688 Tita en the happy challenge (vraag 5)

Voeg positieve gewoonten toe aan je leven

1) Ik ben nogal een last minute-mens en dat breekt mij soms op. Ik blijf namelijk liefst zo lang mogelijk in mijn warme bedje liggen. Maar ik bereid mijn ochtend ook totaal niet voor de avond voordien. Mijn ochtend bestaat dus eigenlijk uit 1 uur rushen voor ik op het werk arriveer. Excuseer, eigenlijk zijn het maar 45 minuten. Mijn wekker loopt af en dan lees ik nog een kwartiertje om rustig wakker te kunnen worden. Dan heb ik 20 minuten nodig om kleren te “kiezen” (voor het werk is dat enkel kiezen tussen een paar fleecetruien, t-shirts en sokken), mij op te frissen en op te maken. Met een beetje geluk (lees: als ik niet te lang ben blijven liggen lezen) heb ik daarna nog 10 minuten om én naar het toilet te gaan én te ontbijten én mijn jas en schoenen aan te doen én mijn fiets te nemen. Dat ontbijten schiet er heel vaak bij in (bovendien heb ik ‘s ochtends ook niet zo’n honger en dan krijg ik mijn ontbijt zo snel niet binnen). Het laatste kwartier ben ik onderweg naar het werk.

Dus als positieve nieuwe gewoonte moet ik misschien maar eens een poging doen om ‘s avonds al mijn kleren klaar te leggen.

 

2) Hoewel ik ongelooflijk van de ochtend hou, zeker wanneer ik op mijn eentje in alle stilte kan ontbijten, ben ik meer een avondmens. Niet dat ik ‘s avonds nog wild wil gaan feesten of zo. Maar ik heb wel sterk de neiging om later en later in mijn bed te kruipen. Mijn “normale” bedtime is 23u. Dan voel ik me in de meeste gevallen wel lekker fris ‘s morgens. En ben ik productief genoeg. Maar wanneer ik in de ban ben van een leuk tv-programma online/een goed boek/pinterest/andere heerlijke dingen dan schuift dat stilletjes aan op. Het wordt al eens 23u15, maar dan ben ik nog braaf. Vaker is het 23u30 en na een tijdje swingt het de pan uit en is het zelfs 0u30 of 1u. Dan blijft mijn humeur wel ok de volgende dagen, maar verder voel ik mezelf dan toch van een beetje tot serieus belabberd. Na een tijdje slaat de vermoeidheid hevig toe. En dan komt gelukkig mijn verstand ook weer tot leven en besluit het om eens een paar keer al om 22u in mijn bed te kruipen. En plots herleef ik.

Dus positieve gewoonte nummer 2: op tijd gaan slapen.

 

3) Mijn suikerdieet heb ik weer eens laten vallen. En ik moet me echt dringend herpakken want ik voel mij aangevallen door het suikermonster: zware dipjes in de middag, een opgeblazen gevoel, weinig energie,…

Positieve gewoonte nummer 3: gezondere tussendoortjes eten en echt weer aan dat suikerdieet gaan.

 

 

687 Tita en the happy challenge (vraag 4)

Door de internetproblemen sta ik een beetje achter met de Happy Challenge. Daarom de komende dagen even een inhaalmanoeuvre.

3 dingen waar ik meer belang aan wil hechten. De eerste stappen op weg naar mijn dromen en doelen.

Allereerst wil ik meer orde en structuur in mijn leven. Ik voel zelf al een tijdje dat ik dat nodig heb. Maar de loopbaanbegeleiding bevestigt dat ook.

Verder wil ik meer rust in mijn hoofd creëren door minder te multitasken. Ik wil mij weer op 1 ding tegelijk concentreren. Eigenlijk is dat misschien ook wel gerelateerd aan die orde en structuur want er komt waarschijnlijk ook wel wat planning bij te pas.

Ik wil ‘s ochtends tijd nemen om rustig aan mijn dag te beginnen. Om degelijk te ontbijten en om me lekker op te tutten voor ik de deur uitga, want ik voel dat dat voor mezelf zorgen me deugd doet.
Om dingen te bereiken moet je ook dingen laten.

