896 Tita en een flashback

Ik nodig jullie uit om even mee in mijn teletijdmachine te stappen en mee terug te vliegen naar zo’n 12 jaar geleden. Ik stelde hem in op een voor jullie misschien willekeurige dag, maar voor mij was hij toch een klein beetje belangrijk. En er zitten veel herinneringen aan verbonden. En eerlijk gezegd niet enkel positieve.

De dag waarin we terecht komen is de dag waarop ik met mijn jaargenoten onze laatste 100 dagen in het middelbaar vierde. Oftewel Chrysostomos. Een dag die een groot feest behoorde te zijn.

Maar ik moet toegeven dat het dat eigenlijk niet echt was. Het team dat was uitgekozen om de hele dag in elkaar te steken, had namelijk niet zo veel moeite gedaan. En bovendien was ik nogal een buitenbeentje. Ik was geen haantje de voorste, niet het mooiste meisje van de klas. Ik was ook geen pester, werd zelf gepest. Ik kwam niet loeihard uit voor mijn mening. Maar die had ik wel. En ik had principes. Ging de hele klas iemand pesten, dan deed ik niet mee want ik stond daar niet achter. Vond de hele klas iets belachelijk en ik niet dan was dat maar zo. Ja, dat zal mee de oorzaak zijn geweest van de pesterijen die ik moest ondergaan. Maar achteraf ben ik er best trots op dat ik mij aan die principes heb gehouden. Maar wat ik dus wou zeggen: ook op Chrystostomos hoorde ik er niet echt bij.

Het thema van onze laatste 100 dagen was High School. De meisjes kwamen dan ook in korte rokjes met panty’s, witte blouses, een plastron, hun haren liefst in 2 vlechten en kilo’s mascara op hun wimpers. Zoiets als in dit “Baby one more time”-filmpje van Britney Spears, maar dan wat braver (blote navels waren not done natuurlijk). Die dag leverde mij dat nog een soort van “compliment” op van een paar leerkrachten. Die vonden namelijk dat ik er net als een popje uitzag. Echt wat je wil horen als je 19 bent.

Die ochtend spoten we traditioneel met spuitbussen kleurtjes in de andere leerlingen hun haren. We zaten de hele dag in de zaal van de school waar we in principe onze show moesten inoefenen, maar die hadden we eigenlijk niet echt dus hingen we maar wat rond. Er werd pizza gegeten. En de show was een flop. Gelukkig moest ik er zelf niet aan meewerken zodat het toch wat minder beschamend was.

Ik had me Chrysostomos toch wel lichtjes anders voorgesteld.

 

Advertenties

9 thoughts on “896 Tita en een flashback

  1. Oei, jammer dat het tegenviel! In mijn 100 dagen waren we allemaal militairen die gingen defilleren in t stad Brugge. Vele toeristen namen foto’s van ons. Hilarisch eigenlijk. S morgens werden we wakker getrompetteerd door onze eigenste directeur, die daar allemaal graag aan meewerkte. Mensen bespuiten met kleur en zo was dan nog uit den boze en eerlijk, ik vind er nog steeds niets aan het kleurspuiten. Ik heb wel bovenop een fllipperkast staan zingen, k zal wel zat geweest zijn, want ik dans nooit! Maar in een kostuum, als je een rolletje speelt, drf ik ineens veel meer.

  2. Britney, dat is iets aparts. En de 100 dagen, tja, ik zag onlangs nog eens wat foto’s terug. Niet om aan te zien, en bovendien liijk ik op de foto’s altijd wat uit de “actie” te staan…. hoe zou dat nu toch komen ?

  3. Ik kan me precies niet zoveel meer herinneren van Chrysostomos… Is ook al 24 jaar geleden, we begonnen met een kroegentocht om 8u ’s morgens (ijskoud, dat weet ik nog wel!) en ergens in een restaurant eten, er staat me nog iets bij van het doolhof dat we gemaakt hadden aan de ingang van de school, zo’n beetje spookhuis-stijl, en een fuif waar ik niks aan vond omdat ik toen nog geen alcohol dronk en de rest van mijn klas duidelijk wel 🙂 Op zich was het wel leuk, beetje chaos, maar we zaten op een kunstschool, dus theater maken en rare toestanden op school was voor ons eigenlijk niks bijzonders…

  4. Mijn dochter heeft dit schooljaar haar “100 dagen”…..ze kijkt er niet naar uit. Vind ik jammer, maar ze is net zoals ik hier lees van jou ook een buitenbeentje, wordt niet echt aanvaard, dingen die haar interesseren zitten ver uit het interessegebied van haar leeftijdsgenoten en de mening die ze heeft gaat meestal ver boven de pet van haar klasgenoten terwijl de leerkrachten haar top vinden.
    Toen ze het me deze week zei dat ze echt niet uitkijkt naar die 100 dagen brak mijn moederhart wel een beetje…en dan lees ik dit…ze is/was dus niet alleen zonder waaw-gevoel over die “dag”.

  5. Weet je hoe sterk het eigenlijk is dat je gewoon vast gehouden hebt aan je eigen principes? Ik denk dat de reden voor een hoop pesterijen is dat de groep geen vat op je krijgt en daardoor je erbuiten probeert te zetten. Triest maar waar, ik weet er zelf alles van…..

  6. Nu ben ik ongelofelijk benieuwd naar een foto van jou in dat High School
    pakje, een Throw Back Thursday op Instagram? Haha. Bij ons was er geen
    show, wel gekleurd haar (maar dat had ik altijd in ’t weekend die
    periode), een trip naar de cinema (Gaumont) in A’pen en veel drank
    herinner ik me nog. :p

  7. Die van mij trok ook op niet veel. ’t Was geloof ik met als thema the eighties, met bijbehorende muziek en kleren. We moesten ook optreden maar ik zou begot niet meer weten wat we gedaan hebben. Uit mijn geheugen gebannen 🙂 🙂
    Het is goed dat je altijd jezelf bent gebleven… en niet zomaar meeliep met de rest. Dat siert je!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s