956 Tita en haar muurtje

Als mens laat je anderen tot op een bepaald punt toe. Ik heb het in dit geval niet over een fysieke afstand, hoewel ook een klein beetje, maar vooral over een mentale en emotionele afstand.

Ik heb een zwaar gepantserde muur rondom mij gebouwd. Zo één waarbij je heel straf moet zijn om er doorheen te geraken. Dat komt door het verleden, door dingen die gebeurd zijn, door dingen die ik gedaan heb en waar ik mij voor schaam. Ik sluit mij dan ook af voor mensen. Ik laat mensen niet te dicht bij mijn gevoelens komen. Ik durf me niet kwetsbaar opstellen. Ik ben bang om veroordeeld te worden.

De laatste tijd probeert er iemand door mijn muur te breken. Door telkens een klein kiezeltje weg te nemen. Misschien zelfs eerder maar een stukje gruis. Door te zeggen dat ik dingen mag zeggen. En als ik achter mijn computerscherm zit dan durf ik al eens iets meer van mezelf te laten zien. Van mijn angsten. Maar in het echte leven vind ik het verdomd moeilijk. En toch weet ik ergens dat het kan en dat het mij veel gelukkiger zou maken als ik me af en toe wat kwetsbaarder zou opstellen.

857 Tita en een liedje

Dit liedje kent echt iedereen.

En ja, ik lijk op mijn papa. Qua uiterlijk. Maar ook qua bepaalde karaktertrekken. Met sommige ben ik blij, met sommige iets minder. Maar hij blijft mijn papa natuurlijk.

Maar het is niet daarom dat ik dit liedje hier post. Er hangt namelijk een anekdote aan vast. Eentje die eigenlijk niet zo veel met mijn papa te maken heeft. En ergens waarschijnlijk ook weer wel.

In het 5e middelbaar zaten we met 12 meisjes en 3 jongens in de klas. Op een dag hadden we les Nederlands en was dit liedje het onderwerp van de les. We zouden het gaan bespreken. Maar eerst zette de lerares het nummer op. Het werd muisstil. Maar dat duurde niet lang. Want plots begon er een eerste meisje te snikken, even later een tweede en het duurde niet lang of alle meisjes waren aan het wenen. Nog voor het einde van het nummer heeft de leerkracht het liedje afgezet. De jongens wisten niet wat er gebeurde. De lerares probeerde ons te troosten, maar dat lukte niet. Ze vroeg ons waarom we weenden. Maar niemand kon daar eigenlijk echt een antwoord op geven. Omdat we maar niet stopten met wenen heeft ze ons allemaal naar buiten gestuurd om even een frisse neus te gaan halen.

Uiteindelijk zijn we wel gekalmeerd. Tegen het begin van het volgende lesuur. Maar de leerkracht in kwestie heeft ons nooit meer die les durven geven. En het verhaal is door de hele school gegaan dat in die ene klas alle meisjes moesten wenen.