1137 Tita en zwembadangst

Ik ben absoluut geen waterrat. Integendeel! Het heeft lang geduurd voor ik eindelijk leerde zwemmen. Of eerder voordat ik durfde zwemmen.

Mijn ouders hebben van alles geprobeerd: zwemlessen in een zwemclub, zwemlessen van een privé-juf, zelf met mij gaan zwemmen,… Uiteindelijk heeft een kordate nonkel het op zich genomen om mij te leren zwemmen en dat is uiteindelijk gelukt. Maar toen was ik al 10 jaar.

Op school hadden we wekelijks zwemles dus tot ik naar het middelbaar ging, zwom ik wekelijks. Daarna praktisch niet meer. Enkel heel sporadisch op reis in een riviertje of meertje. Daar was ik blijkbaar ook minder bang. Maar in een zwembad ben ik nog altijd bang.

Een paar weken geleden maakte ik op een avond een wandeling met Lief door het park in zijn gemeente. Dat park grenst aan het domein van het openbaar zwembad. En vanuit het park konden we het gebouw zien, helemaal verlicht (het was al donker). En omdat ik nog nooit in dat zwembad geweest was en gehoord had dat het nogal indrukwekkend was (de meeste zwembaden hebben gewoon een baantjesbad en een plonsbad, maar dit heeft dit ook maar gecombineerd met een recreatief bad), wou ik wel eens aan het raam gaan kijken.

Vanuit het park was er een weggetje dat naar het domein leidde. Dus we stonden er snel. Het plonsbadje vond ik er wel leuk uitzien. Het recreatief bad ging nog wel, hoewel ik niet in de glijbanen zou willen, denk ik. Maar de 2 baantjesbaden gaven me weer het gevoel van vroeger. Er overviel mij een angst die ik al heel lang niet meer had gevoeld. En dan stond ik nog buiten met een groot raam er tussen en op minstens 5 meter afstand er vandaan. Ik kreeg er koude rillingen van.

Wat mij dan juist zo bang maakt? De diepte. En juist dat ik die diepte kan zien. Maar ook de stroken zwarte tegels onderaan in het bad. In mijn fantasie zijn dat gevaarlijke walvissen die mij bij mijn voeten grijpen en mij dan helemaal opeten. Ja, ik weet het: compleet belachelijk. Maar ik krijg dat niet uit mijn hoofd gezet. En nog iets: het feit dat het zwembad leeg is, dat er niemand anders in zit. Er moeten mensen in een zwembad zitten en pas dan durf ik er bij.

 

Zijn er nog mensen bang in een zwembad? Of hebben jullie andere angsten die jullie plots bij de keel kunnen grijpen?

 

Advertenties

5 thoughts on “1137 Tita en zwembadangst

  1. Ik ben niet bang in een zwembad. Maar meestal is daar zoveel lawaai dat ik er om die reden wegblijf. Ik kan er zwemmen, maar niet ontspannen! Voor jou hoop ik dat je die angst kan overwinnen, zodat je met “de kindjes ” kan gaan zwemmen!

  2. Jammer dit te lezen, niet zozeer omwille van het niet zwemmen (is uiteindelijk ook maar een sport en dus makkelijk te vervangen), maar wel dat het je echt angst aanjaagt. Heb je als kind ooit iets meegemaakt dat daar een reden voor kan zijn?

    Ik ben zo ongeveer het tegenovergestelde, denk ik: heel vroeg leren zwemmen, als kind wekelijks met mijn ouders naar het zwembad (nog los van de schoollessen dus), duiklessen gevolgd in het zwembad en nu nog af en toe in (al dan niet openlucht)zwembaden te vinden.

  3. Ik kan me niet herinneren ooit iets te hebben meegemaakt. Behalve mijn neef die me onder een waterval trok in een subtropisch zwembad. Maar toen kon ik al zwemmen en dat was een grapje van hem.

  4. Ik heb dat ook in het diepe deel van het zwembad. Ik denk dat ik te veel griezelverhalen heb gelezen als kind. De angst om niet meer los te raken uit die diepte… Brr. Anders dan jij heb ik nooit fatsoenlijk leren zwemmen; mijn armen en benen raakten ondanks privélessen en de vele lessen op lagere en middelbare school nooit juist op elkaar afgesteld.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s