885 Tita en een quote

exactly.

Al heel mijn leven heb ik het gevoel een beetje uit de boot te vallen. Ik had het er deze week nog met de Mams over. Als kind en als puber was ik nooit het haantje de voorste uit de klas. Nooit degene met de grote mond. Ik hield me altijd stilletjes op de achtergrond en zei niet veel. Maar ik had wel een eigen mening. Alleen liep ik die niet in het rond te bazuinen. En ik was geen meelopertje. Uiteraard wel met bepaalde kleine dingen zoals hypes als vriendenbandjes en zo. Maar niet als het op serieuze dingen ging. Ging bijvoorbeeld een hele groep iemand pesten of uitsluiten dan deed ik gewoon niet mee. Ook al vond ik de persoon in kwestie ook niet leuk. Maar door mij zo op te stellen stond ik wel vaak buiten de groep en werd ik gepest.

Ik heb me wel vaak alleen gevoeld tijdens mijn schoolcarrière. Door het pesten kroop ik ook een beetje in mijn schelp. Maar achteraf ben ik wel zeker dat het me sterker heeft gemaakt. En toch heeft het nog altijd veel invloed. Ik val niet graag op en sta niet graag in de belangstelling. Ik ben eigenlijk best graag een grijze muis tussen de andere grijze muizen. Ik heb niet graag dat mensen naar mij kijken. Om dezelfde reden heb ik ook niet graag dat er foto’s van mij worden getrokken. Ik voel mij dan, vooral op uiterlijk vlak, enorm bekritiseerd. En mensen beweren wel dat dat niet zo is. Maar ik doe het zelf, mensen bekijken en bekritiseren. Dus waarom zouden anderen het niet doen? Eigenlijk kan ik het hen zelfs niet kwalijk nemen.

Aan de andere kant wil ik heel graag uniek zijn. Ik steek mezelf ook niet echt weg, denk ik. Of alleszins heb ik dat compliment eens gekregen van de man van een vriendin: dat ik mijn vormen niet weg steek en gewoon vrolijk felle kleuren draag in plaats van mij in zwart te hullen. Dat compliment is wel blijven hangen en sindsdien trek ik er mij op kledinggebied al heel wat minder van aan. Ik heb witte benen. So what? Zwart slankt af, maar ik draag liever kleurtjes. So what? Maar daardoor val ik wel ietsje meer op. En dan zijn we weer bij mijn angst.

Ik moet het leren van mij afzetten. Of vooral: ik WIL leren het van mij af te zetten. Ik ben ik. En eigenlijk zou het helemaal niet om mijn uiterlijk mogen draaien. En het erge is dat ik wel weet dat ik een persoonlijkheid heb en dat die er best mag zijn. Maar dat ik die niet altijd naar buiten laat komen.

Werk aan de winkel dus. Herkenbaar?

Advertenties

13 thoughts on “885 Tita en een quote

  1. Herkenbaar? Ja heel erg, een jaar of 10 geleden was echt net als jij. Doodsbang op te vallen, anders te zijn omdat ik idd tijdens mijn schooltijd zoveel gepest werd. Ik verafschuwde mijzelf, vond mij zo een onaantrekkelijk mens. Maar weet je Tita er is iets veranderd. Door verschillende momenten waar ineens bleek hoe mensen over mij denken, door bewust alles aan mijzelf te noemen wat ik WEL mooi vind. En als laatste blij te zijn dat ik juist anders ben. Jouw quote, hij is zo waar. Zou je het willen? Opgaan in de meute, iemand die niemand onthoudt? Ik heb je nu 1 keer ontmoet en wanneer je je onzekerheid laat vallen heb je zo een mooie open uitstraling, dat zijn dingen die mensen bij blijven. Geloof in jezelf lieve schat want je mag er echt zijn! Xxx

  2. Heel herkenbaar Tita, ik werd ook gepest, bla bla, was ook een grijs eendje bla bla. Ik ben nooit een knappe meid geweest, had nooit hippe kleren! Maar toen ik drie jaar geleden die make over mocht doen voor Karaat, heeft dat mijn zelfbeeld totaal veranderd. En ik heb daar eerlijk gezegd meer zelfvertrouwen door gekregen. Maar ik vind het fantastisch dat je gewoon jezelf bent, en dat straal je ook uit. En uitstraling is nu eenmaal het belangrijkste, Je hebt Charisma Tita, en je bent best mooi , moest ik je tegenkomen op straat en ik ken je niet, ik zou zeggen daar loopt een zelfverzekerde vrouw!

    • Bij mij zit er ook zo’n 20 kilo te veel aan, hoor. En ik ben niet zwanger. Maar ik heb wel geleerd dat ik me niet moet wegsteken ondanks die kilo’s. Maar er zijn nog altijd veel momenten dat ik mij onzeker voel door die kilo’s en eigenlijk liefst wel een grijze muis zou zijn.

  3. Pingback: De denker. | bentenge

  4. Ook Carrie is gepest geweest, maar heb dat juk van me afgegooid,…….en ondanks het feit dat kleur niet echt aan mij besteed is, denk ik niet dat ik een grijze muis ben :-), maar ook niet de vamp waar iedereen zich naar omdraait,..maar hoe ouder ik word, hoe beter ik me voel in mijn vel,…..en daar ben ik oprecht dankbaar voor!!

  5. Goed dat je hier zo bewust mee bezig bent. Houdt in dat je een bepaald proces bent gestart. Ik herken mij eerlijk gezegd niet heel erg in jouw verhaal, opgaan in de menigte is iets wat ik echt niet wil, en nooit trouwens. Ik ga altijd voor het effect, dat als ik binnenkom, iedereen zijn hoofd moet draaien. Dan doe ik door kleding maar ook door stem en met veel bombarie binnenkomen 🙂

  6. Herkenbaar!!!! En toch heb ik me ook altijd tegen de grijze stroom willen afzetten, door felle kleuren te dragen, ook al als tiener: mijn favoriete broek was knalrood… 🙂 Tegelijk wilde ik soms niet liever dan één worden met het decor. Ingewikkeld he. Maar eenmaal ik begon te werken (eerst als pinguïn dus droeg iedereen hetzelfde), is die onzekerheid wat weggeëbd, en met ouder te worden trek ik me ook niks meer aan van wat anderen wel niet denken… Behalve vandaag omdat mijn jurkje gekrompen is en echt wel te kort is, ik heb het gevoel dat iedereen naar me kijkt 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s