672 Tita en een liedje

Overlaatst ging ik shoppen met de Mams in Breda. Oorspronkelijk voor mezelve voor mijn verjaardag. Alleen was de Mams vergeten dat ik mijn verjaardagscadeau nog niet helemaal gekregen had. Maar uiteindelijk vond ik ook niets naar mijn zin buiten 1 setje van The Body Shop: White musk parfum met een douchegel in dezelfde geur.

Onderweg naar huis waren we aan het keuvelen over van alles en nog wat en plots kwam het gesprek op de trouw van Helle en de zangeres in de viering. Dat die toch echt wel geweldig kon zingen, maar dat dat liedje van Bart Peeters toch niet zo bij haar stem paste en dat dat jammer was. En toen zij de Mams dat ze dat ook niet echt een liedje voor een trouw vond en dat ze vond dat een ander liedje van Bart Peeters meer geschikt was voor een huwelijksviering. Maar ze kon niet op de titel komen en de titels die ik noemde waren het ook niet. En op mijn mp3-speler, die ik bijhad, stonden maar een paar liedjes van Bart Peeters en die waren het ook niet. Dus ik beloofde haar om het eens op te zoeken.

Maar dat opzoeken kwam er dus niet van tot zaterdagavond. En toen bleek het dit te zijn:

als je schuilen wil, schuil dan bij mij
dan ben je veilig voor de regen
en als je warmte wil, schuif dan dichterbij
niets of niemand houdt je tegen
ben je het noorden kwijt
vraag het dan aan mij
ik ken de wind en al zijn wegen
en als ik volgen mag zeg dat tegen mij
niets of niemand houdt je tegen

diediediediedam diediediediedam
niets of niemand houdt je tegen
diediediediedam diediediediedam
niets of niemand houdt je tegen

mag ik mijn trauma’s, mijn wanhoop en chagrijn
en mijn neuroses met je delen
en mocht je ziel niet openstaan voor mij
dan zal ik je hart wel stelen

diediediediedam diediediediedam
niets of niemand houdt mij tegen
diediediediedam diediediediedam
niets of niemand houdt mij tegen

mensen durven wel eens zuur of cynisch zijn
maar bij ons blijft dat achterwege
na regenbogen komt er altijd zonneschijn

niets of niemand houdt dat tegen
Ik zal je geven wat ik geven kan
‘k heb al zoveel van jou gekregen
als jij mijn vrouw wil zijn word ik dus je man
niets of niemand houdt ons, niets of niemand houdt ons…

diediediediedam diediediediedam
niets of niemand houdt ons tegen
diediediediedam diediediediedam
niets of niemand houdt ons tegen
diediediediedam diediediediedam
niets of niemand houdt ons tegen
diediediediedam diediediediedam
niets of niemand houdt ons tegen

Schoontje, hè.

670 Tita en vraag 1 van het postkaartproject

Zoals beloofd krijgen jullie vandaag de 1e vraag om kans te maken op een postkaartje van mij.

Ik ben geen keukenprinses. Maar in de toekomst hoop ik dat wel ooit te worden. Mislukte pannekoeken, aangebrande beuling, overkokende potten spaghetti en ontplofte zwanworstjes zijn bij mij dus schering en inslag. En vooral paniek wanneer er meer dan 1 pot tegelijk op het vuur staat.

Wat zijn jullie ergste kookblunders?

Antwoorden kan t.e.m. zaterdagavond 1 februari om 0:00 uur.

669 Tita en postkaartjes

Eerst was er Lilith die begon over postkaartjes. En toen begon er al iets door mijn hoofd te spoken, maar ik deed er nog niets mee. Toen was er Jessie met haar postkaartproject. En toen kreeg ik er ook zin in.

Dus doe ik mee. Hoewel ik het niet helemaal hetzelfde ga aanpakken. Of eigenlijk weet ik niet hoe Jessie het aanpakt.

Maar ik ga het als volgt doen:

1) Elke maand van 2014 stuur ik een andere lezer van mijn blog een kaartje.

2) Wat je moet doen om kans te maken op een kaartje? Elke maand post ik een blogpost met een vraag. Wie het leukste, nuttigste,… antwoord geeft is de winnaar en mag me dan zijn/haar persoonlijk adres bezorgen via mail.

3) Er staat wel nog een tegenprestatie tegenover. Eigenlijk 2 zelfs. Ik krijg namelijk graag een kaartje terug én ik zou het fijn vinden als je er zelf een blogpost over schrijft (tenzij je geen blog hebt, want ook mensen die zelf niet bloggen en enkel meelezen maken kans).

