1201 Tita en vermoeiende tijden

Voor het eerst begrijp ik dat mensen geen tijd hebben om een boek te lezen. Of dat ze te veel aan hun hoofd hebben om een boek te lezen. Ik ben al dik 2 weken bezig in hetzelfde boek en ik zit nog niet eens aan de honderd pagina’s.

Allereerst is er de (nog redelijk nieuwe) job. Het is serieus wennen om ’s morgens voor 7u op te staan (ik ben echt geen ochtendmens) en dan 8u intensief fysiek te werken. ’s Avonds ben ik echt moe. En ik heb het gevoel dat ik nog eventjes tijd nodig heb om daar aan te wennen.

Dan is er nog mijn to do-lijst. Vermits ik nu overdag geen tijd meer heb voor klusjes en taken moet ik die ’s avonds doen. Eigenlijk net op dat moment waarop ik zo moe ben. Maar toch probeer ik ze telkens grotendeels af te werken want anders wordt de achterstand onoverzienbaar.

Uiteraard wil ik ook Lief regelmatig horen. ’s Avonds hebben we dan ook onze vaste afspraak op facebook. Maar dingen echt bespreken lukt dan toch niet. Meestal is het een mini-verslagje van onze dag en wat concrete dingen afspreken voor de komende dagen.

En dan is er ook nog het feit dat onze samenwoonplannen concreter beginnen te worden. Het plan is om zijn ex uit te kopen en in dat huis te gaan wonen. Momenteel doen we dus onze toer langs de banken. Maar er moet ook nagedacht worden over andere praktische zaken. Eigenlijk hebben we momenteel heel veel te bespreken en daar te weinig tijd voor. Lief zei het nog deze week: “Bij momenten zijn we precies eerder zakenpartners, we hebben dringend nood aan wat gewone koppel-tijd”. Doordat we te weinig kans hebben om die dingen te bespreken zit mijn hoofd echt vol met dingen waar ik het over wil hebben. En dus slaap ik slecht.

En dan zwijg ik nog over het feit dat we binnen 4 weken een weekendje naar Rotterdam gaan en we daar nog niks, nada, voor gedaan hebben om dat voor te bereiden.

Het zijn even vermoeiende tijden. Maar ik hoop dat er gauw wat dingen concreet zijn.

Advertenties