1193 Tita en een job

Zoals jullie al konden lezen vond ik eindelijk een job. Een job die ik graag wil houden. Omdat ze nu eenmaal helemaal helemaal in mijn plaatje past wat de combinatie gezin-werk betreft. En ja, dat gezin is er nog niet. Maar hopelijk komt daar wel verandering in in 2016.

Ik werk nu als poetshulp bij mensen thuis. Afwisselend, want telkens een halve dag in een ander huis. Het ene modern, het andere ouderwets. Het ene minimalistisch, het andere vol prullaria. En telkens andere mensen.

Is poetsen mijn droomjob? Nee. Maar zonder diploma heb ik maar 2 keuzes: verkoop of poetsen. Verkoop heb ik jaren gedaan en ik heb er eerlijk gezegd een beetje mijn buik vol van. Slechte uren, je vakantie niet zelf kunnen kiezen, veel weekendwerk en dus gevolgen voor je sociale leven, flexibiliteit die verwacht wordt maar waar ook van geprofiteerd wordt, vaak interimjobs,… Ik wou het allemaal niet meer.

Ik ben niet ambitieus en wil dus geen job met status of eentje waar ik enorm veel geld mee verdien. Maar vooral: ik wil de stress niet. Ik wil niet thuis nog met mijn job bezig moeten zijn in mijn hoofd. En ik wil mijn pluskind (en eventueel toekomstig kind) af en toe van school kunnen halen of wegbrengen. Ik wil op een fatsoenlijk uur thuis zijn om vers eten te maken. Ik wil het weekend samen doorbrengen met mijn gezin (want mijn Lief studeert momenteel en zal daarna in het onderwijs belanden).

En dat heb ik allemaal met mijn nieuwe job. Ik mag kiezen om te beginnen werken tussen 8u en 9u ’s ochtends, ik mag kiezen om te stoppen tussen 17u en 18u. Maar ik mag ook kiezen om maar een half uur middagpauze te nemen in plaats van een uur en dan kan ik eigenlijk nóg een half uur vroeger stoppen. Meestal probeer ik dan ook te beginnen om 8u en dan kan ik om 16u30 al stoppen. Daardoor kan ik dus op tijd thuis zijn om eten te maken. Ik werk ook sowieso maar 36u per week waardoor ik ook 1 halve vrije dag heb in de week. Het gaat echt geweldig zijn om dan mijn boodschappen te kunnen gaan doen en de plusdochter van school te halen. En ik werk ook nooit in het weekend. Bovendien heb ik ook inspraak wat mijn werkadressen betreft. Vind ik iets te ver of kom ik ergens niet graag, dan krijg ik een ander adres dat mij beter ligt. En ik heb nu eindelijk ook een contract van onbepaalde duur.

De meeste mensen reageren heel positief op mijn nieuwe job. Ze begrijpen mijn keuze. En vooral mijn Lief steunt mij er ook enorm in. Hij denkt dat mijn goede werkuren ook hem heel wat stress zullen besparen. Maar een paar van mijn tantes hebben toch ook al laten vallen dat ik “later altijd nog een andere job kan zoeken”. Ik doe maar eventjes alsof ik dat niet gehoord heb.

Advertenties

833 Tita en negativiteit omdraaien naar iets positiefs

Dat ik niet happy ben in mijn job is al lang geen verrassing meer. En toch wil ik het er nog eens een keertje over hebben. Maar dan op een positievere manier.

Ik merk van mezelf dat ik niet op een goede manier omga met de hele situatie op het werk. Ik word er een ongelooflijke zaag van. En zo ben ik niet. En ik wil vooral helemaal niet zo zijn. Bovendien heeft al dat gedoe ook een slechte invloed op mijn inzet. De motivatie is erg ver te zoeken momenteel. Hoe ver? Ok, een bekentenis. Als ik even in het magazijn ben, dan haal ik mijn smartphone boven en dan chat ik, of ik check twitter of instagram. Ik durf zelfs een hele blogpost lezen. En ik heb ook al wel eens een paar dagen met een dwarsligger (mini-boek voor de niet-kenners) in mijn schortzak rond gelopen en dan stiekem gelezen in het magazijn. Erg, hè. Maar ik heb echt nood aan die dingen om eventjes aan iets anders te denken. Afleiding. Even iets leuks in plaats van het gezaag, het slechte humeur,… van mijn bazen.

Maar dat dit niet de goede manier is, is een feit. En ik wil vooral niet in een neerwaartse spiraal terecht komen. Vermits ik momenteel geen andere job in het vooruitzicht heb (hoewel ik mijn ogen en oren open hou), moet ik er nu even het beste van maken.

Ik las de voorbije maand een paar quotes op Pinterest die me wel een beetje kunnen motiveren om er iets aan te doen.

Misschien moet ik vooral voor mezelf mijn best doen.

R.m. drake

Haten en boos zijn vragen ongelooflijk veel energie. En ze zijn compleet zinloos. Laat wel duidelijk zijn dat ik mijn bazen niet haat. Dat is een term die ik weiger te gebruiken of toe te passen. Maar ik moet mijn boosheid op hen wel een beetje proberen los te laten. Voor mezelf. Want ik word er ongelooflijk moe van. Ik hoop dat het me lukt door me er meer van bewust te zijn dat hun humeur en hun rotopmerkingen niet mijn fout zijn.

Admit ..

Ik moet echt dringend af en toe “fuck it” denken.

...

Het zit allemaal in mijn koppeke. En ik ben er van overtuigd dat positief denken mij over heel wat heen kan helpen. Maar ik moet het wel in balans houden. Te positief denken zou er wel eens voor kunnen zorgen dat ik de problemen ga minimaliseren en in deze situatie op mijn werk blijf steken. Anderzijds heb ik soms ook de neiging om cynisch te worden en dat is ook absoluut niet de bedoeling.
true...

Humor. Ik weet dat dat mijn sterkte is.

En vooral dit laatste zou ik echt een keertje moeten leren toepassen. Maar ik ben echt slecht in “nee” zeggen. Ik wil geen mensen pijn doen, dus ik ga meestal voor de zachte aanpak. Vaak veel te subtiel waardoor die niet werkt. Terwijl duidelijk en rechttoe rechtaan beter zou zijn. Zowel voor mij als voor de ontvanger.

Omdat ik echt absoluut positief wil blijven en mezelf wil motiveren in het zien van de goede dingen, ben ik maandag gestart met het verzamelen van happy things. Op Twitter en op Instagram. Wie graag meedoet is welkom in mijn clubje. 😉