613 Tita en suikerdieetpoging de zoveelste

Ik had mij voorgenomen om er na de verlof weer mee te beginnen, met dat suikerdieet. Maar ik ben blijkbaar echt wel suikerverslaafd en slaagde er niet in om de klik in mijn hoofd te maken en te stoppen met snoepen. Het zal jullie dan ook niet verbazen dat ik ondertussen die weegschaal liefst van al zou buitenkieperen.

Ik voelde mij deze zomer eigenlijk best goed in mijn vel ondanks dat er maar een kilo of 4 af was. Maar dat gevoel is dus ook helemaal verdwenen.

Ondertussen zijn we nog maar een dikke maand verwijderd van de trouw van mijn jongste zusje. De jurk kocht ik al in mei. Ik kwam ze toevallig tegen. Een meevallertje. Maar het zou wel ietsje mooier staan als hij net ietsje losser zit dan toen. De schoenen kocht ik anderhalve week geleden. Ik verwachtte mij op een lange zoektocht, maar uiteindelijk vond ik ze al na 10 minuten in de eerste winkel. Ook de bijpassende panty’s waren op 5 minuten gekozen. En toen was er het plan van de Mams om een soort van omslagsjaal te breien. Maar dat plan werd gecanceld doordat ze 1 van mijn sjaals aan de wasdraad zag hangen: die blijkt perfect bij de hele outfit te passen en is groot genoeg om als omslagdoek te dragen. Enkel nog juwelen kiezen dus. Maar dat komt wel goed.

Maar ik wil dus heel graag nog een kilo of 2 kwijt raken tegen de trouw. Op 5 weken zou dat toch moeten lukken. Dus nog maar eens een poging om het suikerdieet (in de week, in het weekend mag er ietsje meer) te starten. Ik voelde mij daar namelijk zo goed bij.

Fatsoenlijk in het kleedje passen is doel 1. Voor deze moment toch. Doel 2 is mij beter in mijn vel voelen. Doel 3 is eigenlijk een beloning. Ik loop namelijk regelmatig de L&L voorbij en vind die hun kleding zo leuk en kleurrijk. Ik zou daar dus echt héél erg graag in passen. Maar nu heeft het echt totaal geen zin dat ik daar binnenstap. Dus misschien eens mijn best proberen te doen zodat ik in de solden in januari daar ook eens kan gaan shoppen.

 

612 Tita en een goed nieuwsje

De Lieve Bompa stond al een tijdje op een wachtlijst om naar het rusthuis te gaan. Sinds de Lieve Bompa is overleden vond hij het plots welletjes en wou hij niet meer in hun huis blijven.

En sinds vandaag weten we dat er een plaatsje voor hem vrij is in een serviceflat vanaf volgende week in my hometown. Ik hoop dat hij er content gaat zijn.

Ik ga het wel missen dat huis. Waar we in het donker in de speelkamer kussengevecht hielden. Waar mijn neef terwijl ik in de kelder iets ging halen plots het licht uitknipte en ik gilde tot een tante mij kwam bevrijden en neef naar zijn vijs kreeg. Waar de Lieve Bomma op haar plekje in de zetel zat.

En ik ga de tuin missen. Wat zeg ik? Den hof van Eden! Ik kan mij geen beter speelparadijs indenken. Het grasveld waarop we “boot” speelden of “Schipper mag ik overvaren”. Het kippenhok waar we op de zolder kropen via het laddertje (de anderen meestal, ik heb hoogtevrees). Het vogeltjeskot dat ondertussen al jaren overwoekerd is en niet meer in gebruik, maar het was echt een eer om daar mee binnen te mogen met de Lieve Bompa om de vogeltjes eten te geven en je moest dan echt ongelooflijk stillekes zijn. Hazelnoten rapen onder de gigantische hazelaar. Peren, pruimen, kersen en appels eten recht van den boom terwijl het sap over je kin liep. Erwtjes eten uit het vuistje, of versgeplukte rauwe spruitjes uit de grote moestuin. Mee komen patatten uitdoen. De bloemen zien bloeien. De prachtige bloesems in de lente (wij moesten niet naar Hasselt). De seringen en de meiklokjes. Mijn neef zei dit voorjaar nog dat het echt zijn droomtuin was. En moest het niet zo veel werk zijn en moest ik groene vingers hebben en het geld voor zo’n stuk grond…

Het gaat raar zijn om er nooit meer te komen. Het is toch wel een beetje het afsluiten van een hoofdstuk en van je jeugdjaren.

611 Tita en Roald Dahl Day

Vandaag zou Roald Dahl zijn 97e verjaardag vieren. Helaas overleed hij in 1990 aan leukemie. Wisten jullie trouwens dat hij van Noorse afkomst was?

