702 Tita en The Day of Happiness

Van deze link werd ik gisteren toch echt wel instant gelukkig.

O, en ook van het feit dat ik jongleerde met 2 broden maar ze niet kon vangen. De ene belandde dan ook in de vuilbak en ik ben zo vrij geweest om het er weer uit te halen, te snijden en aan de klant te geven. Terwijl die er gewoon op stond te kijken. Tja, wat moest ik anders?

En nog redenen om gelukkig te zijn:

– kunnen fietsen zonder jas omdat het zo’n heerlijk weer was
– eindelijk mijn route richting de pianoles met 5 minuten kunnen inkorten omdat het eindelijk nog licht is op dat uur en ik daardoor de kortere route door het bos kan nemen
– fijne muziek op mijn mp3-speler zetten
– goede cd’s en boeken in de bibliotheek vinden
– een kleedje dragen
– paaseitjes smullen
– lekker avondeten: beuling met appelmoes en gebakken patatjes
– een goodhairday
– …

701 Tita en via via

Ik weet niet meer hoe het kwam, maar plots was ik dit weekend naar een concert van Emeli Sandé aan het luisteren in The Royal Albert Hall in Londen. Nee, ik zat niet in Londen. Ik zat thuis. Maar dat concert staat gewoon op youtube. Net zoals andere goede concerten trouwens. Dat van Adele in The Royal Albert Hall is bijvoorbeeld ook een aanrader. Maar soit, we raken van de weg.

Dus ik zat naar dat concert van Emeli Sandé te luisteren. Geen idee hoe dat kwam, want ik ben geen echte fan van haar. Ik vind haar stem wel fantastisch, net als haar uitstraling, maar ik vind dat er andere liedjes beter bij haar stem zouden passen. Maar buiten haar fantastische stem doet ze me ook gewoon ongelooflijk aan Stockholm denken, want haar “Next to me” speelde echt quasi in elke winkel toen ik door mijn favoriete stad liep. Van daar dus dat er toch een beetje liefde is tussen ons 2. Allé, nu zit ik weer in Stockholm. Dat was ook niet echt de bedoeling.

Enfin, ik zat dus naar dat concert te luisteren. En toen ging ze een cover zingen van een nummer van Nina Simone. Ja, ik had daar al van gehoord. Ik kom niet van de één of andere planeet vallen. Maar toegegeven: ik kon eigenlijk geen enkel nummer van haar opnoemen. Dus ik was wel nieuwsgierig naar dat nummer. En de Emeli Sandé-versie was echt mooi. En toen besloot ik het originele nummer toch ook maar eens op te zoeken en even later was ik compleet weg van de stem van Nina Simone.

De rest van de avond luisterde ik naar liedjes van Nina Simone (“Sinnerman” is trouwens ook een geweldig nummer!). En ik zocht haar op op wikipedia. Maar dat had ik misschien beter niet gedaan want Miss Simone bleek niet zo’n gemakkelijke dame te zijn. En toen ik de volgende dag ook nog een concert probeerde te beluisteren (ja, ik schrijf bewust “probeerde”) van haar in Montreux, kwam ik zelf tot die conclusie. Ik vind haar niet sympathiek, maar zingen dat kon ze!

700 Tita en Vaderdag 2014

“Ook al heb ik je ‘t nog nooit verteld
en al liet ik het nooit merken:
in mijn hart ben je mijn held…
Neem jij nu maar de tijd om dit heldhaftig te verwerken!”

Dat schreef ik dit jaar op mijn kaartje voor de Paps. En ik zette het bij een grote pot choco waarvan ik het ticket had vervangen door een gekleurd papiertje met daarop “Een CHOCOtoffe vaderdag”.

Girls and their daddy’s…

699 Tita en creepy

Vorige week zondag had ik nog eens afgesproken met vriendin E., één van mijn langstlopende vriendschappen (sinds het 2e middelbaar). Er is een tijd geweest dat we elkaar nog maar 1 keer per jaar zagen, maar sinds enkele jaren proberen we elkaar toch vaker te zien. Zo weten we weer wat er in elkaars leven speelt.

We hadden afgesproken in ‘t Stad oftewel Antwerpen. Eerst gingen we een hapje eten om bij te praten over haar zwangerschap en daarna wilden we nog even naar een winkeltje. Toen we over de Groenplaats liepen, vlakbij de kathedraal, werden we aangesproken door een oudere, verzorgd uitziende man van een jaar of 70. Of hij iets mocht vragen. In zo’n situatie ga ik altijd heel erg op mijn gevoel af en ik besloot hem te negeren en door te lopen. Maar hij vroeg het nog eens. En vriendin E. is nogal een sociale madame en ging er op in.