 

Voor januari is het eigenlijk al rijkelijk laat. Maar toch verstuur ik nog een kaartje. De vraag voor januari zien jullie hier morgen verschijnen.

668 Tita en haar ogen uitkijken op fashiongebied

Ik ben totaal geen fashionista en vind het zelf heel moeilijk om kleding te kiezen voor mezelf. Echt, ik moet dringend eens met Jani op stap. Maar ik ben wel heel zeker dat er mensen zijn die erger zijn dan ik.

Op mijn werk kijk ik af en toe mijn ogen uit. Om even een sfeerbeeldje te scheppen:

1) Deze zomer toen het zulk lekker warm weer was, liep er een oudere dame (gepensioneerd) in de winkel rond in een wit linnen jurkje. Een beetje een stoffenkenner weet dat linnen eerst en vooral erg verkreukt, maar ten tweede dat wit linnen ook nogal doorschijnend is. Als je daar dan een bikini onder aan doet met groene blaadjes en roze bloempjes dan zie je er nogal belachelijk uit. Zelfs als je jong bent, maar zeker als je van iets rijpere leeftijd bent.

2) Een paar maanden geleden waggelde er een slanke, jonge dame rond in de winkel. Waggelen omdat haar stelten ietsje te hoog waren om er comfortabel op rond te lopen. Door dat waggelen viel mijn blik op haar schoenen: knalroze (denk Barbie) schoentjes met een naaldhak van minstens 10 cm en een zool met een luipaardprint op!

3) Er is ook een vast klantje (en hierin gaat ons Carrie geïnteresseerd zijn) waarvan wij min of meer weten dat ze in de prostitutie zit. En het is er aan te zien ook. Altijd torenhoge hakken, dierenprintjes,… Laatst had ze een kleedje aan waarvan ik bijna dacht dat het gemaakt was van een blauwe discobal, volledig bestaande uit blauwe blinkende pailletjes. En dat voor een vrouw die ik ouder dan mijn eigen moeder inschat, dus minstens een jaar of 60.

4) Deze week leek er wel een yeti in de winkel rond te lopen: witte bontjas, witte broek, witte schoenen met blinkende pailletjes. En toen ze aan de kaastoog kwam zei ze niet gewoon “hallo” of “goeiedag” maar “haai”. 😉

Echt, ik kijk mijn ogen uit op mijn job.

667 Tita en Sunrise

Het kwam er de laatste tijd te weinig van: piano spelen. Of eigenlijk oefenen. Want piano spelen durf ik dat nog niet oefenen. Het klinkt namelijk nog steeds heel technisch, niet mooi.

Eigenlijk zou ik elke dag moeten oefenen. Maar vaak kom ik moe thuis van het werk. En bovendien zijn er nog zo veel dingen die ik “zou moeten doen”: joggen is daar ook een ding van.

Ik was al een tijdje (euh… 9 maanden of zo) aan Amélie Poulain bezig. Een muziekstuk dat eigenlijk een beetje boven mijn niveau zit. Maar omdat ik het zo mooi vond wou ik het toch wel heel graag proberen. En mijn leraar vond het een goed plan om het rustig aan, in kleine stukjes, aan te pakken. En toen ik regelmatig oefende merkte ik wel degelijk vooruitgang. Maar af en toe komt er iets tussen en heb ik geen tijd om te oefenen. En 1 dag wordt dan gauw 2 dagen of zelfs een hele week. En dan weet ik dat het weer moeilijk gaat worden om te beginnen.

Bovendien werd altijd die Amélie Poulain spelen nogal eentonig. Ik had dus iets nodig om mij weer te motiveren. Iets meer trouwens dan J., die een muziekkenner is en die na mij pianoles heeft en dus altijd een stukje van mijn les hoort.

De reden waarom ik echt startte met pianolessen was omdat ik zo graag mezelf wou begeleiden tijdens het zingen. Pianomuziek op zich vind ik ook prachtig, maar dat begeleiden was toch wel een droom voor mij. Maar daarvoor moet je wel al een beetje kunnen spelen. En er zijn zelfs goede pianisten die er niet in slagen om tegelijk te zingen (los van het feit of ze vals zingen of niet). Maar toch… ik wou dat zo graag kunnen.

Dus overlaatst vroeg ik mijn zanglerares of ze soms niet iets wist voor mij: een eenvoudige partituur om te spelen, maar toch ook leuk om te zingen.

