508 Tita draait ze grijs (dag 253)

Vorig jaar was ik al weg van “Next to me”. Zo erg zelfs dat ik per sé die cd wou kopen in Stockholm omdat die dan altijd verbonden zou zijn aan een mooie herinnering. Maar uiteindelijk kocht ik hem er niet. Ik wachtte zelfs tot een maand geleden of zo.

Maar sindsdien is die cd van Emeli Sandé niet meer uit mijn cd-speler geweest. Die heeft een stem! En geen enkel liedje op haar album stelt mij teleur. Bovendien is de cd een goede mix van up tempo nummers en ballads. De pianobegeleiding is trouwens ook heel mooi. En het album bevat een mooie cover van “Imagine” van The Beatles.

Ondertussen heb ik de cd ook al overgezet naar mijn mp3-speler. Zo houdt Emeli me vaak gezelschap op saaie (want altijd hetzelfde) fietstochtjes naar het werk of de pianoles. En ook tijdens het lopen heeft ze me al mogen motiveren.

Om dus maar even te zeggen dat haar muziek echt geweldig is. En haar stem nog veel meer!

Advertenties

507 Tita had een heel leuk weekend (dag 252)

Lang geleden dat ik zo genoten heb van mijn weekend.

Zaterdag zongen we 2 concerten met het koor. Hoewel ik de repetities al een tijdje saai vind, heb ik mij geweldig geamuseerd. Maar het heeft me niet van gedachten doen veranderen. Wel ga ik de komende 2 optredens (een koorwedstrijd in Nederland en een festivalletje hier in de buurt) nog meedoen. Eigenlijk wou ik daar onderuit muizen, maar nu ik me zo heb geamuseerd heb ik er eigenlijk wel zin in.

Zondag zou ik uitslapen, maar uiteraard was ik om 8 u (na amper 7 u slaap) al weer wakker. Tijd voor lezen, bloggen en gewoon in mijn bed liggen. Daarna op naar de afterconcertbrunch met een deel van het koor. ’t Was supergezellig! In de middag las ik blogs, verslond ik een groot deel van mijn boek, maar voelde ik me vooral heel moe en tot niet veel in staat. En in de late middag en avond volgden er nog leuke babysituurtjes (zie de vorige post).

Op maandag is het voor mij nog steeds weekend. En ik ging eens ’t één en ’t ander aanpakken. De hele ochtend werd er grondig gepoetst, met af en toe een kleine pauze want ik kon mijn boek moeilijk lossen. Daarna las ik als pauze de Gazetvanantwerpen (of hetgeen dat me daar in interesseerde), die we tegenwoordig in het weekend hebben, zodat die bij het oud papier kon. En toen besloot ik ook maar gelijk de strijk te doen, want anders moet ik die morgenavond doen en dan heb ik er waarschijnlijk nog minder zin in. Tegen dat die gedaan was, was de vloer op mijn kamer wel ruim voldoende gedroogd en kon ik terug alles de kamer binnendragen (op mijn bed na haal ik daar alles uit als ik poets omdat de kamer zo klein is). En met de lente buiten, had ik binnen ook wel zin in een fris interieur en herorganiseerde ik de boel een beetje: ik heb nu vanuit mijn bed een fantastisch zicht op buitenspelende buurkindjes, boomkruinen en soms ook wel een stralende zon! De rest van de middag en avond bestond uit babysitten (toch wel weer iets lastigere kindjes dankzij een schooldag, helaas), lezen (ik wil mijn boek uit hebben morgenavond, zodat ik een dwarsligger (= lichtgewicht) mee kan nemen voor op de trein woensdag), blogs lezen en bloggen. En o ja, sewwes mijn bed nog opdekken: rotjobke!

506 Tita en hoe het ook kan zijn (dag 251)

Zondagmiddag en -avond ging ik weer babysitten op de buurkids. Schreef ik vorige week niet nog over dat ik blij was dat er eentje in bed lag? Deze keer had ik spijt dat ik ze in bed moest stoppen. Dat ik ze uit hun spel moest halen.

