610 Tita en een slecht humeur

Mijn bazen waren gisteren slecht gehumeurd. Geen idee waarom. Maar het was wel zo, want ook mijn collega had dat gevoel. En ik trek mij dat dan enorm aan en vraag mij af of het door mij komt. Want als ik eerlijk moet zijn, gaat het mij al ongeveer een week niet meer goed af, gaan werken. Ik zit weer in de routine en in het gevoel dat ik het niet meer graag doe, dat ik er weg wil. Deze week was ik ook een aantal dagen echt doodop. Herfstdipje of zo. In ieder geval moest ik mijzelf voortslepen. En dan gaan de dingen niet echt vooruit natuurlijk. Ik was dus blij toen ik gisteren om 16u naar huis mocht.

Gisterenavond had ik vergadering op het atelier ivm het secretariaat en het nieuwe schooljaar. Eigenlijk keek ik daar een beetje naar uit. Want J. zou er zijn en ook K., een goede vriendin. Lekker bijkletsen, dacht ik. Maar toen ik vertrok, reed ik mijn fietsband plat over een stukje steen of zo. En toen moest ik met de te grote fiets van de Mams. Niet leuk, maar ja. Op het atelier aangekomen, verzond ik nog gauw een paar sms-jes ivm vanavond (ik ga met een vriendin naar een musical kijken waar ex-koorgenootjes in meespelen). En terwijl ik daar mee bezig was, kwam eerst K. binnen. Leuk om haar weer te zien. En toen kwam J. binnen en om de één of andere reden had ik niet zo’n zin om met hem te praten. Ik heb uiteraard wel even hallo gezegd, maar typte gewoon verder en hij raakte dan met anderen aan de babbel. En even later gingen we in het vergaderlokaal op een rij zitten tegenover de directrice, alle vrouwen gingen zitten en ik zette mij als volgende naast K. En toen kwam J. er aan en het leek wel alsof hij aanvoelde dat ik geen zin had in een conversatie met hem, want hij liet een stoel over en ging op de daaropvolgende stoel zitten. We hebben uiteindelijk wel een paar keer iets tegen elkaar gezegd, maar heel oppervlakkig en enkel ivm de vergadering. Maar verder heb ik hem redelijk genegeerd. Ik ben op het einde toen iedereen op het punt stond om door te gaan, zelfs zonder iets tegen hem te zeggen, naar buiten gegaan om mijn fiets los te maken. En toen passeerde hij samen met iemand anders terwijl ik met mijn fiets bezig was en zei hij ook niets. Ik ben daarna nog met mijn fiets langs hem gereden toen hij in de auto stapte en toen hebben we wel even “salut” gezegd, maar meer niet. Ik heb wel een aantal keer gedurende de avond het gevoel gehad dat hij mij onderzoekend bekeek. Hij zal waarschijnlijk wel doorgehad hebben dat er iets was. En achteraf voel ik mij er wel schuldig over dat ik zo tegen hem heb gedaan. Hoewel ik tegen de anderen ook niet echt veel heb gepraat, behalve tegen K., maar hen zal dat minder zijn opgevallen.

 

Advertenties

5 thoughts on “610 Tita en een slecht humeur

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s