Hij vroeg onze namen, maakte een grapje over de mijne (het befaamde grapje dat ik al van kleins af aan moet horen, mijn echte naam is er namelijk eentje uit een bekend duo), en vroeg of ze soms wat kleingeld voor hem had, maar dat had ze niet. En ik antwoordde dat ik ook geen had. Toen ging hij heel dicht bij haar staan en nam haar bij haar armen vast en zei dat als zij zou meedoen aan de Missverkiezingen, hij zeker op haar zou stemmen. Zij lachte er wat ongemakkelijk om en bij mij sloegen de alarmklokken in mijn hoofd op hol. Vooral toen hij zei dat ik er ook wel mocht wezen. En toen nam hij afscheid door E. een handkus te geven en kwam hij heel dicht bij mij staan en drukte zijn neus op mijn wang. Wij zijn daarna heel snel doorgewandeld.

We stapten een leuk boekenwinkeltje binnen, keken daar wat rond en gingen toen naar het winkeltje waar we eigenlijk naar op weg waren. Komen we daar aan en komt hij daar toch ook niet aan zeker! Onmiddellijk probeerde hij E. weer aan te spreken en zei dat ze de 3e keer wel moest trakteren natuurlijk. Maar E. zei heel duidelijk dat ze niet wou dat hij zo dicht kwam en spurtte zo snel mogelijk het winkeltje binnen en ik er achter aan.

Wij zijn daar de rest van de middag niet goed van geweest en hebben ons afgevraagd hoe dat wel niet moet zijn als je maar een meisje van 16 bent.

698 Tita en een beetje zenuwachtig

Volgende week Zondag is het D-day voor het metekind. Dan wordt hij gedoopt. En ik word stilaan een beetje zenuwachtig. Ondanks dat ik weet dat het allemaal wel in orde zal komen.

Voor de geboorte had mijn nicht laten weten dat ze een beetje inbreng (al dan niet creatief) verwachtte voor de doop. Dus een week of 3 geleden mailde ik haar eens omdat ik maar niets hoorde. Ze had nog geen tijd gehad om zich er mee bezig te houden, maar vroeg of ik wat tekstjes wou zoeken. Dus dook ik op het wereldwijde web (waarop overigens weinig doopteksten waren te vinden, net alsof er totaal geen kindjes meer worden gedoopt) en in mijn persoonlijke computermappen (want in mijn puberteit was ik heel erg bezig met mooie tekstjes) en stuurde haar een tekst of 4 op die ik wel toepasselijk vond. Vorige week kwam er dan een mailtje om te zeggen dat ze heel blij waren met de teksten en er 2 van zouden gaan gebruiken en dat ik nog een mailtje mocht verwachten met een voorbeeld van het doopboekje zodat ik het eens kon keuren. Ondertussen heb ik de preview al te zien gekregen en ze hebben echt heel mooie teksten gekozen. Het is trouwens ongelooflijk fijn om zo betrokken te worden bij het in elkaar steken van die doopviering.

Ik had me verwacht aan de vraag om iets voor te lezen tijdens de doop. Uiteindelijk hoort daar toch een soort van doopbelofte bij, niet? Dus toen 2 weken geleden die vraag kwam, antwoordde ik uiteraard bevestigend. Zo 1 tekstje voorlezen kan ik wel aan. Hoewel ik het echt verschrikkelijk vind om daar vooraan in de kerk te moeten gaan staan en dat iedereen naar je kijkt terwijl je voorleest. Pure horror! Maar toen kwam dus de preview van het doopboekje en moest ik even slikken. De mama en papa vinden blijkbaar de peter en meter heel belangrijk in het hele verhaal en hebben ervoor gekozen om zelf een groot deel voor te lezen en de rest te laten voorlezen door de peter en meter. Kortom: ik moet dus 3 keer gaan voorlezen en ik vind dat een klein beetje sterven. Vooral omdat ik moet beginnen met een lange tekst: het verhaal. Daarna volgt nog een doopbelofte (die mijn nicht in mijn naam heeft geschreven, maar die heel mooi is en waar ik volledig achter sta) en een geloofsbelijdenis (ik ga het woord “Jezus” luidop uitspreken in een kerk, de Lieve Bomma zou zo ongelooflijk trots zijn geweest op mij 😉 ).