Ik blijf erbij dat het niet slecht zou zijn voor mezelf om meer weg te blijven van al die beeldbuizen. De laatste 2 weken heb ik wegens het internetprobleem weliswaar niet op het internet rondgehangen, maar ik heb wel weer een aantal films gekeken. Geen echte verbetering dus.

Ik probeer mijzelf minder te laten beïnvloeden door dingen van buitenaf die mijn energie opvreten. Positieve vibes, please!

Minder tijd besteden aan gelummel, maar in plaats daarvan wat vroeger in mijn bed kruipen. Schoonheidsslaapjes kunnen wonderen doen!

686 Tita en de loopbaanbegeleiding (part 2)

Vorige week maandag ging ik naar de 2e afspraak van de loopbaanbegeleiding. In de 2 weken ervoor had ik een paar opdrachten te vervullen. Allereerst was er een lijst met kwaliteiten en een lijst met valkuilen. Die moest ik zelf invullen, maar ik moest ook aan iemand uit mijn privé- en uit mijn werksfeer vragen om die lijst in te vullen. Uiteindelijk liet ik mijn moeder en mijn collega die invullen. Verder kreeg ik 2 lijsten mee met telkens 2 stellingen waartussen ik moest kiezen. Sommige stellingen waren zo klaar als een klontje. Over andere moest ik veel langer nadenken en een paar heb ik pas tijdens de nieuwe afspraak met de begeleidster ingevuld omdat ik ze zo moeilijk vond.

Uit die lijsten komen dan allerlei antwoorden naar boven. Zo blijk ik intuïtief te zijn, wat ik zelf niet verwacht had dat het zo sterk naar voren zou komen. Ook ben ik introvert. Dat wist ik wel en ik weet dat veel mensen dat niet direct van mij verwachten omdat ik een vlotte babbel heb. Maar ik heb gewoon geleerd om dat heel goed te maskeren. Maar geloof mij: ik klap regelmatig dicht in een gesprek, zelfs met mensen die ik goed ken en graag heb, en ben dan plots ongelooflijk verlegen. Op de 22 vragen die je vanuit denken of voelen kon beantwoorden, had ik er blijkbaar 20 (!!!) met voelen beantwoord. Maar dat dat in mij zat was ook geen verrassing. Ik ben eigenlijk heel blij dat dat zo duidelijk boven kwam drijven. Ik vind mezelf namelijk vaak overdreven gevoelig en zelfs een beetje flauw. Maar nu zie ik wel in dat dat gewoon in mij zit en dat het eigenlijk een sterkte is, maar dat ik wel moet leren om bepaalde dingen meer te relativeren zodat ik die gevoelens wat kan kanaliseren. Oordelen en waarneming waren bij mij in evenwicht, maar persoonlijk vind ik dat ik iets meer naar oordelen nijg. Om dan op een ander moment weer te beginnen twijfelen en te denken dat het misschien toch wel waarnemen is. 😉

De 3 dingen waar ik blijkbaar het meeste belang aan hecht in een job zijn sociale contacten, autonomie en zekerheid. Ik moest elk een score op 10 geven over mijn huidige werksituatie en gaf ze een 6, een 2 en een 5. Toen kreeg ik als reactie dat als je tevreden bent in je job, je je belangrijkste pijlers minstens een 7 moest kunnen geven. Oeps!

Wat ook erg naar voren komt in de loopbaanbegeleiding is dat ik over mij heen laat lopen. Zo wil ik al heel lang niet meer alle zaterdagen werken maar geef ik dat niet aan aan mijn bazen. En ook altijd de late doen steekt mij al langer tegen maar zeg ik niet. Dat zou te maken hebben met het feit dat ik te veel rekening hou met de gevoelens van een ander (in dit geval dus mijn bazen). Van de begeleidster moet ik dan ook binnenkort waarschijnlijk eens het gesprek aangaan met mijn bazen. Maar de voorbije week heb ik daar veel over nagedacht. En toen realiseerde ik mij dat als ik van die zaterdagen af wil, ik weken ga hebben met 4 dagen waarin ik 38 uren moet werken en dus dagen van bijna 10 u. Vermits mijn job fysiek zwaar is en sowieso de zwaarste taken op mijn schouders komen, zie ik dat eigenlijk niet zitten. Daarom wil ik even afwachten wat er uit de bus komt bij de loopbaanbegeleiding en eventueel een tijdelijke job gaan zoeken die ik kan combineren met een studie. Want dat er gaat gestudeerd moeten worden is wel al heel erg duidelijk. Hoe ik dat laatste moet klaren weet ik nog niet, maar ik weet wel dat ik er voor wil gaan.

