537 Tita en een dag met het koor

Zondag gingen we met het koor zingen op een korenfestival in Nederland. Na ons concert in april had ik besloten dat ik dat echt nog wel mee wou doen omwille van de sfeer en omdat optreden leuk is. Maar toen werd door het bestuur vastgelegd wie met wie mee zou rijden in de auto en toen begon ik te twijfelen. Niet iedereen in het gezelschap vond ik zo aangenaam. Zo zou er een vrouw mee in de auto zitten die ik van vroeger ken, maar die zich niet echt aansluit bij de groep en daardoor heel veel aan mij komt plakken en dan meestal vertelt over hoe moeilijk het gaat met haar kinderen enzovoort. En om daar dan in totaal 2 uur mee in de auto te zitten vond ik er toch wat over. Maar doordat ik twee weken geleden een repetitie skipte om een kleedje te kopen voor op de trouw van Helle, kon ik het eigenlijk niet maken om me weer afwezig te melden. Dus ik ging toch.

We verzamelden aan het repetitielokaal en toen ik daar aankwam bleken er nog een aantal zangers te hebben afgebeld, waardoor we met een auto minder zouden gaan en de plaatsen in de auto’s werden herzien. Drie mensen uit onze auto waren afgevallen en algauw kwam er een sympathiek moeder-dochter-duo voor in de plaats. En dan waren er nog twee meisjes van 20 die heel graag samen in de auto wilden zitten omdat ze best friends zijn. Die vrouw waar ik liever vanaf wou werd naar een andere auto verplaatst en zo kregen wij het gezelschap van de twee vriendinnetjes. En plots hadden we een wagen vol leuk gezelschap!

Er werd onderweg heel wat afgelachen. Onder andere met een mede-zanger waarvan sommige vinden dat hij op een kabouter lijkt wegens zijn broek met bretellen en anderen dat hij op een schaap lijkt wegens grijs krulhaar. En ik bleek plots niet de enige te zijn die stopt met het koor. De redenen waren grotendeels hetzelfde: het trage tempo van het aanleren van liedjes.

Ter plaatse vonden we snel een parkeerplaats vlakbij de plek waar we moesten optreden. En we aten met de hele koorbende onze boterhammetjes op picknickbanken in het zonnetje. Even later moesten we even inzingen op het buitenpodium. Een zanger uit een ander koor begon spontaan te dansen. Zijn danspasjes waren hilarisch!

Even later zongen we in een koor. Een akoestiek waar ikzelf toch wel aan moest wennen want dat galmt veel meer dan in een gewone zaal. We luisterden buiten wat naar een indrukwekkend goed popkoor dat bij elk liedje een hele choreografie had gemaakt. Echt prachtig! Ik wil ook in zo’n koor!

Niet veel later stonden wij op datzelfde podium. Maar onze dirigent struikelde en trapte op de adapter van de piano: adapter stuk en de piano deed niets meer (gelukkig had de plaatselijke organisatie dat niet zien gebeuren en dachten ze dat het al eerder was gebeurd tijdens het verplaatsen van de piano). Er werd in allerijl gezocht naar een andere adapter maar die werd natuurlijk niet zo in 1 2 3 gevonden. Dus zongen we drie liedjes a capella. Terwijl we dat helemaal niet gewoon zijn dus het was wel heel spannend of het zou lukken. Blijkbaar wel want we kregen er heel veel applaus voor. De organisatie beloofde ons dat we twee uur later nog de kans kregen om onze liedjes nog te zingen. Eigenlijk stonden we op het punt om naar huis te vertrekken, maar we besloten dan toch maar op dat aanbod in te gaan en te blijven.

Vermits we plots langer ter plaatse bleven, konden we nog een uurtje iets gaan doen voor we weer het podium op moesten. We besloten met een groepje van zeven meiden om te gaan shoppen vermits de winkels open waren. Maar na 100 meter kwamen we een bordje tegen met kano- en waterfietsverhuur. Er werd gegrapt dat we dat ook nog konden gaan doen. En toen werd het een serieus idee, sloegen we af en volgden het bordje. We kwamen wel uit bij water en wandelden daar een stuk langs om uit te komen bij een roeiclub die gesloten was. Helaas! Dan maar weer rechtsomkeer om alsnog te gaan shoppen. Maar eerst een ijsje (ja, Heer, ik heb gezondigd en ik heb er dik spijt van) met chocolade-ijs, brownie-ijs en discobolletjes. Toen ontdekten we plots een winkel met spotgoedkope schoenen (de kwaliteit zal waarschijnlijk navenant zijn), doken er in en zes van de zeven kwamen met een aankoop buiten. Ik kocht een bruin nepleren handtasje. Kleiner dan mijn gewoonlijke handtassen in een poging om mezelf af te leren die altijd zo vol te proppen. Enfin, dat is wishful thinking natuurlijk. En waarschijnlijk ben ik dat tasje al vrij gauw beu, maar het kostte maar €14,90 dus dat valt nog mee.

Na het plunderen van die winkel was het hoog tijd om ons weer richting het podium te begeven. Daar stond nog een indrukwekkend goed popkoor op. Weer met choreografie en al. En met een blonde stoot ervoor in een veel te kort kleedje die nogal schunnig stond te dansen (belachelijk zicht!). Ze boden het publiek een bisnummer aan waardoor ze zich al niet aan de regels van de tijd hielden (waar toch vrij streng op werd toegezien). En toen bleek het nog eens een liedje te zijn dat wij ook zouden zingen én hetzelfde arrangement als dat van ons. Nog erger zelfs: onze dirigent heeft dat zelf geschreven en het niet aan hen verkocht, dus ze hebben waarschijnlijk plagiaat gepleegd. Onze dirigent was razend en zei dat we onmiddellijk naar huis zouden gaan. Maar ons bestuur vond dat we daar niet voor waren gebleven, dus werd er besloten toch op te treden. En toen stelde de organisatie van het evenement dat het koor voor ons NOG een nummer mocht brengen. Enfin, ze zeiden door de micro dat ze daar met ons over zouden onderhandelen, keken naar ons, wij knikten overduidelijk “nee” (er moesten er een paar echt op tijd thuis zijn) en zij reageerden door de micro met “O, dat is lief van jullie, dankjewel, nog één nummertje dan” en deden alsof ze die “nee” niet gezien hadden. Uiteindelijk zeiden ze tegen ons dat we nog voor één liedje het podium op mochten, maar toen is onze voorzitster in een Spaanse colère geschoten en heeft ze geroepen dat wij niet voor één liedje twee uur langer waren gebleven. En uiteindelijk hebben we dan toch nog drie of vier liedjes mogen zingen. Maar zo eindigde het wel in mineur voor ons. Eigenlijk was er nog een slotmoment vlak na ons optreden, maar wij zijn naar huis vertrokken.

In de auto klaarde de sfeer wel weer op. We konden het allemaal wel wat relativeren en hebben nog goed gelachen (weer om het schaap, jawel) onderweg naar huis.

Advertenties

8 thoughts on “537 Tita en een dag met het koor

  1. Gelukkig hebben jullie er zelf een leuke dag van gemaakt! Want heel dat gebeuren , ik zou het ook niet fijn vinden dat jullie het laatst aan de beurt zijn en dat ze ons één schamel liedje laten zingen! Hoewel moest ik in het koor zitten, één liedje al eentje te veel zou zijn, haha, ik kan totaal niet zingen!

  2. Lijkt wel uit een film te komen: het ene koor dat liedjes pikt van het andere. Jullie hebben nog het beste gemaakt van die hele dag, en je hebt er toch een schoon sjakoske aan overgehouden!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s