gestuurd met de vraag of ze alle ingrediënten om zout te kleuren in huis hadden en ze hadden het de kids al verteld en Thor keek er enorm naar uit). Gelukkig begreep hij wel dat er eerst gegeten moest worden. Maar toen ze daarmee klaar waren en we dus wilden gaan knutselen, werd Liv wakker en werd Thor zijn geduld weer op de proef gesteld.

Ik zette Liv aan tafel en besloot de tafel al deels vrij te maken zodat Thor toch al kon beginnen knutselen. Anders had ondertussen al een paar keer aangegeven dat hij niet mee wou doen want “jullie gaan koken”. Toen ik hem uitlegde dat het geen koken was, reageerde hij “dat het wel met eten was”. En hij wou dus niet mee doen. Ik begon Thor uit te leggen hoe het werkte en plots zei Anders dat hij ook wilde mee doen. En dan zeggen ze dat vrouwen niet goed te begrijpen zijn! 😉

Uiteindelijk zat Liv dus braaf “botejam koko” te eten en waren wij aan het kleuren. En even later mocht zij zich er ook eens aan wagen. Zittend op mijn schoot en af en toe “oei, bjoekje (broekje)” roepend als ze morste (euh, constant dus).

Na een uurtje (bij Liv hooguit 10 minuten maar meer moet je niet verwachten van een 2-jarige) hadden ze er genoeg van en besloot ik alles op te ruimen. Ik haalde de stofzuiger boven en werd een paar keer onderbroken omdat Thor het geweldig leuk vond om Liv te leren hoe je de stofzuiger afzet. 😉 Waarop ik wraak nam en deed alsof ik hen ging opzuigen: gegibber van Thor en Liv als resultaat.

Daarna werd er nog lekker zot gespeeld (elkaar achterna zitten en van die toestanden) tot hun mama en papa thuis kwamen.

 

473 Tita counts her blessings (dag 216)

De voorbije 2 weken waren niet echt een aaneenschakeling van leuke momenten. Toch waren er een paar fijne momenten.

9 februari 2013:
De dag waarop de Lieve Bomma uiteindelijk zachtjes in haar slaap in de armen van de Mams overleed. Maar dat is uiteraard niet mijn blessing. De Lieve Bompa vroeg via de Mams of ik “Pie Jesu” wou zingen op de begrafenis. Voor mij HET moment om in tranen uit te barsten want ik zag dat echt niet zitten. Omdat ik het sowieso niet durf, maar vooral omdat ik het emotioneel niet zou kunnen. Maar ik vind het wel een prachtig compliment en daar ben ik hem dankbaar voor.

zondag 10 februari 2013:
Mijn zanglerares die toezegde om de begrafenis te zingen. Voor mij een geruststelling want toen wist ik met zekerheid dat de muziek mooi zou zijn.

maandag 11 februari 2013:
Ik had de buurvrouw beloofd een hele dag te babysitten op de kids. Zalig! En de perfecte afleiding. Straks een postje over die dag.

dinsdag 12 februari 2013:
Gewerkt aan de liedjeslijst voor de begrafenis. Van de 5 liedjes vielen er 2 af, kwam er 1 bij op vraag van de Lieve Bompa en toen kreeg ik een lumineus idee en was de lijst plots compleet. Met goedkeuring van de Mams en de Jongste Tante.

woensdag 13 februari 2013:
Tot de conclusie komen dat priesters heel normale mensen zijn en ondanks het Assekruisje op hun hoofd toch 2 glazen wijn drinken. Tijdens de vasten! Shhht! De Lieve Bomma had het moeten weten!

donderdag 14 februari 2013:
Eindelijk bevestiging krijgen dat de organist geregeld is. Man, daar was ik nerveus over!

vrijdag 15 februari 2013:
De dag van de begrafenis. Een emotionele en zware dag waarbij ik in de vroege avond gewoonweg in slaap viel. Maar horen dat de zangeres prachtig zong en dat de liedjes heel mooi waren, was voor mij geweldig om te horen. ’t Was namelijk het laatste wat ik voor de Lieve Bomma nog kon doen: zorgen dat de muziek op haar begrafenis mooi was.

zaterdag 16 februari 2013:
Nog eens naar “Bridget Jones” kijken. Ik blijf het een leuke film vinden en ik blijf fan van Colin Firth, hoewel die mens maar 2 jaar jonger is dan mijn eigen vader.

zondag 17 februari 2013:
Ik ging eindelijk nog eens naar het koor en het zingen deed me goed. We werken trouwens aan een heel leuke versie van “Somebody that I used to know” (Gotye). ’s Middags was ik alleen thuis: rust rond me heen, een filmpje kijken, zingen, pizza eten en mijn 5e boek van 2013 uitlezen. En tegen dat ik (ruim op tijd) in mijn bedje kroop zat ik al voorbij de 50 bladzijden in boek 6.

472 Tita nam afscheid (dag 215)

Bomma (jij weet dat ik je anders noemde, maar op het internet moet je voorzichtig zijn),

Als kind keek ik op naar jou zoals kinderen dat doen bij hun grootouders.

Als tiener had ik een beetje moeite met het gesloten boek dat je was.

Later zag ik dat je alles weglegde als ik binnenkwam en ik jouw volledige aandacht kreeg. Dat je belangstelling toonde voor mijn hobby’s. Hoewel muziek heel ver van jouw leefwereld lag, kon ik je toch overtuigen door “Pie Jesu” te zingen. Je was stiekem blij met mijn gekke nieuwjaarsbrieven. Ik ben blij dat ik je lang genoeg gekend heb om dat te beseffen.