 

685 Tita en een kort overzichtje

Even in het kort wat me is bijgebleven van de voorbije weken. Vooral leuke dingen gelukkig.

* Ik ging naar een leuk concertje van leerlingen van de muziekschool waar ik zelf les volg en vrijwilliger ben. Er speelde een meisje van een jaar of 10 zo mooi op haar dwarsfluit dat het bij mij toch weer begon te kriebelen om de mijne weer eens ter hand te nemen. Maar voorlopig is het bij dat kriebelen gebleven.

* Ik ging op bezoek bij mijn metekindje! Zo’n schattig en mooi ventje! Ik ben er uiteraard weer helemaal voor gesmolten en kan niet wachten om hem weer te zien op zijn doopsel.

* Ik hield een bijbabbelavondje met J. At his place want hij had geen babysit. Hij zette mooie muziek op, we spraken over onze werkgerelateerde dilemma’s, vakanties,…

* Ik ging nog eens naar de loopbaanbegeleiding en herkende weer zoveel. Hoewel mij nog lang niet alles duidelijk is, vind ik het wel heel verhelderend. Maar ik blog daar nog wel eens over.

* Ik had eindelijk de eerste zangles van dit jaar. Na 2 maanden proberen om iets af te spreken is het dan toch gelukt. En het deed ongelooflijk deugd om terug de uiterste regionen van mijn stem af te tasten. Overlaatst heb ik trouwens tijdens mijn pianoles een keertje moeten zingen van mijn pianoleraar. Sterven dat ik deed. Maar ik ben wel heel blij dat ik het gedaan heb al is het alleen om weer eens over die drempel van het “niet durven” heen te stappen. En ik kreeg het compliment dat ik een mooie stem heb.

* Ondertussen kregen mijn bazen ook een kleinkind. En dat versoepelde de sfeer wat op het werk. Maar de voorbije week heb ik ook veel lopen nadenken en een beslissing genomen.

684 Tita en nieuw internet

De Paps plande effe een internetoverstap die iets meer voeten in de aarde had dan gepland. Een paar dagen geen internet dus. En toen dat er eindelijk was, was er nog geen wireless-verbinding. Ondertussen is dat allemaal geregeld. Buiten nog wat draden die met tape tegen de muur kleven en zo. Er kwam namelijk zelfs breken aan te pas. Volgens mij niet te snel voor herhaling vatbaar.

Maar! Ik heb nu een veel, veel, veel betere internetverbinding dan voorheen. Zowel op mijn laptopje als op de tablet. Niks meer filmpjes in 101 stukjes zien, niet uren proberen om in mijn mailbox te geraken. Jeuj!

Ik geef toe dat het internet al wel langer dan een paar dagen is hersteld. Maar ik was zooooo moe dat ik mezelf even een mini-blog-break cadeau deed.

682 Tita en vraag 2 van het postkaartproject

Februari. Die maand van de commerciële 14e. Ze slagen je al een paar weken rond je oren met hartjes, cadeautjes,… Alsof je er nog niet genoeg hebt gehad met Kerst of Nieuwjaar. En moet je je lief niet gewoon elke dag graag zien?

Ik heb er gelukkig niet zo’n last van, zo single zijnde. Hoewel ik er soms misschien toch wel eens last van zou willen hebben als ik heel eerlijk ben. Maar ik doe toch liever klef en lief op andere momenten.

Carrie zei mij enkele maanden geleden: “Gij zijt echt niet romantisch.” Ik zweer u dat ik dat wel ben. Met de juiste man in de juiste context. Alleen is er van die man en die context dus nog geen sprake.

En vermits ik dus heel alleen en zielig (ge gelooft het bijna, hè) Valentijn MOET vieren (ah ja, de commercie verplicht je wel) ben ik wel eens benieuwd hoe jullie mij zouden verrassen. Wie de origineelste/liefste/grappigste verrassing bedenkt, wint deze maand een postkaartje.

Tijd krijgen jullie t.e.m. 14 februari (wat hadden jullie gedacht?) om 0.00 u.