878 Tita en een leuk telefoontje

Sinds ik weg ben op de job hoor ik mijn collega’s nog af en toe. De jongste stuurt me af en toe een berichtje via de smoelenboek. Vorige week belde de andere om eens te horen hoe het met mij ging en dat was een leuk gesprekje.

Zo vertelde ze me over de reactie van de bazen de dag nadat ik wegging. Blijkbaar snapten ze het de volgende morgen nog steeds niet. Nu had ik niet helemaal de reden gegeven. Over de leugen had ik bewust niet gesproken omdat ik mijn jongste collega niet in de problemen wou brengen. Die had namelijk de leugen verraden aan mij. Ik had dus vooral over de slechte sfeer op het werk gesproken. Dat had blijkbaar de jongste collega wel de moed gegeven om de volgende dag tegen de bazen te zeggen dat ze het gevoel had dat het personeel niets goed kon doen. En daar zijn ze blijkbaar wel van verschoten. En ook van het feit dat de oudere collega (die overigens familie is van de bazen) de leugen wel aanhaalde en zei dat ze in mijn plaats net hetzelfde had gedaan. Ze hebben er naar het schijnt niet veel op gezegd, maar ze zag wel aan hun reactie dat ze er van verschoten. En ze zeiden dat ik er toch nog een nachtje over had kunnen slapen.

Maar het beste van al moet nog komen. Mijn baas was blijkbaar zo onder de indruk van het feit dat ik eindelijk eens voor mezelf was opgekomen dat hij absoluut wou zorgen dat ik dopgeld kreeg. Hij moet zelfs gezegd hebben dat hij veel respect had voor het feit dat ik eens een beslissing helemaal zelf had genomen. Zonder dat mijn ouders zich er mee moeiden.

Want ja, ik moet toegeven dat mijn ouders, en voornamelijk de Mams, veel invloed hebben. Te veel invloed. En het is niet dat ik zelf geen beslissingen durf of kan nemen. Maar de Mams moeit zich overal mee en ik moet toegeven dat ze manipuleert. En dat ik vaak te veel schrik heb voor haar reactie en daarom dingen niet doe. Zo beslist zij wanneer ik kleren koop of andere grote aankopen, zo verzwijg ik het voor haar wanneer ik boeken, tijdschriften,… koop. Hoewel ze daar altijd achter komt. Eigenlijk vraag ik haar veel te vaak om toestemming. Terwijl ik dat zelf belachelijk vind. Maar dan komt zij af met dat dat de huisregels zijn en dat ik zelf mijn geld niet kan beheren (ik heb ooit een paar maanden heel veel geld uitgegeven, een jaar of 7 geleden),…

Maar enfin, ik wou hier eigenlijk enkel vertellen over de reactie van mijn bazen. En wat ik wel heel lief vond was dat de collega vertelde dat ze mij echt miste op het werk. Dat ze het er de 1e weken echt moeilijk mee heeft gehad dat ik er niet meer was. En ook van de jongste collega krijg ik af en toe berichtjes met de vraag of ik niet wil terugkomen, want dat het zoveel saaier is zonder mij. Zo’n berichtjes geven een fijn gevoel.

Advertenties

856 Tita en een quote

Deze week kwam ik een quote tegen die nogal van toepassing is op hoe ik mij de laatste tijd voelde.

In al het gedoe op mijn werk heb ik mezelf een beetje verloren. Ik was niet meer de goedlachse vrolijke Tita die altijd in is voor een grapje. Ik liep een hele dag te zagen en te zeuren. En liefst van al telkens weer over hetzelfde. En op sommige momenten had ik dat door en foeterde ik op mezelf. Dat ik dat potverdorie nog liet gebeuren ook! Maar ik kreeg mezelf niet meer bijeen geraapt. Gelukkig kon ik het in mijn vrije tijd nog redelijk van mij afzetten. Ik heb eigenlijk een goed off-knopje. Maar toch…

Dat dit niet meer mag gebeuren spookt nu wel heel erg door mijn hoofd de laatste dagen. In een volgende job ga ik mezelf daar serieus voor moeten behoeden. En grenzen durven stellen. Dat zal niet gemakkelijk zijn, maar ik heb nu bewezen dat ik het kan. Ook al was het later dan 5 voor 12.

847 Tita en moe

De voorbije dagen werd ik me plots bewust van de vermoeidheid. De vermoeidheid die er al was, maar die nu als een moker op me inhakte. Mentale vermoeidheid. Ik heb dan ook eerst alle belangrijke dingen in orde gebracht en daarna heb ik mezelf een paar dagjes vrijaf gegund. Om leuke dingen te doen en te ontspannen. En om uit te rusten.

