643 Tita en allergisch

Ik heb eigenlijk nooit allergische reacties gehad op voeding. Of toch geen extreme. Sinds ik in een bio-winkel werk ben ik er mij wel meer bewust van wat ik eet en drink.

Zo merkte ik op een gegeven moment dat ik echt serieus buikpijn/krampen kon hebben na het drinken van cola. De gas blijft echt in mijn onderbuik zitten en dat geeft een heel onaangenaam gevoel. En eigenlijk na het drinken van alle frisdranken die koolzuur bevatten. Gelukkig kan ik dat vrij goed missen en er bestaat zelfs biologische cola met veel minder koolzuur (ok, die smaakt ook anders maar ik vind hem best lekker). En zo ontdekte ik ook allerlei andere frisdranken en sapjes of gewoon diksap om mijn glaasje water een smaakje te geven. Ik drink dus nog zelden een glas cola en mis het niet.  En als ik het toch eens drink, hou ik het bewust bij 1 glas. Of zelfs maar een half, enkel om het smaakje nog eens te proeven.

De laatste maanden merk ik dat ik het ook vaak heb na het avondeten. Eerst vermoedde ik dat het aan ajuin lag (de Mams is daar zeer graag kwistig mee en doet dat eigenlijk bijna onder elke warme maaltijd). Later begon ik te vermoeden dat het aan kolen lag en al hun aanverwanten (dus ook spruitjes,…). Maar ondertussen weet ik het niet meer, want ik heb het niet alleen wanneer we dat eten. Maar nu ook niet elke avond.

Na een paar uurtjes verdwijnt de pijn overigens weer en dan vergeet ik het weer. Maar ik besef nu wel dat ik er vaak last van heb. Misschien moet ik mezelf toch maar eens laten testen op allergieën of voedselintoleranties.

Advertenties

642 Tita en autorijden

In januari zal het 2 jaar geleden zijn dat ik nog eens achter het stuur van een auto heb gezeten. Nee, niet uit angst of zo.

Sowieso reed ik voordien ook al niet vaak. Een paar keer per jaar. Al mijn activiteiten (job en hobby’s) hebben immers plaats op fietsafstand van mijn woonplaats. Ofwel neem ik het openbaar vervoer, maar zelfs dat is maar zeer uitzonderlijk nodig.

Toen kochten mijn ouders een nieuwe auto (zelf heb ik er geen omdat ik die niet nodig heb zoals blijkt uit de vorige alinea). En ze vonden dat ik eerst het instructieboekje moest lezen voor ik er mee de baan op mocht. Maar het lezen van dat boekje kwam er maar niet van en eigenlijk had ik die auto toch niet nodig. En zo ging er dus bijna 2 jaar voorbij.

Deze zomer nam ik mij voor om er werk van te maken. Om eindelijk dat boekje te lezen en weer wat vaker te rijden (eerst met mijn ouders op de passagierstoel om me wat veiliger te voelen). Maar het kwam er niet van.

Maar de laatste weken zie ik enorm op tegen de fietstochten door de gietende regen en aan sneeuw wil ik zelfs helemaal niet denken. En ik merk dat het feit dat ik momenteel niet met de auto mag en kan rijden me nogal beperkt in mijn vrijheid. En een extra reden sinds kort: binnenkort heb ik een metekind dat in Gent woont en ik wil dat eigenlijk wel regelmatig eens een bezoekje brengen en met de trein ben je zo lang onderweg.

Dus deze middag zette ik mij met het instructieboekje achter het stuur (gemakkelijker om de knoppen voor mijn neus te zien en te onthouden) en sloeg ik aan het lezen. En hopelijk zet ik mijn voornemen nu ook voort.

640 Tita en restaureerdag

Morgen hangen mijn armen waarschijnlijk tot aan mijn tenen en heb ik gigantische spierpijn want ik ben een hele dag in de weer geweest met een bandschuurmachine.

Het was vandaag tijd voor operatie “restaureer de kast”. De Paps en ik vertrokken al om 9u richting het huis van de Lieve Bompa (de Mams slaagde er trouwens in om mij 20 minuten te vroeg op te roepen terwijl ik mijn wekker ruim op tijd had gezet). Dankzij het mooie weer konden we buiten werken, weliswaar in winterjas.

Het afschuren van de kast ging langs geen kanten vooruit. Als ik ooit te weten kom wie die kast ooit vernist heeft… Die kast zag er uit als een tijgerbrood, vol krakkelé. ’t Ging er heel moeilijk af maar uiteindelijk is het toch gelukt. En ondertussen begin je haar schoonheid te zien. De Paps heeft ook nog een stukje uitgebroken dat we niet mooi vonden en hij heeft nog veel opknapwerk: latjes plakken, nieuwe planken,…

Ik heb dus zo’n 6-tal uur staan schuren vandaag en eigenlijk vond ik het best leuk. En ’t strafste van al is dat de Paps en ik geen enkele keer een discussie hebben gekregen. Iets waar ik sterk voor vreesde want ik ben Miss Nonchalance en de Paps is een Pietje Precies. Maar dat is dus allemaal redelijk vanzelf goed gekomen. De Paps gaat nu zaterdag waarschijnlijk nog verder schuren aan de kast (het einde komt in zicht) en ik heb nog wat kastdeurtjes af te schuren (en lades) op een volgende vrije dag. En dan is het tijd voor de volgende stap.

639 Tita en een dagje boekenbeurs

Ik had mij voorgenomen om dit jaar niet naar de boekenbeurs te gaan. En toen vroeg mijn nicht mij mee en zei ik braaf nee. Toen vroeg J. of ik ging en weer zei ik dat ik niet ging. Die boeken kosten zo veel, ik heb er nog zo veel om te lezen en uiteindelijk kost die inkom ook nog wel wat. Maar toen vroeg ons Carrie of ik geen zin had om mee te gaan en omdat het ondertussen wel was beginnen kriebelen had ze me snel overtuigd.

Dus rond de middag pikte Carrie me op en we hebben de hele middag tussen boeken lopen snuisteren en ondertussen gigantisch veel lopen kwebbelen. We kwamen wat bekende auteurs tegen, wat bv’s (toen we Carmen Pfaff passeerden, flapte Carrie er “precies Ma Flodder” uit!) en een blogmadam.

En toen zagen we iemand en vonden we dat Dave wel een leuke verrassing verdiende. Dus speciaal voor Dave deze foto:

DIGITAL CAMERA

Sympathieke Rok-en-Rol-Karolien die eigenlijk al gedaan had met signeren, maar die speciaal voor jou Dave nog wel even op de foto wou!

Nog een dikke merci aan Carrie trouwens voor de leuke middag! De aankopen waren trouwens een boek van John Green (dankzij een tip van LJ), een boek van Toon Tellegen en een (gesigneerde!!!) kalender van Rebecca Dautremer.