612 Tita en een goed nieuwsje

De Lieve Bompa stond al een tijdje op een wachtlijst om naar het rusthuis te gaan. Sinds de Lieve Bompa is overleden vond hij het plots welletjes en wou hij niet meer in hun huis blijven.

En sinds vandaag weten we dat er een plaatsje voor hem vrij is in een serviceflat vanaf volgende week in my hometown. Ik hoop dat hij er content gaat zijn.

Ik ga het wel missen dat huis. Waar we in het donker in de speelkamer kussengevecht hielden. Waar mijn neef terwijl ik in de kelder iets ging halen plots het licht uitknipte en ik gilde tot een tante mij kwam bevrijden en neef naar zijn vijs kreeg. Waar de Lieve Bomma op haar plekje in de zetel zat.

En ik ga de tuin missen. Wat zeg ik? Den hof van Eden! Ik kan mij geen beter speelparadijs indenken. Het grasveld waarop we “boot” speelden of “Schipper mag ik overvaren”. Het kippenhok waar we op de zolder kropen via het laddertje (de anderen meestal, ik heb hoogtevrees). Het vogeltjeskot dat ondertussen al jaren overwoekerd is en niet meer in gebruik, maar het was echt een eer om daar mee binnen te mogen met de Lieve Bompa om de vogeltjes eten te geven en je moest dan echt ongelooflijk stillekes zijn. Hazelnoten rapen onder de gigantische hazelaar. Peren, pruimen, kersen en appels eten recht van den boom terwijl het sap over je kin liep. Erwtjes eten uit het vuistje, of versgeplukte rauwe spruitjes uit de grote moestuin. Mee komen patatten uitdoen. De bloemen zien bloeien. De prachtige bloesems in de lente (wij moesten niet naar Hasselt). De seringen en de meiklokjes. Mijn neef zei dit voorjaar nog dat het echt zijn droomtuin was. En moest het niet zo veel werk zijn en moest ik groene vingers hebben en het geld voor zo’n stuk grond…

Het gaat raar zijn om er nooit meer te komen. Het is toch wel een beetje het afsluiten van een hoofdstuk en van je jeugdjaren.

Advertenties

6 thoughts on “612 Tita en een goed nieuwsje

  1. Ja, ik heb ook zo’n goeie herinneringen aan de houtzagerij van mijn grootouders en waar wij meewoonden tot ik drie jaar was, Ik herinner me daar nog zoveel van! Hopelijk kan je grootvader daar goed aarden. Koester die herinneringen maar .

  2. Ik herken zo veel van mijn eigen jeugd in uw blogje. Mijn grootouders hadden ook een enorme grote tuin waar ik elk weekend in ravotte. Vroeger zeiden ze vaak: “Later is dit allemaal voor u”, jammer genoeg kan ik dat door lichamelijke redenen nooit zo onderhouden als mijn grootouders vroeger. Het zou ook een bittere pil zijn moest ik er nooit meer komen…

  3. Het zal inderdaad even moeilijk zijn om dat hoofdstuk af te sluiten en dat huis waar zoveel herinneringen aan verbonden zijn achter te laten maar waarschijnlijk gaat de lieve bompa zijn draai daar geweldig vinden en veel nieuwe mensen leren kennen. Ik ben benieuwd te horen hoe het verder gaat verlopen!

  4. Wat gaat er gebeuren met het huis eigenlijk?
    Ik hoop dat hij kan aarden in het tehuis en dat hij niet te veel tussen de ‘zieke’ mensen moet zitten waarmee ik bedoel, hij is zelf nog gezond, het zou leuker zijn als hij daar vrienden kan maken. Ik heb zelf schrik om tussen die aftakelende oudjes mijn eigen aftakeling te zien voortschrijden, maar bon, voor ons is dat natuurlijk nog heel ver weg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s