Maandagochtend voelde ik weer dat ik energie had. Maar dat er heel veel onrust in mij heerste. En ik ergerde mij dood aan de rommel en chaos rondom mij. Ja, ik wil al heel lang komaf maken met die rommel. En het lukte niet. Dus besloot ik om deze dagen dan maar op een positieve manier te gebruiken om nu echt eens iets aan die rommel te doen. Ik heb niet de illusie dat alles spic en span en compleet georganiseerd zal zijn als deze periode gepasseerd is. Maar ik heb dan toch in ieder geval een poging gedaan om er iets aan te doen.

Gisteren heb ik dus al wel het één en ander verzet. Papieren gesorteerd, tijdschriften gelezen die ik al lang wou lezen en wegsmijten, dingen op de computer gezet, puntjes op mijn to do-lijstjes geschrapt, maar ook puntjes aangevuld. Mijn bureau ziet er niet meer uit als 1 grote berg maar er liggen stapeltjes papieren en boeken en tijdschriften. En ik zie weer het blad van mijn bureau. Mijn doe-alles-in-stapjes-plan werkt.

De rust in mijn hoofd is er nog lang niet. Maar zien dat er orde ontstaat is geweldig. En ik heb het gevoel alsof ik iets echt nuttig aan het doen ben en dat was eventjes geleden.

833 Tita en negativiteit omdraaien naar iets positiefs

Dat ik niet happy ben in mijn job is al lang geen verrassing meer. En toch wil ik het er nog eens een keertje over hebben. Maar dan op een positievere manier.

Ik merk van mezelf dat ik niet op een goede manier omga met de hele situatie op het werk. Ik word er een ongelooflijke zaag van. En zo ben ik niet. En ik wil vooral helemaal niet zo zijn. Bovendien heeft al dat gedoe ook een slechte invloed op mijn inzet. De motivatie is erg ver te zoeken momenteel. Hoe ver? Ok, een bekentenis. Als ik even in het magazijn ben, dan haal ik mijn smartphone boven en dan chat ik, of ik check twitter of instagram. Ik durf zelfs een hele blogpost lezen. En ik heb ook al wel eens een paar dagen met een dwarsligger (mini-boek voor de niet-kenners) in mijn schortzak rond gelopen en dan stiekem gelezen in het magazijn. Erg, hè. Maar ik heb echt nood aan die dingen om eventjes aan iets anders te denken. Afleiding. Even iets leuks in plaats van het gezaag, het slechte humeur,… van mijn bazen.

Maar dat dit niet de goede manier is, is een feit. En ik wil vooral niet in een neerwaartse spiraal terecht komen. Vermits ik momenteel geen andere job in het vooruitzicht heb (hoewel ik mijn ogen en oren open hou), moet ik er nu even het beste van maken.

Ik las de voorbije maand een paar quotes op Pinterest die me wel een beetje kunnen motiveren om er iets aan te doen.

Misschien moet ik vooral voor mezelf mijn best doen.

R.m. drake

Haten en boos zijn vragen ongelooflijk veel energie. En ze zijn compleet zinloos. Laat wel duidelijk zijn dat ik mijn bazen niet haat. Dat is een term die ik weiger te gebruiken of toe te passen. Maar ik moet mijn boosheid op hen wel een beetje proberen los te laten. Voor mezelf. Want ik word er ongelooflijk moe van. Ik hoop dat het me lukt door me er meer van bewust te zijn dat hun humeur en hun rotopmerkingen niet mijn fout zijn.

Admit ..

Ik moet echt dringend af en toe “fuck it” denken.

...

Het zit allemaal in mijn koppeke. En ik ben er van overtuigd dat positief denken mij over heel wat heen kan helpen. Maar ik moet het wel in balans houden. Te positief denken zou er wel eens voor kunnen zorgen dat ik de problemen ga minimaliseren en in deze situatie op mijn werk blijf steken. Anderzijds heb ik soms ook de neiging om cynisch te worden en dat is ook absoluut niet de bedoeling.
true...

Humor. Ik weet dat dat mijn sterkte is.

En vooral dit laatste zou ik echt een keertje moeten leren toepassen. Maar ik ben echt slecht in “nee” zeggen. Ik wil geen mensen pijn doen, dus ik ga meestal voor de zachte aanpak. Vaak veel te subtiel waardoor die niet werkt. Terwijl duidelijk en rechttoe rechtaan beter zou zijn. Zowel voor mij als voor de ontvanger.

Omdat ik echt absoluut positief wil blijven en mezelf wil motiveren in het zien van de goede dingen, ben ik maandag gestart met het verzamelen van happy things. Op Twitter en op Instagram. Wie graag meedoet is welkom in mijn clubje. 😉