Terwijl ik de soep opwarmde en de tafel dekte waren ze met hun drietjes in de struiken beginnen klimmen en spelen in hun buitenspeelhuisje. Ze waren zo goed aan het spelen dat ze zelfs niet wilden komen eten. En toen ze aan tafel zaten, kon hun eten niet snel genoeg op zijn. Zodat ze verder konden gaan spelen.

Terwijl ik de tafel weer afruimde hield ik een oogje in het zeil. Maar buiten een klein petottertje van 2 die stoer haar broers nadeed en overal op probeerde te klimmen terwijl ze daar eigenlijk nog te klein voor is, werd er kei-braaf gespeeld. Samen. Zonder ruzies. Op een gegeven moment kwam Livje naar binnen getrippeld, maar eerst deed ze braaf haar botjes uit. Toen haar broers dat zagen, riepen ze: “Livje, kom je niet meer spelen?” Waarop ze knikte en de broers reageerden “Doe dan uw botjes terug aan”. Dat laatste lukt haar nog niet altijd zo goed. Dus riepen haar broers: “Tita, wilt gij Livje haar botjes terug aandoen? Dan kan ze terug komen spelen.”

Ik heb mij dan maar in de zetel geïnstalleerd. Met een boek. En met een zalig uitzicht: braaf spelende kindjes. Ah ja, ge moet die natuurlijk wel een beetje in het oog houden, hè. En voor ik het wist was ik een bladzijde of 20 verder en was het een dik half uur later en bedtijd voor de kleinste. Dus ging ik naar buiten om die 3 kadées naar binnen te jagen en met de bedoeling de kleinste een papfles te geven en de andere 2 hun dessertje. Maar ik mocht Livje echt nog niet meenemen van haar broers en Livje zelf was ook nog volop in speelmodus. Dus stelde ik het nog 5 minuten uit.

En toen… gingen ze mee naar binnen als makke lammetjes. En een half uurtje later waren er 3 kindjes in dromenland. Zalig!

507 Tita en het concert (dag 250)

Voor het concert nam ik een uurtje onbetaald verlof op het werk om op tijd te kunnen zijn. Maar zelfs dan moest ik me nog enorm haasten.

Om 13u05 sprong ik op de fiets, sjeesde naar huis, gaf gauw de kat te eten, verfriste me, verkleedde me en schminkte me. En toen sprong ik weer de fiets op. Om na 5 minuten fietsen achter een oud meneertje te blijven hangen dat zijn hoorapparaten niet in had. En ik dus maar bellen en roepen, maar hij hoorde het niet. Na 500 meter kon ik hem eindelijk passeren omdat het fietspad verbreedde. En toen… belde hij met zijn bel en riep iets à la “de jeugd van tegenwoordig moet niet meer bellen”. Ik heb teruggeroepen dat ik meerdere keren had gebeld. Maar ja, ’t is dat ene meneertje waar ik wel vaker achter hang. ’t Was alleen niet de goede moment, want ik was aan de late kant. Nu was ik wel ruim op tijd voor het concert, hoor, maar wel meer dan een uur later dan de rest.

Het eerste concert begon met een accident. Bij het opstappen van het podium viel er iemand. Ze kon direct rechtsomkeer maken en naar de spoed rijden om haar been te laten naaien. Daardoor moest ik op haar plaats gaan staan en hoorde ik plots klanken die ik daarvoor niet hoorde. De eerste 5 liedjes was ik dan ook redelijk in de war. Maar daarna beterde het. Het concert zelf was niet slecht, beter dan ik had verwacht.

Het tweede concert was qua koorstukken een pak beter. Waarschijnlijk omdat we al gewend waren aan het op een podium staan. Ik heb me toen ook veel meer geamuseerd. De solo’s waren wel ietsje minder in dit concert, maar niet dat ze echt slecht waren.

Ik was moe en had hoofdpijn en was daardoor al om 23u thuis. Maar ik zat vol adrenaline, dus heb ik eerst nog een uur gelezen voor ik ging slapen.

En vanmorgen-middag volgde nog een gezellige after-concert-brunch met een deel van de bende.

