1173 Tita en slapen

Slapen is iets waar ik altijd een haat-liefdeverhouding mee gehad heb. Vroeger had ik niet veel slaap nodig en gebruikte ik de tijd in mijn bed eigenlijk liever om te lezen. Ja, tot een kot in de nacht lezen hoorde er regelmatig bij. Op mijn 18e kreeg ik klierkoorts, gelukkig in een vrij milde vorm, en sindsdien heb ik veel meer slaap nodig: 7u en als het kan graag 8u.

Tot ik een jaar of 10 was deelde ik een kamer met mijn twee jongere zussen. Toen kreeg ik een kamer voor mezelf en sindsdien vond ik samen met iemand anders een slaapkamer delen een ramp. Behalve tijdens die logeerpartijtjes bij mijn nicht en neef die ik al van kleins af aan gewoon was. Op bosklassen in een kamer met zeven klasgenootjes of zelfs een slaapzaal slapen: verschrikkelijk. Bij een vriendin blijven slapen of een vriendin die bleef slapen: verschrikkelijk. Met het 5e middelbaar een paar dagen op retraite en dus met vier op één kamer slapen: verschrikkelijk.

Waarom ik dat zo verschrikkelijk vond? Ik vond het zo raar om iemand in dezelfde kamer te horen ademen en bewegen. Ik vond het ook niet leuk als anderen nog wilden babbelen wanneer ik wilde slapen. Ik kon niet lezen voor ik ging slapen en ook niet als ik net wakker was. En toegegeven: ik was ook wel bang dat ik ’s nachts rare dingen zou doen. Ik woel heel veel en ik droom regelmatig en durf dan zelfs roepen of gillen in mijn slaap. En ik was bang dat ik scheetjes zou laten. 😉

Toen ik voor het eerst bij Lief zou blijven slapen was ik daar ook wel zenuwachtig voor om diezelfde redenen. En het heeft ook echt wel eventjes geduurd voor ik het gewoon was en goed kon slapen naast hem. De eerste keren vond ik het echt wennen om zo dicht naast iemand te slapen en sliep ik echt heel licht en werd ik vaak wakker. Ook al vind ik het zalig om eerst nog wat in zijn armen te kruipen voor we effectief gaan slapen, tijdens het slapen zelf heb ik toch wel wat persoonlijke ruimte nodig. Maar ondertussen vind ik het echt wel fijn om ’s nachts al eens een aanraking te voelen. Ik vond het ook wennen om hem te horen snurken (door de hooikoorts) en ademen. Maar eigenlijk viel (en val) ik vlotjes in slaap. Ik was ook weer bang voor scheetjes (check ondertussen en ik kreeg gewoon een lief geruststellend tikje op mijn been) en rare geluiden, maar vanmorgen moest ik eigenlijk gewoon lachen toen hij met blinkende oogjes vroeg of ik vannacht voor de zangles aan het oefenen was. 🙂 En ik merk ook dat ik ondertussen normaal slaap als hij naast mij ligt en dat ik dus gewoon diep slaap. Ik geloof dus dat ik ondertussen aan zijn aanwezigheid gewend ben. 🙂

1078 Tita en insomnia

De laatste tijd slaap ik slecht. Soms val ik laat in slaap, na middernacht, ondanks dat ik rond 23u à 23u30 in mijn bed lig. Meestal word ik regelmatig wakker. Ik slaap in ieder geval niet door. En tussen 5u en 6u ’s ochtends lig ik meestal te woelen. Om daarna weer in slaap te vallen voor een uurtje of anderhalf. Maar dan ben ik weer klaarwakker.

Ik begin het te voelen, het slaaptekort. Deze week viel ik in de auto (ik zat wel op de achterbank) in slaap. Iets wat mij niet zo vaak overkomt. En gisteren ging ik klusjes doen en gunde ik mijzelf een pauze met een boek, maar ik viel in slaap en deed een dutje van een uur.

Vannacht sliep ik al iets beter. Misschien door de aanwezigheid van Lief? Dat hij dan nog maar eventjes blijft. Want ik heb echt nood aan wat meer slaap.