Roald Dahl is één van de beste jeugdauteurs aller tijden. Zijn boeken hebben ontelbare kinderen (en volwassenen) doen lachen en ontroerd. Ikzelf heb hem pas ontdekt als volwassene, maar hij staat absoluut in mijn favoriete-jeugdauteurs-lijstje. Samen met Astrid Lindgren en Marc de Bel trouwens.

Op 13 september is het “Roald Dahl Day” in Afrika, Groot-Brittanië en Latijns Amerika. Maar ik doe ook mee. Want iemand die zo kan vertellen, zulke mooie woorden op papier kan zetten, mag nooit worden vergeten.

“I was glad my father was an eye-smiler. It meant he never gave me a fake smile because it’s impossible to make your eyes twinkle if you aren’t feeling twinkly yourself. A mouth-smile is different. You can fake a mouth-smile any time you want, simply by moving your lips. I’ve also learned that a real mouth-smile always has an eye-smile to go with it. So watch out, I say, when someone smiles at you but his eyes stay the same. It’s sure to be a phony.”
― Roald DahlDanny the Champion of the World

En deze film was absoluut één van mijn favorieten als kind:

610 Tita en een slecht humeur

Mijn bazen waren gisteren slecht gehumeurd. Geen idee waarom. Maar het was wel zo, want ook mijn collega had dat gevoel. En ik trek mij dat dan enorm aan en vraag mij af of het door mij komt. Want als ik eerlijk moet zijn, gaat het mij al ongeveer een week niet meer goed af, gaan werken. Ik zit weer in de routine en in het gevoel dat ik het niet meer graag doe, dat ik er weg wil. Deze week was ik ook een aantal dagen echt doodop. Herfstdipje of zo. In ieder geval moest ik mijzelf voortslepen. En dan gaan de dingen niet echt vooruit natuurlijk. Ik was dus blij toen ik gisteren om 16u naar huis mocht.

Gisterenavond had ik vergadering op het atelier ivm het secretariaat en het nieuwe schooljaar. Eigenlijk keek ik daar een beetje naar uit. Want J. zou er zijn en ook K., een goede vriendin. Lekker bijkletsen, dacht ik. Maar toen ik vertrok, reed ik mijn fietsband plat over een stukje steen of zo. En toen moest ik met de te grote fiets van de Mams. Niet leuk, maar ja. Op het atelier aangekomen, verzond ik nog gauw een paar sms-jes ivm vanavond (ik ga met een vriendin naar een musical kijken waar ex-koorgenootjes in meespelen). En terwijl ik daar mee bezig was, kwam eerst K. binnen. Leuk om haar weer te zien. En toen kwam J. binnen en om de één of andere reden had ik niet zo’n zin om met hem te praten. Ik heb uiteraard wel even hallo gezegd, maar typte gewoon verder en hij raakte dan met anderen aan de babbel. En even later gingen we in het vergaderlokaal op een rij zitten tegenover de directrice, alle vrouwen gingen zitten en ik zette mij als volgende naast K. En toen kwam J. er aan en het leek wel alsof hij aanvoelde dat ik geen zin had in een conversatie met hem, want hij liet een stoel over en ging op de daaropvolgende stoel zitten. We hebben uiteindelijk wel een paar keer iets tegen elkaar gezegd, maar heel oppervlakkig en enkel ivm de vergadering. Maar verder heb ik hem redelijk genegeerd. Ik ben op het einde toen iedereen op het punt stond om door te gaan, zelfs zonder iets tegen hem te zeggen, naar buiten gegaan om mijn fiets los te maken. En toen passeerde hij samen met iemand anders terwijl ik met mijn fiets bezig was en zei hij ook niets. Ik ben daarna nog met mijn fiets langs hem gereden toen hij in de auto stapte en toen hebben we wel even “salut” gezegd, maar meer niet. Ik heb wel een aantal keer gedurende de avond het gevoel gehad dat hij mij onderzoekend bekeek. Hij zal waarschijnlijk wel doorgehad hebben dat er iets was. En achteraf voel ik mij er wel schuldig over dat ik zo tegen hem heb gedaan. Hoewel ik tegen de anderen ook niet echt veel heb gepraat, behalve tegen K., maar hen zal dat minder zijn opgevallen.

 

609 Tita en de herfst

Deze week tijdens mijn lunchpauze zag ik plots dat het gras vol afgevallen bladeren lag. En plots besefte ik echt dat de herfst er aan komt. En ik had heel sterk het gevoel dat ik de tijd wou stil zetten zodat het nooit herfst en winter wordt.

Ik heb echt een fijne zomer gehad. Uiteraard was er het lekkere zonnige weer. Maar ik heb ook gewoon veel leuke dingen gedaan deze zomer en veel terrasjes gedaan met leuke mensen. Ik zou al die momenten in een doosje willen doen om ze er uit te halen op momenten waarop de zomer heel ver weg lijkt te zijn. Maar herinneringen zijn natuurlijk nooit zo sterkt als de momenten zelf. Ik heb een beetje het gevoel alsof ze tussen mijn vingers wegglippen.