Ik zit hier dus al te oefenen op mijn teksten. Rustig praten. Rekening houden met komma’s en punten. De tijd nemen om adem te halen. En vooral: kalm blijven. Pffft! Zenuwachtig! En we hebben nog een week te gaan.

697 Tita en een stommiteit

Ik moest gisteren even langs de vakbond. Maar dat kantoor ligt in een buurgemeente op ongeveer een klein uurtje fietsen van mijn huis. Met dat mooie weer geen probleem dus.

Vermits ik waarschijnlijk nogal vroeg zou arriveren en ik een hekel heb aan wachten, nam ik een boek mee. Toen ik daar al lezend stond te wachten, kwam er een oudere Hollander naast mij staan die vroeg: “Oei, is het zo erg, meid?” Ik stond namelijk te lezen in “Het succes van slechte seks” van Dirk Draulans. Een boek dat inderdaad over seks gaat, maar uitgelegd aan de hand van de Evolutietheorie van Charles Darwin. Geen zelfhulpboek of zo, dus. Maar ik heb wel geleerd dat ik dus moet uitkijken welk soort boek ik meeneem als ik in een wachtzaal ga zitten.

696 Tita en vraag 3 van het postkaartproject

Ik ben gek op dieren. Ik kan uren kijken naar dierenprogramma’s zoals “Dieren in nesten” en de herhalingen van de herhalingen daarvan. Je doet me ook geen groter plezier dan me een hele dag te laten rondlopen in de Zoo van Antwerpen of Planckendael. En nu er pandaberen zitten in Pairi Daiza staat die dierentuin ook op mijn verlanglijstje. Net zoals iedereen heb ik ook mijn lievelingsdieren.

Als klein meisje was ik net als vele meisjes gek op paarden. Paardrijlessen heb ik nooit mogen volgen, maar ik heb er wel van gedroomd. En ooit heb ik wel een paar keertjes op de rug van een paard gezeten, maar ik kreeg er eigenlijk alleen last van hoogtevrees op. Ik vind het nog altijd prachtige dieren, maar de grote liefde ervoor is al lang over.

Later had ik ook een dolfijnenperiode, maar die was eerder van korte duur.

Eigenlijk deel ikzelf mijn dierenliefde op in de liefde voor “wilde dieren” en de liefde voor “huisdieren”. En binnen die 2 categorieën heb ik een paar favorieten.

Bij de “wilde dieren” ben ik al jaren verliefd op de olifant. Het begon ooit met de 1e film die ik in de cinema zag: Jungle Book. Toen werd ik helemaal stapel op dat kleine olifantje achteraan in de olifantenoptocht van Kolonel Hatti. En sindsdien is de olifant dus mijn “grote vriend”. Ik hou echt van hun logge bewegingen, van hun prachtige ogen, hun deugnieterij en eigenwijze karakters. Maar ook en vooral ben ik geraakt door het feit dat olifanten ook rouwen om hun overledenen. Eigenlijk zijn het geen lieverdjes en heel gevaarlijke dieren, maar ik vind ze echt prachtig.

Sinds enkele jaren heb ik er een “kleine” wilde favoriet bij. De stokstaartjes. Supergrappige kleine beestjes waar ik uren naar kan kijken.

Qua “huisdieren” is mijn favoriete dier nog nooit van haar troon verstoten. Ik ben absoluut een kattenmens. Ik hou van haar souplesse, van haar eigenwijsheid, haar speelsheid, haar knuffelgehalte,… Ik heb ooit ook wel eens een hondenperiode gehad, maar ondanks dat ik dat best lieve beesten vind gaat de liefde niet verder dan dat. Konijntjes zijn trouwens mijn absolute nummer 2: gewoonweg TE schattig.

Ik ben wel eens benieuwd naar jullie lievelingsdieren. En naar waarom jullie ze zo leuk vinden. Of er een verhaaltje aan vasthangt. Enzovoort. Het verhaal dat mij het meeste aanspreekt, verdient een postkaartje. Meedoen kan tot en met 23 maart om 0.00 u.

De vorige winnaar van mijn postkaartjesproject was trouwens Carrie. Ik had dit nog niet vermeld omdat ik haar compleet wou verrassen met het kaartje in haar brievenbus. En dat is gelukt!