954 Tita en handwriting day

2015-01-23 11.33.06

2015-01-23 11.33.30

Advertenties

886 Tita en I Love To Write Day

Dat ik iets met schrijven had werd al heel vroeg duidelijk. In de kleuterschool krabbelde ik vellen papier vol met krulletjes. Net als woorden. Ergens moet nog een kaft liggen met een paar van die velletjes in. In de lagere school vond ik een opstel schrijven altijd geweldig. Dan sloeg mijn fantasie op hol. En ik heb meermaals voor de hele klas mijn opstel mogen voorlezen omdat de juf het zo goed vond.

In het middelbaar vond ik een boekbespreking maken een cadeau. Dat was gewoon de leukste opdracht van het hele schooljaar. Ik stak daar enorm veel tijd en werk in. Ook het in elkaar steken van een spreekbeurt vond ik leuk. Het presenteren voor de klas was dan weer wel een hel.

Als tiener ben ik regelmatig aan een dagboek begonnen. Maar ik had er geen zelfdiscipline voor en waarschijnlijk ook niet zo veel nood aan. Ik denk dat ik het eerder deed omdat ik het in films zag of er over las in boeken. Maar ik hield het dus nooit vol. Ik begon ooit ook een paar keer aan een boek. Of hoe je zo’n probeersels ook mag noemen. Een tijd later herlas ik die en gooide ik ze allemaal weg.

Ik schreef zelfs na de lagere school nog elk jaar een nieuwjaarsbrief. Of toch tot en met het middelbaar. Daarna was mijn inspiratie precies een beetje weg en werden het eerder knutselwerkjes.

En toen was ik een twintiger en ontdekte ik het bloggen. Pas toen ben ik me gaan realiseren hoeveel ik van schrijven hou. Het schrijven van een blogpost voelt voor mij echt zelden als een opdracht. Ook al heb ik het druk gehad en moet ik eigenlijk nog snel iets schrijven. Ik MAG elke dag schrijven. En ik hoop het nog veel te mogen doen.

849 Tita en World Post Day

Vandaag is World Post Day en dat doet me een beetje mijmeren.

Als kind had ik namelijk een tijdje een pennevriendinnetje. Eens we allebei naar het middelbaar gingen hadden we minder tijd en verloren we elkaar uit het oog.

Maar ik hield altijd al van schrijven en op een dag besloot ik weer op zoek te gaan naar pennevrienden. Jongens deze keer. Geen idee waarom eigenlijk. Ik schreef een brief naar het radioprogramma “Brieven en Lieven” op het toenmalige Radio Donna. En ik kreeg een hoop brieven thuisgestuurd.

Gedurende een jaar of 3 heb ik frequent gepend met 3 jongens. 3 totaal verschillende kerels. Alle 3 kerels die nog altijd een speciaal plekje hebben in mijn hart. Ook al hebben we nog amper contact en zijn we enkel nog facebookvrienden. Ze hebben mij door een heleboel puberverdrietjes heengeholpen. En ik keek telkens weer enorm uit naar het moment waarop ik thuis kwam van school en er weer een dikke enveloppe op mij lag te wachten.

Ondertussen zijn we aanbeland in het tijdperk van de email, maar stiekem mis ik het soms wel zo’n handgeschreven brief.