Deze morgen was ik plots om 5u30 al wakker. Ondanks dat ik vrij laat gaan slapen was. En ik raakte niet meer in slaap, begon na te denken,… En toen viel mijn frank waarom ik ook zo opkijk tegen de herfst en winter. De Lieve Bomma is namelijk de ganse voorbije herfst en winter ziek en stervende geweest. En als ik aan die 2 seizoenen denk, denk ik eigenlijk bijna alleen aan momenten waarop we naast haar bed zaten en deprimerende gesprekken. De vorige herfst en winter waren echt niet fijn. En dan heb ik het nog niet eens over het weer gehad.

Dus een forward-knopke zou ik momenteel even de max vinden. Zodat het gauw weer lente en zomer is.

608 Tita ontdekt fado

Voor de leken onder jullie: fado is een muziekgenre. Fado is eigenlijk het Portugese levenslied en klinkt heel emotioneel, dramatisch en melancholisch.

Ikzelf was tot voor kort nog niet zo bekend met het genre. Via mijn ouders kende ik de groep Madredeus die vooral bekend is van dit liedje:

Ik heb het altijd prachtig gevonden en zou het eigenlijk ooit heel graag eens zelf zingen. Ik heb een paar van hun cd’s al een eeuwigheid op mijn mp3-speler staan. Niet echt muziek om op te joggen, maar als ik onderweg ben met de fiets vind ik het wel fijn gezelschap.

Maar buiten Madredeus kende ik niets van fado. Al had ik de naam Cristina Branco al wel eens horen waaien. Maar ik linkte die niet echt met fado.

En toen kwam J. vorige week af met een cd van Cristina Branco en eentje van Mísia. De volgende morgen stak ik die van Cristina Branco in mijn cd-speler en ik was onmiddellijk verkocht. Van de muziek en van haar stem.

Ik ben dan ook vandaag naar de bibliotheek gefietst en heb alle cd’s van Cristina Branco die er waren mee naar huis genomen. Ook Mísia hoor ik graag, hoewel haar stem me ietsje minder ligt. Maar beide cd’s geven me zo veel zin om de fado-muziek meer te gaan ontdekken. Ik verdwaal de laatste dagen op internet via wikipedia en youtube om fado-zangeressen/zangers te vinden.

Ik vind het trouwens heerlijk om ’s avonds in het donker te zitten luisteren naar mooie, gevoelige liedjes (eender in welk genre). Als ik dan in de juiste stemming ben, durven de tranen dan wel eens over mijn wangen stromen omdat ik zo geraakt word door die muziek. Zalig!

607 Tita probeert weer vriendjes te worden met de piano

Ik had het mij vast voorgenomen om het regelmatig te doen deze zomer: piano spelen. Maar zodra je uit de regelmaat van het dagelijks leven (bestaande uit babysitavonden, pianoles, zangles, koor,…) bent, hou je dagelijks oefenen blijkbaar niet voel. Of nee, ik beken want ik oefende zelfs tijdens het dagelijks leven niet regelmatig. Het ontbreekt mij namelijk aan zelfdiscipline.

Maar eigenlijk is het een vicieuze cirkel. Als je oefent op dag 1 en je oefent weer op dag 2, dan merk je dat er iets is blijven hangen van dag 1. Oefen je dan weer op dag 3, dan vlot alles weer wat beter. Doe je dat niet en oefen je bijvoorbeeld op dag 1 en pas weer op dag 4 of zo, dan zitten de oefeningen van dag 1 alweer te ver weg in je hoofd. Eigenlijk moet je dus doorzetten en echt elke dag oefenen. Dan kost het je gewoon de volgende dagen minder moeite en heb je minder zelfdiscipline nodig om aan het oefenen te beginnen omdat je weet dat het zal vlotten en leuk zal zijn. En dan ben je plots weer vertrokken en kan je genieten.

Ik weet dat allemaal wel, hoor. Maar iemand heeft me er even aan moeten herinneren (ok, J. again, die overigens uit zelfondervinding sprak want hij had ook een maand niet geoefend op zijn saxofoon).

Dus ben ik nu vastbesloten om terug vriendjes te worden met mijn piano en plan ik dus oefenmomentjes in. En om er nog wat druk achter te zetten en sociale controle deel ik even mijn “niet-storen-ik-speel-piano-of-doe-alsof-ik-het-kan”-momentjes van deze week mee:

di 3/9 eventueel: 10u, zeker: 19u15
woe 4/9 19u15
do 5/9 19u15
vr 6/9 19u15
za 7/9 19u15
zo 8/9 19u15

Deze avond oefende ik alvast een uur en ik was heel blij dat ik niet alles vergeten ben en het meeste toch wel terugkomt. Gelukkig.