618 Tita en haar verlegenheid

Ik weet dat de blogmeiden die mij ondertussen ook in real life kennen mij een vlotte babbelaar vinden. En ergens ben ik dat ook. Ik werk overigens in een winkel en de social talks met klanten (toch vaak vreemde mensen) gaan mij eigenlijk heel goed af.

Maar ik heb ook een verlegen kant en die speelt mij vaak parten. Als ik iemand leer kennen kan ik in het begin echt heel verlegen zijn. En dan blokkeer ik helemaal. Dan weet ik gewoon niet meer wat zeggen of dan begin ik onzin uit te kramen. Mijn zwijgen wordt dan vaak gezien als arrogantie en ik weet wel heel zeker dat ik dat eigenlijk helemaal niet ben. Ook heb ik al vaak horen zeggen dat ik soms zo afstandelijk kan doen en dat mensen daarom niet goed weten wat ze aan mij hebben. Ik vind het echt erg om zulke dingen over mezelf te horen want ik weet dat ik zo eigenlijk helemaal niet ben. En bovendien laat ik daardoor mensen ook vaak niet ver genoeg toe in mijn leven. Overigens heb ik ook meer last van die verlegenheid bij mannen dan bij vrouwen. Alsof dat buitenaardse wezens zijn. Ze komen weliswaar van Mars naar het schijnt, maar zo vreemd zijn ze natuurlijk ook weer niet.

Een tijd geleden kreeg ik van een vriendin te horen dat iemand van het koor had gezegd dat ik precies wel een toffe was. Dat had ze gemerkt op facebook. Want de paar keer dat ik bij hetzelfde groepje als zij stond, had ik nooit veel gezegd. Maar op facebook reageerde ik altijd heel ad rem en grappig op berichtjes. Die vriendin heeft haar toen gezegd dat ik tijd nodig heb om los te komen, maar dat als je mij beter kent ik eigenlijk een babbelaar ben met gevoel voor humor. Sindsdien kwam dat koorlid ook wel vaker een babbeltje met mij doen en op de duur was de verlegenheid wel weg (hoewel ik haar altijd wel een beetje op afstand ben blijven houden want eigenlijk heb ik altijd mijn twijfels gehad over haar eerlijkheid).

Een ander voorbeeld is J. Sinds deze zomer ga ik ongeveer elke maand iets met hem drinken. De eerste 5 minuten voel ik dan dat ik verlegen ben, maar doordat hij zo’n vlotte babbelaar is is het ijs snel gebroken. Bovendien hebben wij wel wat gemeenschappelijke interesses en dus altijd een onderwerp om over te praten. Af en toe valt er wel eens een stilte (en van mijn kant heeft dat toch nog altijd ook wel wat met die verlegenheid te maken), maar ze verminderen en ik kan er eigenlijk ook wel mee leven. Die afspraken zijn dus eigenlijk altijd geweldig leuk. En het is altijd laat voor we het weten. Nu zijn de muzieklessen weer begonnen en J. heeft net na mij pianoles bij dezelfde leraar en daarna doe ik ook nog eens vrijwilligerswerk op het secretariaat. Dus ik zie hem nu wekelijks maar er is wel niet veel tijd voor een uitgebreide babbel. Na mijn pianoles zeggen we dus meestal gewoon even “hallo” en dan gaat hij het leslokaal binnen. Daarna speelt hij ook nog eens in een bandje (waar ook zijn vrouw in zit) en daarna komt hij meestal samen met zijn vrouw de micro terug naar het secretariaat brengen. Dan doen ze meestal een babbeltje met de directrice en ik ben daar dan ook bij. De eerste keer vroeg hij mij wat ik vond van zijn cd’s (die ik geleend had en net had teruggegeven) en ik heb wel geantwoord. Maar hupla, de verlegenheid blokkeerde mij en veel heb ik niet gezegd. Hij voelde het duidelijk aan en is al gauw naar huis gegaan. De tweede keer heeft hij alleen met de directrice staan babbelen en was ik te druk bezig met opruimen (wat kon wachten, maar ik wist uit verlegenheid mijzelf geen houding te geven). Ik wist dan ook niet wat hoe ik deze week zou reageren. Maar gelukkig ging het nu als vanzelf. Dat we de avond daarvoor nog op café hadden gezeten en het een korte nacht was geweest gaf ons meteen een onderwerp om over te praten. Hopelijk is het ijs nu definitief gebroken. Want ik vind het heel vervelend als ik zo afstandelijk doe tegen mensen die ik eigenlijk wel graag heb.

Advertenties

4 thoughts on “618 Tita en haar verlegenheid

  1. Geloof het of niet, ik ben ook verlegen als ik tussen een bende vreemdelingen terecht kom. Maar gelukkig ben ik toch meestal de eerste die het ijs probeeert te breken. Echte tips heb ik niet. . Misschien wat oefenen! Eens mensen aanspreken die je totaal niet kent, en een praatje met hen maken. Oefening baart kunst . Veel sterkte ermee!

  2. Ik kan uw verhaal volledig volgen. Ik ben ook totaal verlegen bij vreemden. Op het werk zit ik deels aan een balie waar ’s avonds (sluitingstoer) en ’s ochtends (het openen van de deuren) toch wel wat volk passeert en daar (probeer) ik altijd te lachen en vriendelijk te zijn, maar als ze stoppen en me iets vragen dan blokkeer ik ook.
    Maar eens ik iemand ken dan babbel ik ook vrij los, al duurt dat uiteraard bij de ene al wat langer dan bij de andere voor ik me op mijn ‘gemak’ voel om te praten.

  3. Same here!!! En dat van die arrogantie ja dat wordt ook over mij gezegd! Weet je dat is het probleem met mensen die dat probleem van verlegenheid niet hebben…
    En dat mensen toelaten, ken ik ook, bij mij duurt het jaren voor ik iemand een vriend(in) durf noemen; maar de vrienden van het lief zullen denk ik wel altijd zijn vrienden blijven, ik voel dat er na 5 jaar nog altijd iets in de weg staat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s