Ik voel me wel al de hele dag moe en heb een beetje last van mijn stem/keel. ’t Zal waarschijnlijk allemaal wel wat veel geweest zijn. Maar ik heb het nu toch al heel de middag rustig aan gedaan, dus dan kan ik er wel weer tegen. ’t Zal moeten want ik heb sewwes weer 3 kapoenen onder mijn hoede.

506 Tita en make-up (dag 249)

Vorig jaar bij het concert hadden ze mij eens gezegd dat ik met mijn bruine ogen geweldig goed zou staan met felle kleuren. Met knalblauw bijvoorbeeld. Maar ik durfde het niet. Ik ging toen voor make-up in natuurlijke bruine tinten, maar wel met veel nadruk voor de ogen. Aangebracht trouwens door iemand die wat bedreven is in het schminken. Voor mij was dat al redelijk gedurfd. Maar ik merkte dat die make-up mij wel beviel, dus ik deed het sinds toen zelf wel vaker.

Voor dit concert wou ik het eigenlijk wel eens proberen, knalblauw. Ik ging al naar de generale met knalblauw op mijn bovenste ooglid, meer durfde ik voor de generale niet, en vroeg aan een paar dames wat ze er van vonden. En ze vonden het geweldig, maar ik moest er wat royaler mee zijn voor het concert.

Dus de dag van het concert ging ik all the way, met knalblauwe (eigenlijk turqoise) kijkers als gevolg. Voor dagelijkse make-up was het echt veel te opvallend (ik leek wel een diva), maar voor op een podium kon het best. Ik heb er veel complimentjes voor gekregen.

Helaas, foto’s bestaan er niet van. Ten zij van heel ver weg.

505 Tita en de generale repetitie (dag 248)

Vrijdagavond hadden we generale repetitie voor het concert. Ik had het de voorbije week nogal druk en had eigenlijk niet veel zin om mijn teksten te blokken. Dus ik beken dat ik er mijn laars een beetje aan heb gelapt. Maar ik wist wel dat ik ze grotendeels kende, dat er maar een paar kleine hiaten in zaten. Ik was er dus vrij gerust in dat het qua tekst wel goed zou komen bij mezelf.

Tijdens de generale ging niet alles geweldig: een choreografie die nog wat slordig verliep, een solo die nog steeds niet volledig op punt stond,… En toen bleek het stukje podium (het was in niveau’s gezet) waarop ik en nog 2 andere dames stonden het 2 keer te begeven: het zakte letterlijk in. Maar dat werd al gauw opgelost door er een ander podiumstuk te plaatsen. Wel liep ik 2 keer met mijn knie tegen de rand van het podium (omdat het opstapje te laag was). En toen ik af wou stappen, schoof het opstapje (een lege bierbak)  plots weg, waardoor ik bijna onderuit ging. Gelukkig kon er nog net iemand mij vastgrijpen.

De muzikanten waren nog niet voltallig. Wij zingen tijdens de repetities met pianobegeleiding, maar tijdens het concert zou er nog een drummer en een bassist bij komen. De drummer was wel al aanwezig. En een paar dames waren heel blij dat ze tijdens het concert in zijn buurt mochten staan. Schoon uitzicht! 😉 Maar ik denk dat hij wat jong was. Allé, voor mij toch.

504 Tita en een stralende lentedag (dag 247)

Een lente-blessing!

Ik had om 16u gedaan met werken en besloot het joggen uit te stellen naar morgenvoormiddag. Onder het motto dat je in zulk mooi weer niet moet gaan afzien, maar moet genieten. Thuisgekomen bleek er niemand te zijn, buiten de kat. Lekker rustig! En dus heb ik me met een boek in het zonnetje gezet in een gemakkelijke tuinzetel. Af en toe weliswaar gestoord door wat “kopjes” en “kan-je-eens-achter-mijn-oortjes-krabben”-blikken van de poes. Oh ja, en een plof! Toen ik verdiept zat in mijn boek, bleek zij het de ideale moment te vinden om onverwacht op mijn schoot te springen! Maar eigenlijk vond ik al dat geknuffel wel heerlijk!