801 Tita en een metekinddagje

De voorbije maandag reserveerde ik voor mijn favoriete jongetje. Hij is nu 7,5 maand, heeft 2 schattige tandjes onderaan, rolt om en kruipt, doet pogingen om zich recht te trekken op zijn knietjes en zit geen seconde stil. Het is overduidelijk een deugniet, maar dat heeft hij van geen vreemden (zijn mama was kampioen in deugnieterij als kind). En hij schenkt je de allerliefste en guitigste lachjes. Het gaat nog moeilijk worden om daar ooit boos op te zijn. Maar gelukkig heb ik als meter geen opvoedende rol.

Ik trok een hele dag voor hem uit omdat ik hem niet vaak zie (we proberen elkaar 1 keer per maand te zien maar dat lukt niet altijd wegens drukke agenda’s, de afstand Gent-Antwerpen en het openbaar vervoer) en merk dat hij mij daardoor eigenlijk niet kent. Hij weent eigenlijk altijd als ze hem aan mij geven. Dus bedacht ik dat als ik lang op bezoek ging hij misschien aan mij zou wennen en hij het na een aantal uurtjes niet erg meer zou vinden om door mij gepakt te worden.

Het was mijn tante haar vaste oppasdag op haar kleinkind en zoals ik al eens vermeldde claimt ze haar kleinzoon nogal. Maar ze vond het wel leuk dat ik kwam. Ze gaf hem ook wel een paar keer aan mij, maar gelukkig voor haar wou hij telkens weer terug naar haar. Tussen de middag kreeg hij patatjes. Tussendoor ging zij eventjes iets pakken en jengelde ons patatje al om een volgend hapje. Vermits ik wel gewoon ben om kindjes eten te geven, gaf ik hem alvast de volgende hapjes. Maar toen tante terug kwam zitten zei ze dat ze het terug zou overnemen want dat hij niet gewoon was om van iemand anders eten te krijgen. En ze zei dat hij wat afgeleid werd en daarom trok ze hem dichter naar haar toe en dus verder van mij weg.

Gelukkig zit mijn nicht helemaal anders in elkaar. Zij kwam vroeger thuis van haar werk en toen het tijd was voor zijn fruitpap begon zij die te maken. Tante zette ondertussen Kleine J. al in zijn stoeltje klaar en ik ging bij hem aan tafel zitten. Toen de fruitpap klaar was zette zijn mama het kommetje fruitpap op tafel en zei tegen hem: “Kijk eens wie jou fruitpap gaat geven. Jouw meter!” Daarop had mijn tante natuurlijk niets meer in te brengen en zij en mijn nicht zijn samen aan de afwas begonnen. Hij heeft zonder problemen 2/3e van dat potje leeggegeten tot zowel zijn mama als zijn oma even naar boven verdwenen. Toen begon hij te wenen en wou hij niet meer verder eten. En nee, zelfs zijn oma en zijn mama mochten hem geen fruitpap meer geven.

Tante is dan op een gegeven moment naar huis gegaan. Nicht en ik hebben nog wat bijgebabbeld en toen kwam de papa thuis en werd er besloten dat we nog iets zouden gaan eten. Eerst moest Kleine J. nog verschoond worden en daarbij gebeurde een accidentje: de eerste buil is een feit. Maar het viel nog mee en algauw waren we op weg naar een restaurantje in de buurt.

Daar werd er lekker gegeten en toen mijn nicht haar bord leeg had, nam ze Kleine J. uit zijn buggy omdat hij het beu was om daar in te zitten. Ikzelf had bijna mijn eten op en Kleine J. vond blijkbaar dat het genoeg was want hij ging rechtstaan op nicht haar schoot en begon aan mijn schouder te trekken en mij de liefste lachjes toe te werpen. Hij klouterde eigenlijk bijna uit zichzelf op mijn schoot. Ik heb dan maar gauw mijn laatste hap in mijn mond gepropt en hem overgenomen van zijn mama. En toen heeft hij wel 10 minuten op mijn schoot gezeten, gestaan, gelegen en gesprongen. Zei ik al dat hij niet goed kan stilzitten? 😉 Op het einde werd hij moe en nestelde hij zich met zijn zachte en lekker geurende babylijfje in mijn armen. Zalig!

Even later zat het metekind-dagje erop. Ik moest nog met de trein naar huis en hij moest stilaan zijn bedje in. Het was echt genieten en ik hoop dat het er gauw nog eens van komt, zo’n date met mijn metekind.

Advertenties

5 thoughts on “801 Tita en een metekinddagje

  1. Zo leuk, een metekindje hebben, ben ik een ietsiepietsie jaloers op. 😉 Mijn kids hebben me nu al verteld dat ik bij hun kinderen geen meter zal zijn! Damn. Maar soit, fijn dat jij er van kan genieten, en ik verschiet dat de kleine dreumes al over de zeven maand is!

  2. Wat klinkt dit heerlijk 🙂 Ik vind het jammer dat mijn soort mete kindje ook zo ver weg woont (300 km verderop) want idd als je even kan knuffelen met zo een mini mensje is dat heerlijk 🙂

  3. Dat is volgens mij echt een dagje geweest om in te kaderen en te koesteren. Probeer toch maar regelmatig eens tot bij het bazeke te gaan want ze worden zo snel groot…

  4. Eerlijk als een vriendin (of nicht maar dat zal nooit gebeuren) mij als meter zou vragen, ik zou ‘nee’ zeggen. Ik heb niks voeling met kinderen. Maar dat wist je natuurlijk al. Ik ben blij dat jij zo kan genieten van jullie quality time, alleen jammer van de tante haar bezitterig gedrag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s