1196 Tita en een ontspoorde trein

Don’t worry. Er is niet echt een trein ontspoord. De titel is eigenlijk een metafoor voor hoe mijn dagelijks leven momenteel verloopt.

Allereerst is er het werkritme dat ik nog niet gewoon ben. Dat kan ook niet want ik ben begonnen met 24 u maar aan het opbouwen naar 36 u (waarschijnlijk rond kerst) per week. Geen enkele week ziet er dus momenteel hetzelfde uit. Bovendien moet ik plots ruim 2 u vroeger opstaan dan voordien. Dat maakt dat ik een beetje ontregeld ben qua slaapritme. En dan moet ik ook nog wennen aan het fysieke van mijn job.

Dat alles maakt dat ik ’s avonds echt moe ben en dat ik daardoor de dingen op hun beloop laat. Ik ruim niet op, ik plan niet. Nee, ik kruip in de zetel, pruts met moeite nog wat op het internet en val in slaap. En eigenlijk zou er van alles moeten. Er zit een heleboel door mijn hoofd te wemelen en te spoken.

Waar ik zo even onmiddellijk aan denk dat ik nog moet doen:
– een tekstje op mijn kerstkaartjes schrijven
– de enveloppes van de kerstkaartjes schrijven en versieren
– postzegels regelen voor een aantal kerstkaartjes en die kaartjes dan ook posten
– mijn kamer opruimen
– mijn kamer poetsen
– die stapels cd’s beluisteren die ik de afgelopen maanden kocht
– een smsje sturen maandag naar iemand die jarig is en wiens verjaardag ik gegarandeerd ga vergeten
– een verjaardagskaartje zoeken voor mijn metekind en inplannen wanneer ik dat moet verzenden
– een verjaardagscadeau kopen voor mijn vader
– de “kerstruil” regelen
– mijn planning voor het werk eens goed noteren
– aan een bewijs van “goed gedrag en zeden” zien te geraken
– een nieuwe klant bellen

Vaak begin ik aan iets, maar dan raak ik weer afgeleid. Of dan doe ik weer twee dingen te gelijk en dus maar half. Het wordt echt weer eens tijd voor plannen en singletasken. Laat ik over dat laatste nog maar pas een boek hebben gekocht. Misschien moet ik dat toch ook maar eens beginnen lezen. Ja, lap, weer iets bij op mijn lijstje. Ik zal er maar eens aan beginnen.

Advertenties

4 thoughts on “1196 Tita en een ontspoorde trein

  1. Het allerbelangrijkste is nu dat je in je ritme van je werk komt. Het is normaal dat je lichaam en je geest dat niet meer gewoon zijn. Eens je dat gewoon bent kan je er terug van alles bij nemen, een stapje met de keer!

  2. Dit is zo herkenbaar! Ik ben nu ondertussen al wel weer een tijdje aan het werk, maar dat ritme vinden lukt nog altijd niet, omdat het te vaak verandert: eerst na een jaar thuis terug fulltime beginnen werken, na twee maand naar halftime, maar met een studie, nog eens twee maand later beseft dat die studie zwaarder was dan gedacht en naar 20% werken + studie. En telkens opnieuw is dat een ander ritme waar ik aan moet wennen. Mijn jaarplanning voor het huishouden is compleet om zeep; er gebeurt wel nog wat, maar compleet random en niet meer georganiseerd. Er liggen hier nog massa’s leuke dingen waar ik mij zou willen aanzetten, maar waar ik maar geen energie voor lijk te vinden. Het ene moment loop ik compleet gefrustreerd rond omdat niets nog lijkt te lukken, het andere begrijp ik dat ik nog steeds een nieuw ritme aan het zoeken ben en dat het dus normaal is dat er niet veel meer uitkomt dan wat prutsen op de computer of wat lezen ’s avonds.
    Maar dus: gun jezelf de tijd om te wennen aan dat nieuwe werkritme! Je hebt nu eenmaal een hele tijd in een ander ritme geleefd; je lichaam heeft tijd nodig om dit nieuwe ritme gewoon te worden, dat is bij iedereen zo.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s