En toen kwam ze met dit af. Ik ben niet echt een Norah Jones-fan. Haar muziek klinkt me soms nogal hetzelfde in de oren. Maar ze heeft wel een mooie stem. En ik vond het best een mooi liedje. Dus waag ik mij nu plots aan akkoorden en tegelijk zingen. En… heb ik er kei-veel plezier in! Het is nog moeilijk. Ik moet er echt aan werken en sleutelen, maar op een dag klinkt het hopelijk helemaal zoals ik het wil.

666 Tita en een stokje over leesgewoonten

Dit stokje vond ik bij Dave. En als echt leesbeest, boekenwurm of boekenaddict kan ik hem niet overslaan.

1) Heb je een speciale plaats in huis waar je graag leest?

Ik lees meestal liggend of zittend of hangend op mijn bed. Maar ik lees eigenlijk zowat overal in huis: terwijl ik de trap afloop, terwijl ik op mijn eentje zit te eten,… De enige plek waar ik niet lees is op het toilet: ik begrijp echt niet dat mensen dat doen.

2) Gebruik je een boekenlegger of een gewoon stukje papier?

Ik heb jaren gewoon de boekenleggers gebruikt die je in de boekenwinkel bij je boek krijgt. Maar ik speelde die altijd kwijt. Net als losse papiertjes. Een paar maanden geleden heb ik magneetboekenleggers ontdekt. Gewoon in de Hema. Wat een uitvinding!

3) Stop je gewoon met lezen of moet je per se door lezen tot je het hoofdstuk uit hebt?

Liefst van al lees ik eigenlijk in 1 keer het hele boek uit. 😉 Nee, ik lees inderdaad liefst per hoofdstuk. Maar soms kan het niet anders, bijvoorbeeld tijdens mijn middagpauze. Dat vind ik dan soms best frustrerend. Zeker als het net spannend was.

4) Eet of drink je tijdens het lezen?

Ja. Maar ik kijk wel altijd uit dat ik niet met vuile vingers aan mijn boek kom. Meestal leg ik tijdens het eten iets op mijn boek om het vanzelf open te houden op de juiste bladzijde.

5) Luister je muziek of kijk je televisie tijdens het lezen?

Toen ik klein was kon je een bom naast mij laten afgaan terwijl ik zat te lezen. Ik zat echt volledig in mijn boek. Ondertussen word ik te veel afgeleid door andere dingen tijdens het lezen. Daarom zal ik nooit in de buurt van de televisie lezen terwijl die opstaat. Tenzij het een anderstalig programma is. Muziek opzetten deed ik tot voor kort ook nooit. Tot J. zei dat hij dat wel aangenaam vond. Sindsdien heb ik het al een aantal keer geprobeerd en rustige achtergrondmuziek geeft ondertussen absoluut een meerwaarde aan het lezen van een mooi boek.

6) Lees je één boek of meerdere tegelijkertijd?

Dat gaat bij mij met periodes. Enkele weken geleden was ik in een paar boeken tegelijk bezig. Momenteel zijn de meesten daarvan nog niet uit en liggen ze te wachten op het moment waarop ik ze nog eens vastneem. Maar ondertussen ben ik ook al weer een paar weken telkens maar 1 boek aan het lezen.

7) Lees je alleen thuis of ook ergens anders?

Ik lees overal: op het werk tijdens mijn middagpauze, op de bus of de trein, terwijl ik als vrijwilliger op het secretariaat van het muziekatelier zit (en even niets te doen heb),… Ik zou zelfs lezen op mijn fiets als het kon.

8) Lees je hardop of lees je in je hoofd?

Ik lees in stilte. Maar af en toe vind ik een stukje heel mooi en dan durf ik het wel eens luidop herlezen als er niemand anders in de kamer zit.

9) Lees je vooruit, of sla je weleens pagina’s over?

Ik KAN geen zinnen overslaan. Zelfs al vind ik een stuk saai, dan nog MOET ik (echt dwangmatig) elk woord lezen. Al is het dan wel met veel minder aandacht voor wat er staat. Maar ik beken wel dat ik soms als ik heel nieuwsgierig ben de laatste bladzijde van een boek ga lezen om te weten hoe het afloopt. Erg, ik weet het.

10) Houd je je boeken graag nieuw of vind je het niet erg als de zijkant “cracked”?

Ik draag zorg voor mijn boeken en heb niet graag dat ze vuil worden of dat er ezelsoren aan komen. Ik plooi dan ook geen hoekjes om. En een rug die breekt vind ik ook jammer. Maar nu ook weer niet zo erg dat ik er een nieuw exemplaar voor zou kopen. En ik heb ook geen probleem met het kopen van tweedehands boeken.

11) Schrijf je in boeken?

Nee, nooit. Ik vind dat een soort van beschadiging.