1173 Tita en slapen

Slapen is iets waar ik altijd een haat-liefdeverhouding mee gehad heb. Vroeger had ik niet veel slaap nodig en gebruikte ik de tijd in mijn bed eigenlijk liever om te lezen. Ja, tot een kot in de nacht lezen hoorde er regelmatig bij. Op mijn 18e kreeg ik klierkoorts, gelukkig in een vrij milde vorm, en sindsdien heb ik veel meer slaap nodig: 7u en als het kan graag 8u.

Tot ik een jaar of 10 was deelde ik een kamer met mijn twee jongere zussen. Toen kreeg ik een kamer voor mezelf en sindsdien vond ik samen met iemand anders een slaapkamer delen een ramp. Behalve tijdens die logeerpartijtjes bij mijn nicht en neef die ik al van kleins af aan gewoon was. Op bosklassen in een kamer met zeven klasgenootjes of zelfs een slaapzaal slapen: verschrikkelijk. Bij een vriendin blijven slapen of een vriendin die bleef slapen: verschrikkelijk. Met het 5e middelbaar een paar dagen op retraite en dus met vier op één kamer slapen: verschrikkelijk.

Waarom ik dat zo verschrikkelijk vond? Ik vond het zo raar om iemand in dezelfde kamer te horen ademen en bewegen. Ik vond het ook niet leuk als anderen nog wilden babbelen wanneer ik wilde slapen. Ik kon niet lezen voor ik ging slapen en ook niet als ik net wakker was. En toegegeven: ik was ook wel bang dat ik ’s nachts rare dingen zou doen. Ik woel heel veel en ik droom regelmatig en durf dan zelfs roepen of gillen in mijn slaap. En ik was bang dat ik scheetjes zou laten. 😉

Toen ik voor het eerst bij Lief zou blijven slapen was ik daar ook wel zenuwachtig voor om diezelfde redenen. En het heeft ook echt wel eventjes geduurd voor ik het gewoon was en goed kon slapen naast hem. De eerste keren vond ik het echt wennen om zo dicht naast iemand te slapen en sliep ik echt heel licht en werd ik vaak wakker. Ook al vind ik het zalig om eerst nog wat in zijn armen te kruipen voor we effectief gaan slapen, tijdens het slapen zelf heb ik toch wel wat persoonlijke ruimte nodig. Maar ondertussen vind ik het echt wel fijn om ’s nachts al eens een aanraking te voelen. Ik vond het ook wennen om hem te horen snurken (door de hooikoorts) en ademen. Maar eigenlijk viel (en val) ik vlotjes in slaap. Ik was ook weer bang voor scheetjes (check ondertussen en ik kreeg gewoon een lief geruststellend tikje op mijn been) en rare geluiden, maar vanmorgen moest ik eigenlijk gewoon lachen toen hij met blinkende oogjes vroeg of ik vannacht voor de zangles aan het oefenen was. 🙂 En ik merk ook dat ik ondertussen normaal slaap als hij naast mij ligt en dat ik dus gewoon diep slaap. Ik geloof dus dat ik ondertussen aan zijn aanwezigheid gewend ben. 🙂

Advertenties

2 thoughts on “1173 Tita en slapen

  1. Zo schattig dit!!!! 🙂 🙂 🙂
    Ik deel niet graag een bed of kamer met andere mensen, ik durf nogal eens in mijn slaap praten. Het lief heeft daar geen last van want die slaapt overal door. Maar wie weet wat ik zoal zeg!
    Ik weet eigenlijk niet meer hoe dat was, in het begin, samen slapen met hem. Dat gebeurde vrij snel omdat de afstand tussen onze toenmalige woonplaatsen zo groot was dat dat gewoon de meest praktische oplossing was als we elkaar wilden zien. En hij had een éénpersoonsbed in het begin dus erg comfortabel zal het ook wel niet geweest zijn. Zeker gezien hij het liefst op zijn buik slaapt met zijn armen en benen zo weid mogelijk :p

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s