857 Tita en een liedje

Dit liedje kent echt iedereen.

En ja, ik lijk op mijn papa. Qua uiterlijk. Maar ook qua bepaalde karaktertrekken. Met sommige ben ik blij, met sommige iets minder. Maar hij blijft mijn papa natuurlijk.

Maar het is niet daarom dat ik dit liedje hier post. Er hangt namelijk een anekdote aan vast. Eentje die eigenlijk niet zo veel met mijn papa te maken heeft. En ergens waarschijnlijk ook weer wel.

In het 5e middelbaar zaten we met 12 meisjes en 3 jongens in de klas. Op een dag hadden we les Nederlands en was dit liedje het onderwerp van de les. We zouden het gaan bespreken. Maar eerst zette de lerares het nummer op. Het werd muisstil. Maar dat duurde niet lang. Want plots begon er een eerste meisje te snikken, even later een tweede en het duurde niet lang of alle meisjes waren aan het wenen. Nog voor het einde van het nummer heeft de leerkracht het liedje afgezet. De jongens wisten niet wat er gebeurde. De lerares probeerde ons te troosten, maar dat lukte niet. Ze vroeg ons waarom we weenden. Maar niemand kon daar eigenlijk echt een antwoord op geven. Omdat we maar niet stopten met wenen heeft ze ons allemaal naar buiten gestuurd om even een frisse neus te gaan halen.

Uiteindelijk zijn we wel gekalmeerd. Tegen het begin van het volgende lesuur. Maar de leerkracht in kwestie heeft ons nooit meer die les durven geven. En het verhaal is door de hele school gegaan dat in die ene klas alle meisjes moesten wenen.

Advertenties

6 thoughts on “857 Tita en een liedje

  1. Weet je op welk liedje ik altijd moest bleiten. ” pappie loop toch niet zo snel” over een vader die het huis verliet. Ik krijg nog steeds kippevel als ik er ook maar aan denk. Maar Stef Bos en papa, ik kan erin komen dat dit ook bleitmaterie is.

  2. Ik denk dat meisjes gewoon erg gevoelig zijn. Als een kind begint te huilen, steekt dat makkelijk een volgend kind aan – bij kinderen komen emoties veel meer ongefilterd binnen dan bij volwassenen (die geleerd hebben een muur rond zich op te trekken als filter). En jongens, tja, dat is een ras apart 🙂

  3. Ok, ik dacht dus eerst aan een einde waar één van de meisjes de week ervoor haar grootvader of dergelijke had verloren. Ik zou dus net zoals je klasgenoten ook niet weten wat er gebeurde. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s